Aktualności

Materiały_dla_rodzin_29.10.2023<— czytaj

Refleksja

Psalmista wzywa nas: „Pośród narodów głoście chwałę Pana”. Tę prawdę doskonale rozumiał św. Jan Paweł II, który w ciągu 27 lat trzydzieści razy okrążył ziemię. Był pierwszym papieżem, dla którego pielgrzymki stały się nieodłącznym elementem pontyfikatu. Odwiedził 129 krajów podczas 104 pielgrzymek zagranicznych. Ojciec Święty sam podkreślał: „Od samego początku mojego pontyfikatu zdecydowałem się podróżować aż po krańce ziemi, by dać wyraz tej trosce misyjnej, i właśnie bezpośredni kontakt z ludami, które nie znają Chrystusa, przekonał mnie bardziej, jak pilna jest ta działalność”. Stąd ważne by Kościół stanowił dla świata jasne świadectwo służąc najuboższym i naśladując prostotę życia Jezusa z Nazaretu. Jest to potrzebne szczególnie w kontekście tego, co możemy zaobserwować we współczesnym świecie: „wielkim niebezpieczeństwem współczesnego świata, z jego wieloraką i przygniatającą ofertą konsumpcji, jest smutek rodzący się w przyzwyczajonym do wygody i chciwym sercu, towarzyszący chorobliwemu poszukiwaniu powierzchownych przyjemności oraz wyizolowanemu sumieniu” (Evangelii gaudium 2).

Uczniowie faryzeuszów i zwolennicy Heroda sprawdzają natomiast wiarygodność Jezusa, którego życie jest głoszeniem chwały Ojca. Nasłani przez faryzeuszów mówią do Jezusa: „Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdomówny i drogi Bożej w prawdzie nauczasz. Na nikim Ci nie zależy, bo nie oglądasz się na osobę ludzką”. Kategoria „prawda” zajmuje szczególne miejsce w Bożym planie zbawienia. Nie tylko inni mówią o Synu Bożym, że jest prawdomówny i naucza prawdy. On sam stwierdza, że jest prawdą. Nawet pytanie-pułapka faryzeuszów nie jest w stanie wytrącić Jezusa z równowagi i zaburzyć Jego wewnętrzne przekonania.

Nie tylko za czasów Jezusa, ale także dzisiaj potrzeba nauczycieli prawdomównych. Takich, dla których obce będą kategorie: pustosłowie, demagogia, tani populizm czy chwilowa popularność bez względu na cenę. Prawość myślenia i mówienia zakłada najpierw prawość życia. Wpatrując się w postać Jezusa, rozmawiającego z uczniami faryzeuszów i zwolennikami Heroda, warto zastanowić się: jak głosić chwałę Pana żyjąc w prawdzie? Bł. ks. Jerzy Popiełuszko w jednym z kazań wyjaśniał: „Aby pozostać człowiekiem wolnym duchowo, trzeba żyć w prawdzie. (…) Życie w prawdzie, to dawanie prawdzie świadectwa na zewnątrz, to przyznanie się do niej i upominanie się o nią w każdej sytuacji. Prawda jest niezmienna. Prawdy nie da się zniszczyć taką czy inną decyzją, taką czy inną ustawą. Jesteśmy powołani do prawdy, jesteśmy powołani do świadczenia o prawdzie w swoim życiu”. Mówił też: „Żyć w prawdzie to być w zgodzie ze swoim sumieniem”. Uczył, że wolność jest przede wszystkim wolnością od lęku, ale też wolnością sumienia, bo „sumienie jest taką świętością, że nawet sam Bóg sumienia ludzkiego nie ogranicza”.

Leszek Smoliński

Złota myśl tygodnia

Żeby kogoś okraść, trzeba go najpierw związać. I tak matka przywiązana do serialu, ojciec do gazety, dzieci do komputera, a diabły wynoszą szczęście z domu workami.

ks. Piotr Pawlukiewicz

Na wesoło
Do wielkomiejskiej restauracji przyszedł rolnik. Zamówił posiłek. Gdy przyniesiono mu jedzenie uczynił Znak Krzyża. Przy stolik obok siedziała zdziwiona kobieta, która zapytała drwiąco:
– U was wszyscy tak robią?
– Nie, nie wszyscy – odparł mężczyzna – u nas nie modlą się jedynie: pies, krowa i świnia.
Patron tygodnia – 31 października
Św. Alfons Rodriguez

Alfons urodził się w rodzinie kupca w Segowii (Hiszpania) 25 lipca 1533 r. Kiedy miał 10 lat, do pierwszej spowiedzi i Komunii świętej przygotował go bł. Piotr Faber, jeden z pierwszych towarzyszy św. Ignacego Loyoli. W wieku 14 lat został przyjęty do kolegium jezuitów w Alcali. Po roku musiał je jednak opuścić, ponieważ zmarł jego ojciec i trzeba było zająć się administracją przedsiębiorstwa tekstylnego, które prowadził. W 1560 r. Alfons ożenił się z Marią Suarez. Po 7 latach szczęśliwego życia jego żona zmarła (1567). Zmarło także ich dwoje dzieci. Rozgorzało w nim pielęgnowane od młodości pragnienie kapłaństwa. Postanowił je wreszcie wypełnić. Sprzedał przedsiębiorstwo i rozpoczął studia na uniwersytecie w Walencji. Okazało się jednak, że po tylu latach przerwy w nauce miał zbyt wiele zaległości. Miał już bowiem 39 lat. Musiał zrezygnować ze studiów.
Alfons jednak nie poddał się. Wstąpił do jezuitów w charakterze brata zakonnego (1571). Nowicjat odbył na Majorce, w Palmas, i tam pozostał przez kolejnych 36 lat. Pełnił funkcję furtiana. Skazany na dobrowolne „więzienie” przy furcie, starał się wykorzystać cenny czas na modlitwę. Zasłynął duchem kontemplacji tak dalece, że miewał nawet zachwyty i ekstazy. Nie wypuszczał z rąk różańca. Z modlitwą łączył ducha pokuty. Przez całe lata walczył nieustannie z dręczącymi go pokusami. Zwalczał je postami, czuwaniami, biczowaniem ciała. W poczuciu posłuszeństwa spełniał najsumienniej wszystkie rozkazy i polecenia.
Wyróżniał się wielką cierpliwością. Do furty przychodzili różni ludzie: potrzebujący i wagabundy. Alfons umiał zawsze zdobyć się na życzliwe i uprzejme słowo. Kolegium jezuitów było duże, więc też i liczba interesantów znaczna. Klerycy, przebywający tu na studiach, budowali się anielską dobrocią furtiana. Wśród nich był także św. Piotr Klawer, późniejszy apostoł Murzynów amerykańskich, który z bratem Alfonsem zawarł serdeczną przyjaźń.
Bóg obdarzał Alfonsa niezwykłymi łaskami, m.in. darem proroctwa i czynienia cudów, objawieniami i widzeniami. W ostatnim czasie swego życia Alfons doświadczył chorób i utrapienia duszy; trzy dni przed śmiercią wszystkie dolegliwości ustały w zachwyceniu, jakiego doznał. Zmarł w nocy z 30 na 31 października 1617 r. ze słowami: „Mój Jezusie” na ustach. W pogrzebie skromnego brata zakonnego wziął udział wicekról, biskup i duchowieństwo, zakonnicy i tłumy ludu. Największe poruszenie wywołał szereg idących na eksponowanym miejscu w procesji osób, które Alfons uzdrowił swoją modlitwą. Został beatyfikowany w roku 1825 przez Leona XII; kanonizował go – razem ze św. Janem Berchmansem – papież Leon XIII (1888).

Opowiadanie
Kółka na wodzie

W letnim upale drzemał sobie całkowicie nieruchomy mały staw. Siedząca na liściu nimfy leniwa żaba przyglądała się uważnie owadowi o długich nogach, który beztrosko poruszał się po wodzie; gdyby chciała potraktować go jako wspaniały kąsek, nie trzeba by było tak wielkiego wysiłku. Odrobinę dalej jakiś trzmiel wpatrywał się namiętnie w przepiękną komarzycę. Nie miał jednak odwagi, by wyznać jej swą miłość, więc zadawalał się cichym uwielbieniem jej z oddali. A na brzegu rzeki, zaledwie kilka milimetrów od przepływającej wody, malutki i prawie niewidoczny kwiatek umierał z pragnienia. W żaden sposób nie był w stanie dostać się do niej, mimo że przepływała tak blisko. Jego małe korzonki nadwyrężone były od wysiłku. Nieopodal topiła się mała muszka. Wpadła do rzeki z powodu zwykłego roztargnienia. Jej małe skrzydełka uginały się pod ciężarem wody i nie była w stanie wzbić się w powietrze. Rzeka zaczynała już prawie całkowicie ją pochłaniać.
Dzika śliwa pochylała nad stawem swoje ramiona. Na końcu jej najdłuższej gałęzi dochodzącej prawie do środka bajorka wisiał jeden przejrzały owoc, ciemny i pomarszczony. Właśnie oderwał się od gałęzi i wpadł do wody. Wśród monotonnego brzęku owadów dało się usłyszeć puste i dziwnie brzmiące „plum”!
W miejscu, w którym mały owoc wpadł uroczyście i godnie do wody, zrobiło się na niej kółko rozszerzające się następnie majestatycznie jak rozkwitający kwiat. Natychmiast pojawiły się inne kółka: drugie, trzecie, czwarte. Owad o długich nogach uniósł się na małej fali i odskoczył od języka żaby, która właśnie zamierzała go schwytać. Wpatrujący się w komarzycę trzmiel poruszony falą wpadł na nią niechcąco; mówiąc sobie wzajemnie „przepraszam” zakochały się w sobie na zawsze.
To pierwsze kółko dotarło do samego brzegu, aż do małego kwiatka, który zaraz ożył. Następnie podniosło w górę topiącą się muszkę, dzięki czemu udało się jej uczepić rosnącej na brzegu trawy, na których mogła spokojnie wysuszyć zmoczone skrzydełka.
Jak wiele losów zostało odmienionych przez to prawie niezauważalne kółko na wodzie!

Wierzę w Kościół – katechezy o Domu Bożym dla nas cz. 49.

28 października (sobota) – Racibórz, parafia NSPJ
17.15 – Przywitanie relikwii w diecezji. Różaniec o pokój na świecie
18.00 – Msza św.
19.00 – Czuwanie dla rodzin (prowadzi Dekanalne Duszpasterstwo Rodzin)
20.00 – Różaniec o poszanowanie życia (prowadzi młodzież)
21.00 – Apel Jasnogórski
Indywidualna modlitwa do godz. 22.00.

29 października (niedziela)
Racibórz, parafia NSPJ
Msze św. o godz.: 7.00, 9.00, 10.30, 12.00
Po każdej Eucharystii modlitwa za wstawiennictwem bł. Rodziny Ulmów;
po Mszy św. o godz. 10.30 modlitwa z dziećmi
8.30 – Godzinki
Indywidualna modlitwa do godz. 13.00.

Jemielnica, Sanktuarium Świętego Józefa
15.00 – Zjazd Bractwa Świętego Józefa (modlitwa różańcowa, konferencja formacyjna, możliwość uczczenia relikwii)

30 października (poniedziałek)
Kędzierzyn-Koźle, parafia św. Eugeniusza de Mazenod
Msze św. o godz.: 7.00, 8.00
Indywidualna i wspólnotowa modlitwa do godz. 19.00
19.00 – Msza św. z udziałem kapłanów całego dekanatu.
Po Eucharystii wyruszy Orszak Wszystkich Świętych do kościoła pw. św. Mikołaja.

31 października (wtorek) – Opole
Do południa relikwie nawiedzą kaplice w:

• Domu Księży Emerytów w Opolu,

• Kurii Diecezji Opolskiej,

• Dom Samotnej Matki w Opolu.

Od godz. 12.00 możliwość indywidualnego uczczenia relikwii w kościele Ojców Franciszkanów.
17.15 – rozpoczęcie liturgii w kościele Ojców Franciszkanów
Procesyjne przejście do kościoła pw. Matki Bożej Bolesnej i św. Wojciecha.
(trasa prowadzi przez rynek, ul. Osmańczyka, wzdłuż galerii Solaris).
18.00 – Msza św.
19.30 – Czuwanie dla rodzin (prowadzi Domowy Kościół)
Indywidualna modlitwa do godz. 21.00.
1 listopada (środa) – parafia św. Michała Archanioła w Opolu-Półwsi
7.00 – Jutrznia z Uroczystości Wszystkich Świętych
Msze św. o godz.: 7.30, 9.00, 11.00 i 18.00
Podczas każdej Eucharystii akt zawierzenia rodzin przez wstawiennictwo
bł. Rodziny Ulmów.
17.30 – Różaniec w intencji rodzin
Indywidualna modlitwa do godz. 19.00.

2 listopada (czwartek) – Opole, parafia Przemienienia Pańskiego
Msze św. o godz.: 6.30, 9.00, 18.30.
Po każdej Eucharystii możliwość uczczenia relikwii.
Po Mszy św. o godz. 18.30 nabożeństwo w intencji rodzin i kobiet
w stanie błogosławionym.
Indywidualna modlitwa w kaplicy w godz. 10.00-16.00.

3 listopada (piątek) – Kluczbork, parafia MBWW
Msze św. o godz.: 6.15, 7.00, 9.00, 18.00.
Po każdej Eucharystii możliwość uczczenia relikwii.
10.00 – Różaniec o poszanowanie życia
19.00 – Wykład o bł. Rodzinie Ulmów (przedstawiciele IPN)
Indywidualna modlitwa do godz. 20.00.

4 listopada (sobota) – Nysa, parafia św. Piotra i Pawła
08.00 – Jutrznia z uroczystym wniesieniem relikwii
09.00 – Czuwanie dla małżeństw w średnim wieku oraz małżonków-seniorów
10.00 – Czuwanie dla narzeczonych i poszukujących „drugiej połówki”
11.00 – Czuwanie dla rodziców po doświadczeniu straty dziecka
12.00 – Czuwanie dla młodych małżonków i rodzin
Podczas każdego z czuwań dla poszczególnych grup konferencję wygłosi
ks. dr Grzegorz Czerwonka, duszpasterz rodzin archidiecezji przemyskiej, zaangażowany w organizację beatyfikacji bł. Rodziny Ulmów.
13.00 – Msza św. z odnowieniem przyrzeczeń małżeńskich
14.00 – Czas indywidualnego nawiedzenia i uczczenia relikwii
15.00 – Koronka do Bożego Miłosierdzia
Pożegnanie relikwii w diecezji.

W dniu 01.11.2023 w godzinach od 13.30- 16.30 przed Cmentarzem w Zimnicach Wielkich wolontariusze z naszej parafii przeprowadzą zbiórkę do puszek na rzecz Hospicjum Betania w Opolu. Liczymy na wsparcie i za wszelkie datki z góry dziękujemy.

Materiały dla rodzin 08.10.2023<— czytaj

Dnia 1 października 2023 roku gościliśmy zespół Wokalkno-Muzyczny „Ave” z Pławniowic.

Założycielem zespołu który działa już od 16 lat jest ks.dr Krystian Worbs – Proboszcz Parafii oraz Dyrektor Pałacu Formacyjno – Konferencyjnego w Pławniowicach. W zespole oprócz ks. Krystiana koncertują jeszcze Pani Irena oraz Pan Henryk.

Serdecznie zapraszamy do zapisów na pielgrzymkę do Gruzji.

program pielgrzymki do Gruzji<— Czytaj

Zapisy u pana Józefa Wilczka – do 15 grudnia wraz z zaliczką 2000 pln/os.
Opiekun duchowny: ks. Grzegorz Poźniak

Materiały dla rodzin 01.10.2023<— czytaj

Refleksja

Opowiadanie

Dwóch przyjaciół

Bardzo dawno temu w Chinach, żyło sobie dwóch przyjaciół. Jeden z nich potrafił pięknie grać na harfie. Drugi był niezwykle utalentowany w bardzo rzadkiej sztuce słuchania.
Kiedy pierwszy z nich grał i śpiewał o górach, drugi mówił: – Widzę te góry, tak jakby stały przede mną. Kiedy pierwszy wyrażał swoją muzyką dźwięk strumienia, drugi słuchał go i potwierdzał:
– Słyszę jak woda przemyka pośród kamieni.
Ale pewnego dnia ten, który umiał słuchać zachorował i wkrótce zmarł.
Jego przyjaciel przeciął struny harfy i nie grał już nigdy więcej.

Wierzę w Kościół – katechezy o Domu Bożym dla nas cz. 44.