Aktualności

1. Dziękujemy osobom, które przygotowały nasze kościoły do dzisiejszej liturgii i ją prowadziły. Nasze podziękowanie kierujemy także do parafian, którzy zaangażowali się w obchód dożynek w ubiegłą niedzielę oraz pracowali przy remoncie plebanii. Bóg zapłać za dzisiejszą kolektę na ten cel. Przypominam, iż ewentualne darowizny można także wpłacać na konto podane w gablotkach kościelnych.

2. Dziś nabożeństwa popołudniowego nie będzie z racji prezentowania naszego dekanatu na dożynkach diecezjalnych na Górze Św. Anny. W przyszłą niedziele rozpoczynamy miesiąc różańcowy. Zapraszamy na pierwsze nabożeństwo różańcowe w niedzielę 01 października o 14.30 a o 15.00 na koncert zespołu „AVE” pod dyrekcją ks. Krystiana Worbsa, dyrektora kompleksu pałacowego w Pławniowicach. Naszych gości można będzie wesprzeć dobrowolną ofiarą na zakończenie koncertu pieśni maryjnej.

3. Młodzieżowa Orkiestra Dęta „Kaprys” zaprasza na warsztaty umuzykalniające, które odbędą się we wtorek 26 września w sali OSP w Źlinicach. Szczegóły na plakacie w gablotce.

4. We wtorek o 7.00 rano zapraszam na Mszę św. za śp. Ks. Bpa Jana Wieczorka. O 15.00 we wtorek katecheza dla dzieci pierwszokomunijnych w świetlicy wiejskiej. Natomiast dla naszych tegorocznych kandydatów do bierzmowania w czwartek po Mszy św. szkolnej

5. Apeluję do rodziców, aby w miarę możliwości towarzyszyli dzieciom na Mszach szkolnych. Było to ich zobowiązanie w ubiegłym roku i dzięki temu udział dzieci w Mszach św. szkolnych był stosunkowo zadowalający do końca roku szkolnego. W ubiegły czwartek, po dwóch Mszach szkolnych z inicjatywy dyrekcji, udział dzieci spadł o połowę. A niektórzy uczniowie nie weszli do środka kościoła pozostając na placu kościelnym, wśród nich nawet ministranci. Czwartkową eucharystię dla dzieci wywalczyli rodzice uznając godzinę 14.00 za optymalną porę pośród wielu innych zajęć swoich dzieci. Mamy nadzieję, iż również w tym roku dzięki zaangażowaniu rodziców Bóg pobłogosławi naszym dzieciom.

6. W przyszłą niedziele obchodzimy odpust ku czci św. Franciszka w Zimnicach Małych. Msze św. w Zimnicach Wielkich o 7.30 i 9.00. Msza św. odpustowa w Zimnicach Małych o 11.00. Dla zyskania odpustu zupełnego można będzie skorzystać z sakramentu spowiedzi w sobotę o godz. 17.00 w kościele parafialnym.

Materiały dla rodzin 24.09.2023<— czytaj

Refleksja

Studium_Poradnictwa<— czytaj

Materiały_dla_rodzin_17.09.2023<— czytaj

Refleksja

Słowo Boże zachęca nas do patrzenia na rzeczywistość, w której żyjemy, w perspektywie życia wiecznego. We fragmencie dzisiejszej ewangelii słyszeliśmy o tym, że „Piotr podszedł do Jezusa i zapytał: «Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat zawini względem mnie? Czy aż siedem razy?»”. Jezus wyjaśnia, że darowanie winy bliźniemu otwiera nas większą miłość, daje nam dostęp do Bożego przebaczenia. Natomiast naśladowanie nielitościwego dłużnika powoduje, że nasze chrześcijaństwo pozostaje tylko niewiele znaczącą deklaracją z przeszłości.

Wielu, którzy przebaczyli bliźnim ich poważne przewinienia, wyznaje: „bez wiary byłoby trudno”. Warto w tym momencie postawić sobie pytanie: na czym polega chrześcijańskie przebaczenie, które jest naszym obowiązkiem? Bez przebaczenie życie w rodzinie, sąsiedztwie czy społeczeństwie byłoby nie do zniesienia. Wzorem jest dla nas Ojciec niebieski, którego naśladowcami mają stawać się uczniowie Boskiego Mistrza. Wielkość Bożego przebaczenia doskonale ukazuje przypowieść o nielitościwym dłużniku. Widzimy w niej wszechmoc i majestat, który objawia wielkość Bożego miłosierdzia. Możemy również zauważyć, iż zapomniał o tym sługa z przypowieści: „Sługo niegodziwy! Darowałem ci cały ten dług, ponieważ mnie prosiłeś. Czyż więc i ty nie powinieneś był ulitować się nad swoim współsługą, jak ja ulitowałem się nad tobą?”. Za to zaniedbanie spotkał owego sługę straszny sąd. Podobny los czeka każdego z nas, jeśli nie przebaczymy z serca tym, którzy wobec nas zawinili.

1. Serdeczne Bóg zapłać wszystkim, którzy trudzili się w przygotowaniu naszego kościoła, liturgii i samej uroczystości dożynkowej.

2. W przyszłą niedziele Msze św. o godz. 9.00 i 10.30 odprawi ks. Ryszard Wołowiec. Delegacja naszej parafii wraz z proboszczem reprezentować będzie nasz dekanat na dożynkach diecezjalnych na Górze Św. Anny. Dziś zatem i w przyszłą niedzielę nie będzie nabożeństwa popołudniowego.

3. W niedzielę 01 października zapraszam do naszego kościoła na godz. 15.00 na koncert pieśni maryjnej w wykonaniu zespołu muzycznego „AVE” pod dyrekcją ks. Krystiana Worbsa, dyrektora kompleksu płacowego w Pławniowicach. Na zakończenie koncertu można będzie wesprzeć artystów dobrowolną ofiarą.

4. W środę po Mszy św. wieczornej zapraszam na spotkanie organizacyjne rodziców dzieci I-komunijnych. Prosiłbym rodziców o zorganizowanie miejsca spotkania z racji remontu plebanii i poinformowanie, gdzie się odbędzie.

5. W czwartek o 14.00 zapraszam uczniów naszej szkoły na Mszę św. szkolną a po Mszy św. prosiłbym kandydatów do bierzmowania o pozostanie na pierwszym obowiązkowym spotkaniu organizacyjnym.

6. W przyszłą niedzielę przypada nasza miesięczna kolekta na remont plebanii. Aktualnie zakładana jest instalacja ogrzewania podłogowego. Po opłaceniu ostatnich prac i materiałów oraz dzięki ostatnim darowiznom i kolektom dysponujemy sumą 40 208, 41 PLN. Do całkowitego zakończenia remontu potrzeba jeszcze wiele materiałów i prac o szacunkowej wartości 180-200 tys. złotych. Wszystkim osobom angażującym się w remont plebanii oraz przekazującym dobrowolne darowizny pieniężne składam serdeczne Bóg zapłać. Dobrowolne ofiary można wpłacać na nasz fundusz inwestycyjno-budowlany, którego rachunek podany jest w gablotce kościelnej.

Materiały_dla_rodzin_10.09.2023<— czytaj

Refleksja

Chcemy spojrzeć dziś na próbę wiary na przykładzie proroka Jeremiasza, człowieka niezwykłej inteligencji i wrażliwości. Przeżywał chwile rozpaczy, zwątpienia, czuł się opuszczony przez Boga, od którego spodziewał się skutecznej pomocy. Bóg swoim autorytetem nakłonił Jeremiasza do podjęcia się misji prorockiej. Prorok otwarł swą duszę przed Bogiem i przedstawił Mu liczne trudności związane ze swą prorocką posługą. Bezpośrednim powodem Jego przygnębienia i pretensji do Boga była postawa słuchaczy, którzy okazywali dezaprobatę, a także pogardę wobec Jego przepowiadania. Jego nawoływania do wierności Bogu nie odnosiły skutku.

Ileż to prób przeżywamy w naszym życiu duchowym, nieraz wydaje się, że Bóg doświadcza nas ponad siły. Czy jednak tak rzeczywiście się dzieje? Wiara wymaga nie tylko wiedzy, ale i prób, by mogła zostać oczyszczona z tego, co niedoskonałe, słabe. Wiara jest drogą, na której spotykamy nie tylko wiele dobra, możliwości rozwoju, ale też wiele zła, ludzkiej krzywdy i bezradności. Żeby zrozumieć nasze doświadczenia, dramaty, krytyczne sytuacje czy okresy życia warto sięgać po Pismo Święte – Księgę słowa samego Boga.

Ważnym krokiem jest uświadomienie sobie przez człowieka, który przeżywa problem z wiarą, że wiara jest decyzją. A więc nie zależy od tego, co przeżywam w dłuższym lub krótszym czasie, tylko od tego, do czego jestem przekonany. Ta decyzja opiera się na poznaniu Boga i na świadectwie innych ludzi. Poznać Boga można, czytając Pismo Święte, i słuchając ludzi, którzy głoszą słowo Boże. Dodam jeszcze, że poszukiwanie prawdy polega na szukaniu osoby czy wspólnoty, której świadectwo wiary jest wiarygodne i przedstawianiu jej własnych wątpliwości. Inną możliwością jest szukanie odpowiedzi na wątpliwości w książkach.

Poznanie Boga wymaga wysiłku. Człowiek, którego wiara słabnie, przeżywa kryzys, powinien bardzo mocno modlić się o dar wiary. Zatem recepta na kryzys wiary sprowadza się do tego, aby: nie wpadać w panikę, postępować w zgodzie z sumieniem, szukać prawdy i prosić o dar wiary.

Jeremiasz, który w swoim życiu przeszedł wiele kryzysów, ostatecznie uznaje, że miłość Boża jest jak ogień, którego nie da się stłumić, a Bóg jest rzeczywisty. Nie jest etykietką nalepianą na nasze własne życzenia i opinie. I pokazuje każdemu z nas, że kryzys jest miejscem rozwoju wiary – na gruzach można zbudować coś lepszego, piękniejszego i nauczyć się większego zaufania do Boga.

ks. Leszek Smoliński

Złota myśl tygodnia

O ile ciało tyje, o tyle dusza chudnie; a o ile ciało więdnie, o tyle dusza rośnie.

Mądrość Ojców Pustyni

Na wesoło

Mężczyzna wychodzi z więzienia po 12 latach odsiadki. Odbiera swoje ubrania i w kieszeni kurtki znajduje kawałek papieru. Rozwija, czyta, a to kwit na odbiór butów u szewca. Przychodzi do zakładu szewskiego i mówi:

– Mam dokument, że zostawiłem u pana buty do naprawy. Było to 12 lat temu.

Szewc zaczął szukać. Po czym znajduje i mówi:

– Zgadza się. Będą do odbioru w czwartek.

Patron tygodnia –  3 września

Św. Feba z Kenchr

Feba znana jest wyłącznie z Listu św. Pawła do Rzymian (Rz 16, 1-2). Apostoł mówi o niej z najwyższym uznaniem i wdzięcznością. Ta mieszkanka Kenchr oddawała najwidoczniej wiele usług Pawłowi i innym chrześcijanom, miała zaś do tego liczne okazje, bo mieszkając w jednym z dwóch portów starożytnego Koryntu, mogła ich często spotykać, zwłaszcza gdy podróżowali z Efezu do Grecji. Paweł poleca ją z kolei chrześcijanom Rzymu, dokąd się widocznie wybierała. Można też wnosić, że chodziło w tej zamierzonej podróży o doniosłe sprawy, skoro Apostoł czyni to z serdecznym naleganiem. Na marginesie tego nalegania egzegeci wyrażają powszechnie przypuszczenie, że Feba była doręczycielką Pawłowego listu. Apostoł nazywa ją ponadto siostrą, ale także diakonisą. Nie wiadomo, czy miał tu na myśli liczne cenne sprawowane przez nią posługi w ogóle, czy też urzędową funkcję znaną później w Kościele. Tradycyjnie przypuszcza się, że Feba była wdową.

Opowiadanie

Jest już za późno… musimy odlatywać

Przez pewne lotnisko na Dalekim Wschodzie przeszła ulewna burza. Pasażerowie przebiegali w pośpiechu płytę lotniska, by dostać się na pokład DC3, który czekał gotowy do odlotu.

Pewien przemoczony do szpiku kości misjonarz, znalazł sobie wygodne miejsce przy oknie. Miła stewardesa pomagała pasażerom w rozlokowaniu się.

Nadchodził już moment odlotu i jakiś członek załogi zamknął potężne drzwi samolotu.

Nagle ujrzano mężczyznę biegnącego w stronę samolotu. Spóźniony człowiek ochraniając się swym przeciwdeszczowym płaszczem, zaczął mocno walić w drzwi samolotu, prosząc by mu otworzono. Stewardesa próbowała dać mu do zrozumienia, przy pomocy gestów, że jest już za późno. Człowiek jeszcze mocniej zaczął się dobijać do drzwi. Stewardesa starała się przekonać go, aby zaniechał usiłowań. «Nie mogę… Jest już za późno… Musimy odlatywać» – powtarzała.

Nic to jednak nie pomagało: człowiek nalegał i stanowczo domagał się wpuszczenia. W końcu stewardesa otworzyła drzwi. Wyciągnęła dłoń i pomogła spóźnionemu pasażerowi wdrapać się na pokład.

W pewnym momencie zaniemówiła ze zdumienia. Człowiek ten był pilotem samolotu.

Wierzę w Kościół – katechezy o Domu Bożym dla nas cz. 41.

Mistyczne Ciało Chrystusa oznacza niepowtarzalną, bytową jedność Chrystusa i chrześcijan, przyobleczenie w Chrystusa, swoistą tożsamość Głowy i Ciała, która kształtuje „całego Chrystusa” (por. KKK 795). Głowa jest nie tylko źródłem wzrostu Ciała. Rozwój Ciała dokonuje się w Głowie, tak jak rozwój latorośli w winnym krzewie. Dlatego jedność Ciała mistycznego przezwycięża wszystkie podziały. Nie ma już Żyda ani poganina, niewolnika ani człowieka wolnego, wszyscy są kimś jednym w Chrystusie (por. Ga 3,28).

Ta zdumiewająca jedność nie wyklucza bynajmniej relacji stania wobec siebie Chrystusa i Kościoła, ich bycia dla siebie. Dobrze wyraził to św. Augustyn, gdy o Chrystusie i Kościele mówił jako o „jednej i tej samej Osobie”, a równocześnie o „dwóch w jednym ciele”. Przez Wcielenie stanowią jedność organiczną, a ze względu na dysproporcję godności stają wobec siebie w oblubieńczym związku. Dlatego w Kościele godzi się widzieć i Ciało, i Oblubienicę Chrystusa. Ponieważ wyrażenie „Ciało Chrystusa” nie ujawnia odrębności Chrystusa i Kościoła, domaga się dopełnienia obrazem Oblubienicy (por. KKK 796).

Jedność Ciała nie eliminuje też różnorodności i nie oznacza jakiegoś monolitu w Chrystusie. Ani Chrystus, ani poszczególni wierni nie przestają być autonomicznymi osobami. Istnieje różnorodność członków i funkcji, a jej źródłem jest Chrystusowy Duch. Jako jeden i ten sam w Głowie i członkach, tak ożywia całe Ciało, jednoczy i porusza, że Jego działanie można porównać do funkcji, jaką w ciele ludzkim spełnia dusza – zasada życia. Różnorodność w Ciele kształtuje w ten sposób, że rozmaite swe dary rozdziela stosownie do swego bogactwa i do potrzeb posługiwania ku pożytkowi całości (por. 1 Kor 12,1–11). Jako taki okazuje się być zasadą jedności i różnorodności w Kościele, czyli zasadą jego katolickiej jedności. Jednocząc Ciało, tworzy i nakazuje miłość wzajemną między wiernymi (por. KK 7).

bp Andrzej Czaja