Krystian Saft

W naszym codziennym życiu zdarzają się różne momenty. Nieraz ma miejsce jedynie bezproduktywne patrzenie w przeszłość i „gdybanie”. Wtedy zastanawiamy się, co by było gdyby… Zazwyczaj układamy sobie własny scenariusz, mniej lub bardziej prawdopodobny. I na tym koniec, ponieważ przeszłość, którą próbujemy z premedytacją koloryzować, zaciemnia nam to, co się wydarzyło. Fałszuje prawdę o nas samych. To, co się już wydarzyło, stało się faktem. Ewangelia przypomina dziś: „Gdyby gospodarz wiedział, o jakiej porze nocy nadejdzie złodziej, na pewno by czuwał…”. Czy złodziej ma się zapowiadać? Przecież to nie leży w jego naturze – on działa z zaskoczenia. Natomiast gospodarz musi być czujny, aby nie dać się zaskoczyć. Adwent nie jest niespodzianką. Jest jasnym i konkretnym wezwaniem: „Idźmy z radością na spotkanie Pana”. Te słowa Psalmisty rozbrzmiewają na progu radosnego, czterotygodniowego okresu porządkowania sumień i życia, oczekiwania na spotkanie z przychodzącym Bogiem. Jezus sam daje nam w Ewangelii konkretne wskazówki, jak to uczynić.
Po pierwsze, zachęca nas do porzucenia beztroskiego i bezmyślnego życia. Jezus ukazuje nam przykład ludzi, którzy przed potopem wiedli życie, tak jakby bez większego wysiłku i zaangażowania mieli żyć wiecznie. Ci ludzie popełniali podstawowy błąd: nie myśleli o przyszłości i nie wyciągali wniosków ze znaków jasnych i ewidentnych, które dawał im Pan Bóg, aby się nawrócili. Obojętnie przechodzili koło Noego, który budował arkę przed nadejściem potopu. Dzisiejsze troski o sprawy doczesne wypełniają za dużą przestrzeń naszego ziemskiego życia. Dlatego, szczególnie w Adwencie, myślący i kochający Boga człowiek, musi nauczyć się wyważać proporcje, między tym, co doczesne i tym, co wieczne. Dziś nie buduje się materialnej arki, ale buduje się „arkę” zasad, idei, dobrych gestów i czynów miłosierdzia.
Drugą radę, jakiej udziela nam Chrystus w Ewangelii jest wezwanie do czujności. „Czuwajcie więc, bo nie wiecie, w którym dniu Pan wasz przyjdzie”. Czuwać to wierzyć, że Jezus przyjdzie. Czuwać to być gotowym na spotkanie z Panem, nosić w sobie świadomość, że to bardziej On aniżeli my pragnie tego spotkania byśmy dzięki temu spotkaniu zyskali to, co ludzki rozum nie jest w stanie pojąć i ludzkie słowo nie jest w stanie wyrazić. Czuwać to znaczy nie zmarnować okazji na spotkanie z Panem. Jak ważne jest, abyśmy „zrozumieli chwilę obecną”, jak pisze do nas św. Paweł we fragmencie Listu do Rzymian. Ta ważna chwila to Adwent, który jest czujnością, gotowością, uwagą. Patrzmy uważnie, żeby zobaczyć te sytuacje, w których Pan przychodzi, tu i teraz. Sami wiemy, z doświadczenia zeszłych lat, jak szybko i bezpowrotnie ten czas Adwentu przemija. Adwent brzmi jak wezwanie: „Decyduj tak, żebyś potem nie żałował. Teraz!”. Dlatego prośmy Boga o pomoc słowami psalmisty: „Okaż nam, Panie, łaskę swoją i daj nam swoje zbawienie”. Niech w naszej drodze adwentowej towarzyszy nam również Najświętsza Maryja Panna, nasza nadzieja. Wraz z Nią będzie nam łatwiej przygotować się, aby nadejście Pana nie zastało nas rozproszonych wśród innych spraw, które wobec Jezusa mają niewielkie znaczenie lub nie mają go wcale.

Leszek Smoliński

Złota myśl tygodnia
Im więcej daje się Bogu, tym więcej się od Niego otrzymuje.

św. Karol de Foucauld

Patron tygodnia – 2 grudnia
bł. Maria Aniela Astorch, dziewica

Maria urodziła się 1 września 1592 r. w Barcelonie. Gdy miała pięć lat, straciła rodziców. Aby być bliżej swej starszej siostry, w jedenastym roku życia przywdziała habit sióstr kapucynek. Właściwy nowicjat rozpoczęła w 1606 r. Przeszła potem okres wewnętrznego opuszczenia, który został ukoronowany darem głębszego rozumienia Pisma świętego i znajomością łaciny. Uczestniczyła potem w zakładaniu nowego domu zakonnego w Saragossie. W wieku 23 lat została tam mistrzynią nowicjuszek. Zredagowała wtedy Directorio, które było chyba pierwszym z jej pism. Poprzez urzędy wikarii i kierowniczki junioratu doszła potem do stanowiska przełożonej. Gdy je opuściła, na rok usunęła się do „nowicjatu” i tam przygotowywała się na „zaślubiny duchowe”. Wówczas to napisała Regla y constituciones del Divino Amor. Stawszy się apostołką świętości, pod nazwą Monte de piedad prowadziła krucjatę modlitw, w których prośby za dusze w czyśćcu łączyła z nabożeństwem do Najświętszego Serca Jezusowego. W szerzeniu tego ostatniego nabożeństwa natchnienie czerpała z pism św. Gertrudy, rozpowszechnianych wtedy na terenie Hiszpanii. W roku 1645 zajęła się nową fundacją w Murcji. Jak w Saragossie, tak i tu nie obeszło się bez przeciwności i komplikacji. Powódź dwukrotnie niszczyła skromny klasztor, który pośród trudów trzeba było budować na nowo. Pod koniec życia Maria Aniela nie kontaktowała się już z otoczeniem, zachowywała jednak jasność umysłu. Tuż przed śmiercią odzyskała nagle mowę, zaintonowała śpiew hymnu Pange lingua i pogrążyła się w ekstazie. Zmarła 2 grudnia 1665 r. w wieku 73 lat. Starania o jej beatyfikację rozpoczęto już w 1729 r., ale dokonał jej dopiero św. Jan Paweł II w roku 1982.

Opowiadanie
Tajemnica

Ku Kościołowi synodalnemu – Sześć kroków ku odnowie rodziny i parafii cz. 13.

w liturgii słowa I Niedzieli Adwentu wybrzmiewają treści, które przynaglają nas do podjęcia z większą gorliwością trudu pracy nad sobą. Nie chodzi tylko o podjęcie adwentowych postanowień z myślą o owocnym przeżyciu Bożego Narodzenia, lecz o gotowość na spotkanie z Panem w dniu, w którym przyjdzie, by nas obdarzyć zbawieniem. Pan Jezus wprost wzywa nas: „bądźcie gotowi, bo w chwili, której się nie domyślacie, Syn Człowieczy przyjdzie” (Mt 24,44). To znaczy, że trzeba stale podejmować wysiłek dojrzewania w chrześcijańskiej egzystencji i doskonalenia duszy do życia w komunii z Bogiem na wieki.

Niestety, nasza chrześcijańska codzienność pokazuje wiele zaniedbań w tym względzie, co gorzko skutkuje w życiu osobistym i wspólnotowym. Tymczasem myśl Kościoła na temat formacji chrześcijańskiej jest bardzo bogata i mamy z czego zaczerpnąć. W tym celu przygotowano program duszpasterski pod tytułem: Uczniowie-misjonarze, który ma nas pobudzić do większej troski o duchowy rozwój i chrześcijańską doskonałość, na miarę Chrystusowego wezwania: „Bądźcie doskonali, jak doskonały jest wasz Ojciec niebieski” (Mt 5,48).

Formacja chrześcijańska to proces kształtowania w nas dojrzałego chrześcijanina czy – jak mawiał Tertulian – stawania się nim. W procesie tym inicjatywa należy do Boga. On pragnienie naszego zbawienia i tego, byśmy doszli do poznania prawdy (por. 1 Tm 2,4n), byśmy byli święci i nieskalani (por. Ef 1,3), i dostąpili chwały oglądania Jego oblicza. Dlatego, podobnie jak kiedyś Abrahama, każdego z nas zaprasza do wędrówki. Wzywa nas, abyśmy Mu zaufali i dali się poprowadzić, a podążając za Chrystusem, stali się godnymi udziału w Królestwie niebieskim. Chrystus jest nam dany jako doskonały Przewodnik i Wychowawca. Udziela się nam w mocy Ducha Świętego, przychodzi w słowie Bożym, sakramentach, w drugim człowieku, zwłaszcza ubogim, a także w formie zaproszenia do dźwigania krzyża w różnych okolicznościach życia; otwiera nasze serca, oświeca je, przemienia i uświęca.

To znaczy, że u początku całego procesu naszej formacji jest spotkanie Chrystusa, które naszemu życiu nadaje nową perspektywę, nowy kierunek, jeśli otwieramy się i angażujemy w Jego osobę. Nasza rola polega na poddaniu się woli Bożej, współdziałaniu z Chrystusem i Jego Duchem. Stąd częsty apel papieży: „Otwórzcie drzwi Chrystusowi”. Im bardziej poznajemy Chrystusa tym więcej w nas motywacji i mobilizacji do podejmowania kolejnych kroków na drodze formacyjnego wzrostu.

Zasadniczym zadaniem każdego jest przyjąć Jezusa, starać się Go zrozumieć i odpowiedzieć na Jego miłość. Nie chodzi o jednorazowy akt, lecz życiową postawę, którą znamionuje życie Jezusem, podejmowanie trudu zgłębiania Jego tajemnicy i kształtowanie żywej osobowej relacji z Nim. W tym wszystkim wzrasta nasza ufność do Boga, wola oddania Mu życia, pragnienie zjednoczenia z Chrystusem i radość stawania się podobnym do Niego.

Wszystko rozpoczyna Boże działanie. W przypadku chrztu dzieci, w odpowiedzi na prośbę rodziców wyrażoną we wspólnocie Kościoła, Pan Bóg udziela dziecku łaski wiary, która jest jak ziarno, z całym potencjałem wzrostu, wrzucone w glebę ludzkiego serca. Wraz z rozwojem świadomości dziecka może się pięknie rozwijać i owocować, jeśli do serca dziecka dociera radosna nowina o Jezusie. Z roku na rok dziecko więcej żyje Jezusem i coraz bardziej Go kocha. W tej początkowej fazie rozwoju wiary zasadnicza jest rola rodziców i najbliższej rodziny. Mam na myśli działania stanowiące fundament wychowania w wierze: pierwsze słowa o Jezusie, o Jego miłości ku nam, opowieści o wielkich Jego dziełach, wspólne modlitwy z dziećmi, przyprowadzanie do świątyni, pierwsze nauki o tym, co Jezusa raduje, a co zasmuca. Dla dalszej formacji nie mniej ważna jest katecheza parafialna skoncentrowana na rozwijaniu więzi dziecka z Bogiem i na wdrażaniu dziecka w życie wspólnoty parafialnej.

Tak więc, najpierw następuje czas, w którym jesteśmy do Boga prowadzeni jakby za rękę przez świadków wiary (rodziców, duszpasterzy, katechetów). Z chwilą przyjęcia bierzmowania, sakramentu dojrzałości chrześcijańskiej, rozpoczyna się czas autoformacji i przejmujemy na siebie ciężar odpowiedzialności za rozwój i jakość życia wiary. Odtąd potrzeba naszej stałej troski o żywą więź z Bogiem i realizację naszego powołania do świętości.

To znaczy, że w życiu chrześcijańskim nie możemy troszczyć się jedynie o rzetelną znajomość prawd wiary, gorliwe wypełnianie praktyk religijnych i zewnętrzną poprawność naszego postępowania. Najważniejsze jest kształtowanie żywej więzi z Chrystusem. Szczególnie ważne jest to, aby moje poznanie Jezusa zaowocowało podjęciem decyzji, że chcę z Nim pójść przez życie. Konsekwencją powinno być budowanie więzi z Jezusem przez słuchanie Bożego słowa, trwanie na modlitwie, regularne korzystanie ze świętych sakramentów, zwłaszcza z Eucharystii, wdrażanie w życie moralności chrześcijańskiej, realizacja powołania, pełnienie obowiązków stanu. W dalszym rozwoju chodzi o upodabnianie się coraz bardziej do Jezusa, w Jego oddaniu i posłuszeństwie Ojcu, w ofiarnej miłości bliźniego, na drodze naśladowania Go w życiu i postępowaniu. Wszystko zaś powinno zmierzać do coraz większej jedności z Chrystusem, albowiem celem formacji chrześcijańskiej jest zjednoczenie z Bogiem. Stąd wołanie Apostoła Pawła: „Przyobleczcie się w Pana Jezusa Chrystusa” (Rz 13,14).

Najpierw trzeba stwierdzić, że komunii z Chrystusem nie da się osiągnąć bez bycia Jego uczniem, czyli bez trwania przy Nim, bez słuchania Jego słowa, zgłębiania Jego nauki i życia Jego Ewangelią, bez czerpania z obfitości Jego łaski i mocy Jego Ducha i bez dbałości o dialog i komunikację z Nim. Trzeba bowiem nieustannie pić z Tego źródła wody żywej, która płynie z Jego wnętrza i która jest źródłem naszego uświęcenia. Dlatego należy stale pamiętać o Jezusie, na co dzień żyć Jego słowem, od porannego zamyślenia do wieczornego rachunku sumienia, dbać o życie modlitewne, nie dla spełnienia obowiązku, lecz celem spotkania się z Panem, stale pogłębiać swoje przeżywanie liturgii eucharystycznej, aby owocowała doświadczeniem obecności i miłości Pana. Bardzo istotne jest regularne i nabożne korzystanie z sakramentu pokuty i pojednania. Grzech, zwłaszcza ciężki i trwanie w nim, uderza bowiem w jedność z Chrystusem i powoduje regres w naszym rozwoju duchowym. Dlatego ciągle potrzeba nawrócenia i pokuty, czyli eliminowania z życia tego, co nas od Boga oddala. Musimy też zadbać o bardziej ascetyczny styl życia, z praktyką świadomej rezygnacji, czy przynajmniej stosowania ograniczeń w korzystaniu z dóbr ziemskich, celem odbudowania naszej duchowości, by obfitowały w nas owoce Ducha Świętego (por. Ga 5,22).

Istotnym poziomem dorastania do zażyłej więzi z Jezusem i zarazem sprawdzianem jakości naszej relacji z Nim jest nasze odniesienie do bliźnich we wspólnocie wierzących, poczynając od własnego domu, odniesienie do ludzi w potrzebie w naszym środowisku życia i nasze zaangażowanie w budowę i rozwój wspólnoty Kościoła. Chodzi o świadectwo naszego braterstwa i służby oraz miłości do ubogich. Nasz rozwój w tym względzie domaga się krzewienia duchowości komunii, czyli przezwyciężania egoizmu i rozwijania między nami kultury czułości, spotkania, dobrych relacji. Podstawą realizacji są postawy, które Pan Jezus wskazuje uczniom, aby mogli żyć we wzajemnej miłości: prostota i otwartość, dobry przykład, troska o ubogich, braterskie upomnienie, wspólna modlitwa, przebaczenie i pojednanie (por. Mt 18). Na tym poziomie troski o przykładne życie mamy w Kościele opolskim wiele możliwości rozwoju, w związku z nowymi wyzwaniami. Szczególnie zapraszam do zaangażowania w proces odbudowy wspólnotowego życia w naszych parafiach, do rozważenia możliwości i podjęcia wysiłku zaangażowania się w liturgię, w różne posługi, grupy i wspólnoty, aktywności indywidualne i grupowe, w różne formy apostolatu, w przekaz wiary młodemu pokoleniu, w dzieła miłości i organizowanie życia w domach parafialnych.

Natomiast trzecie wezwanie formacyjne wiąże się ze zbawczym posłannictwem chrześcijan, które wynika z nakazu misyjnego Chrystusa. Bez podejmowania dzieła ewangelizacji nasze dążenie do zjednoczenia z Chrystusem nie może być zrealizowane. Także więc w tym obszarze chrześcijańskiej egzystencji ujawnia się wiele konkretnych zadań. Przede wszystkim nie możemy się dyspensować z obowiązku podjęcia tego wezwania i zaprzestać poszukiwania nowych dróg szerzenia Ewangelii w swoim środowisku życia. Trzeba wychodzić do tych, którzy Chrystusa nie znają i do tych, którzy zagubili się na ścieżkach wiary i odstąpili od Niego. By nie ulegać lękom i zniechęceniu, trzeba uwierzyć w moc skutecznego oddziaływania Ducha Świętego w nas i przez nas. I trzeba się dzielić tym, co Jezus uczynił dla nas i jak wielkich dzieł dokonał dla całego rodzaju ludzkiego. Mam na myśli zwiastowanie orędzia o nieskończonym miłosierdziu Boga, które przyjęło się nazywać kerygmatem. Chodzi o esencję radosnej nowiny dla każdego człowieka, że Jezus cię kocha, daje ci swoje życie, jest przy tobie i pragnie twego szczęścia. To orędzie ma moc budzenia wiary, zwłaszcza wówczas, gdy chrześcijanin zapewnia: tego doświadczyłem i miłość Jezusa jest moim udziałem. Powinno to być przekazywane osobom żyjącym pośród nas, zwłaszcza w domu, dzieciom i wnukom.

Drodzy Diecezjanie, u początku nowego roku kościelnego zwracam się do Was z apelem, aby gorliwie zaangażować się w dzieło kształtowania dojrzałej egzystencji chrześcijańskiej: Chrystusowego ucznia, świadka i misjonarza. Pan Bóg od nas oczekuje: świętości, miłości wzajemnej i ewangelizacji świata. Im bardziej będziemy o to zabiegać, tym bardziej będziemy podobni do Chrystusa i godni nieba. Pomocą może nam być krzewienie w parafiach kultu Najświętszego Serca Pana Jezusa i upowszechnianie nabożeństwa pierwszych sobót. W rodzinach chciejmy korzystać z przygotowanego materiału formacyjnego, który można pobrać z naszej diecezjalnej strony internetowej.

Kończąc swoje pasterskie słowo, z radością informuję, że po ponad trzech latach będziemy mogli wrócić do naszej katedry. Wszystkich Was zapraszam do udziału w uroczystościach z tym związanych, zwłaszcza na liturgię zamknięcia Roku Jubileuszowego w Niedzielę Świętej Rodziny, 28 grudnia o godzinie 14.00; będzie jej przewodniczył abp Antonio Guido Filipazzi, Nuncjusz Apostolski w Polsce. Wszystkich kapłanów, osoby konsekrowane, wiernych parafii opolskich i mieszkańców Opola zapraszam w sobotę 20 grudnia; o godzinie 11.00 będzie sprawowana liturgia z wejściem do katedry i poświęceniem ołtarza. Natomiast w IV Niedzielę Adwentu zapraszam na liturgię dziękczynienia wszystkich wykonawców renowacji katedry i wiernych parafii katedralnej. O szczegółach będziemy jeszcze informować.

Na cały Nowy Rok Kościelny udzielam Wam wszystkim pasterskiego błogosławieństwa. Niech będzie Wam mocą w realizacji dzieła uświęcenia i różnych form apostolatu.

Wasz Biskup
† Andrzej Czaja
Opole, 26 listopada 2025 r.

1. Składamy Bóg zapłać osobom, które podjęły się sprzątania naszych kościołów, prowadzenia liturgii i za dobrowolne ofiary składane przed kościołem na rzecz polskiej sekcji Kirche In Not, organizacji wspierającej chrześcijan prześladowanych oraz seminarzystów i duchowieństwo w krajach misyjnych. W przyszłą niedzielę przypada nasza miesięczna kolekta na fundusz inwestycyjny. Od przyszłej niedzieli można będzie nabywać świece Caritasu za 7 zł małe i 15 zł duże oraz opłatki w cenie 5 zł. minimum za opakowanie.

2. Dziś w Uroczystość Chrystusa Króla zapraszam o 14.00 na nabożeństwo dziekczynno-błagalne przed Najśw. Sakramentem z odnowieniem Jubileuszowego Aktu Przyjęcia Chrystusa za Króla i Pana.

3. Przyszła niedziela będzie I Niedzielą Adwentu rozpoczynającą nowy rok liturgiczny i duszpasterski pod hasłem „Uczniowie-misjonarze”. Stanowi on kontynuację programów duszpasterskich realizowanych w latach 2022-2025. W imieniu organizatorów zapraszam za tydzień na kiermasz świąteczny. Przed kościołem w ZW od soboty wieczora poprzez niedzielne Msze św. będzie można nabywać wieńce, stroiki i ozdoby świąteczne, także stroiki na cmentarz. Dochód przeznaczony zostanie na rewitalizację stacji Drogi Krzyżowej. Z góry dziękujemy za wsparcie tej inicjatywy a nabyte produkty pobłogosławimy na zakończenie każdej Mszy św.

4. Od poniedziałku 01 grudnia rozpoczynamy roraty. Program tegorocznych rorat realizowany będzie tylko na Mszach św. o 18.00 w kościele parafialnym. Zwyczajem lat ubiegłych na zakończenie Mszy św. rozgrywany będzie krótki konkurs wiedzy religijnej z nagrodami dla najlepszych. Będziemy niezmiernie wdzięczni rodzicom za włącznie się w aktywne przeżywanie Adwentu i rorat poprzez sponsorowanie nagród dla uczestników konkursu biblijnego. Drobnostki w postaci słodyczy lub innych skromnych premii można składać w ciągu tygodnia do przyszłej niedzieli włącznie w zakrystiach ZW i ZM lub na plebanii. Więcej o roratach w przyszłą niedzielę.

5. Zachęcam do skorzystania z intencji mszalnych wolnych w grudniu w następujące dni:
ZIMNICE WIELKIE: wt. 02, sob. 06, niedz. 07 o godz. 10.30, pt. 12, niedz. 14 o godz.
7.30 i 10.30, pn. 15, wt. 16, śr. 17, niedz. 21 o godz. 10.30
ZIMNICE MAŁE: śr. 03, pt. 05, czw. 11, pt. 12, czw. 18, pt. 19, pn. 22

6. Od jutra do czwartku włącznie będę na corocznych rekolekcjach dla kapłanów organizowanych przez oo. Werbistów w Nysie. Zastępować mnie będą ks. Wołowiec w pn. i wt. oraz ks. Cichoń w śr. i czw. W sprawach pilnych jak np. pogrzeb, będę dostępny pod telefonem komórkowym. W czwartek proszę dzieci, aby wzięły udział we Mszy św. wieczornej. Od jutra po Mszy św. wieczornej zapisujemy w kancelarii intencje mszalne na cały 2026 r.

Poniżej przedstawiam krótkie historie o błogosławionych męczennikach z Peru, zamordowanych przez terrorystów ze Świetlistego Szlaku.

Błogosławiona María Agustina Rivas López (Aguchita)

María Agustina Rivas López (Aguchita) (1920–1990) była peruwiańską zakonnicą ze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia Dobrego Pasterza.

• Początki: Urodziła się w Coracora w Peru. Wstąpiła do zakonu w Limie, śluby wieczyste złożyła w 1949 r.

• Misja: Znaczną część swojego życia poświęciła pracy misyjnej, w szczególności w regionie Junín, gdzie angażowała się w katechezę, opiekę zdrowotną i pomoc najbiedniejszym, głównie rdzennej ludności Asháninka w dżungli amazońskiej.

• Męczeństwo: 27 września 1990 r. w wiosce La Florida (region Junín) została porwana i rozstrzelana przez terrorystów z maoistowskiej organizacji Świetlisty Szlak (Sendero Luminoso). W oczach terrorystów jej praca socjalna i ewangelizacyjna była formą „pomocy” rządowi, którą należało zwalczać.

• Beatyfikacja: Została beatyfikowana jako męczennica 7 maja 2022 r.

Błogosławieni Ojcowie Franciszkanie, Męczennicy z Pariacoto

Błogosławiony o. Zbigniew Strzałkowski OFM Conv.

Ojciec Zbigniew Strzałkowski (1958–1991) był polskim franciszkaninem konwentualnym.

• Początki: Urodzony w Zawadzie koło Tarnowa. Po ukończeniu technikum wstąpił do zakonu franciszkanów. Święcenia kapłańskie przyjął w 1986 r.

• Misja: W 1988 r. wyjechał na misje do Pariacoto w Andach w Peru. Jako proboszcz parafii prowadził intensywną pracę duszpasterską, organizował budowę kaplic, dróg i sieci wodociągowej, a także pomagał rolnikom.

• Męczeństwo: Razem z o. Tomaszekiem został porwany z plebanii w Pariacoto i zamordowany przez terrorystów ze Świetlistego Szlaku 9 sierpnia 1991 r. Terroryści zarzucali im, że głosząc Ewangelię, odciągają ludzi od rewolucji komunistycznej.

• Beatyfikacja: Został beatyfikowany jako męczennik 5 grudnia 2015 r. w Chimbote w Peru.

Błogosławiony o. Michał Tomaszek OFM Conv.

Ojciec Michał Tomaszek (1960–1991) był polskim franciszkaninem konwentualnym.

• Początki: Urodzony w Łękawicy koło Żywca. Po ukończeniu szkoły średniej wstąpił do zakonu franciszkanów. Święcenia kapłańskie przyjął w 1987 r.

• Misja: Dołączył do o. Strzałkowskiego na misji w Pariacoto w 1989 r. Pracował głównie jako katecheta i duszpasterz młodzieży. Jego praca koncentrowała się na niesieniu pomocy medycznej, głoszeniu pokoju oraz otwieraniu ludzi na Ewangelię.

• Męczeństwo: Został zamordowany wraz z o. Zbigniewem Strzałkowskim przez terrorystów ze Świetlistego Szlaku 9 sierpnia 1991 r. w Pariacoto. Byli jednymi z pierwszych męczenników beatyfikowanych z tego konfliktu.

• Beatyfikacja: Został beatyfikowany jako męczennik 5 grudnia 2015 r. w Chimbote w Peru.

Święty Marcin to postać symbolizująca miłosierdzie, znany z legendy o podzieleniu się połową swojego żołnierskiego płaszcza z zziębniętym żebrakiem. Jego życie, od rzymskiego legionisty po biskupa Tours, jest wzorem chrześcijańskiej miłości bliźniego i hojności.
Lokalne Koło DFK w Zimnicach Wielkich, kultywując tradycje mniejszości niemieckiej, zorganizowało spotkanie z okazji Dnia Świętego Marcina (Martinstag).
Wydarzenie to miało charakter integracyjny i rodzinny. Uczestnicy, po uroczystym korowodzie ze świętym Marcinem na koniu, zgromadzili się na wspólnym świętowaniu, podczas którego:

• Serwowano tradycyjne rogale marcińskie, wypiekane na kształt podkowy, co jest kulinarnym symbolem tego dnia.

• Podawano kiełbasę z grilla, co stanowiło poczęstunek dla uczestników spotkania.

• Świętowano w atmosferze nawiązującej do przesłania świętego, jakim jest dzielenie się z innymi.