Krystian Saft

Dzisiejsza liturgia słowa podejmuje temat drogi do nieba, czyli „sposobu” w jaki możemy i powinniśmy się tam dostać. Co robić, jak żyć, aby przekroczyć bramy nieba, przez które wielu ludzi będzie chciało przejść? Wypowiedź Jezusa, zanotowana przez św. Łukasza, jest naznaczona atmosferą pewnej rywalizacji, wysiłku i napięcia między ludźmi, którzy chcą dostąpić zbawienia. Okazuje się, że efekt, tej „rywalizacji” będzie zaskakujący: „Oto są ostatni, którzy będą pierwszymi i pierwsi, którzy będą ostatnimi”.

Samo słowo „rywalizacja” i zdobywanie miejsc natychmiast kojarzy się nam ze współzawodnictwem sportowym, w którym bez większych problemów można wskazać, kto jest pierwszy, a kto ostatni. Już samo uczestnictwo w zawodach jest wyróżnieniem dla sportowców, pewną formą nagrody i uwieńczeniem ich kilkuletniej pracy. Są także inne mistrzostwa, w których uczestniczy ponad miliard zawodników! Nie są to igrzyska sportowe, lecz „mistrzostwa duchowe” – „Boże igrzyska”, w których uczestniczą mieszkańcy wszystkich „narodów i języków”. Izajasz w prorockiej wizji opisywał, że uczestnicy tych „igrzysk” przybędą „na koniach, na wozach, w lektykach, na mułach i na dromaderach”. My natomiast, ludzie żyjący w XXI w., opieramy się już nie tylko na prorockiej wizji, ale na faktach z własnego życia.

Dla każdego chrześcijanina, osobistym momentem inaugurujący „duchowe mistrzostwa” stanowi chrzest. To tak, jak byśmy zostali powołani do „olimpijskiej reprezentacji”. Od tego momentu mam pełne prawo i szansę na zdobycie nagrody. Jest to nagroda dużo trwalsza od olimpijskiej sławy, majątku czy złota. Nagrodą „mistrzostw duchowych” jest wieczność, szczęście, którego smak zaczynamy poznawać już w trakcie ziemskiego życia. I ta obietnica zbawienia obejmuje wszystkich bez wyjątku.

Nie jest to jedyna różnica miedzy mistrzostwami duchowymi, a sportowymi. O ile w sportowych liczy się szybkość, to w duchowych ważna jest umiejętność zatrzymania i systematycznego wsłuchiwania się w głos swojego sumienia. Mistrzostwa sportowe są kolorowe i widowiskowe, wręcz momentami krzykliwe. Duchowe zaś prezentują się na zewnątrz bardziej skromnie, ale w tej skromności ukryte jest prawdziwe dobro i szczera radość. Każdy sportowiec ociera się przynajmniej o chwilową sławę i zysk, natomiast w codzienność chrześcijanina wpisana jest ofiara, służba i poświecenie. Stąd dużo łatwiej jest o zniechęcenie i rezygnację. Być może dlatego słowa Listu do Hebrajczyków brzmią jak pocieszenie: „wyprostujcie opadłe ręce i osłabłe kolana! Proste czyńcie ślady nogami… Bóg obchodzi się z wami jak z dziećmi”. W duchowych zmaganiach najważniejsze jest nie to, co zewnętrzne i widoczne dla oka, tutaj liczy się wnętrze „zawodników”, które najlepiej zna sam Bóg – sprawiedliwy Sędzia.

Chcąc zdobyć medal, sportowcy codziennie przynajmniej przez kilka godzin pracują ze swoim trenerem. Będąc chrześcijaninem, jestem „zawodnikiem igrzysk duchowych”. Skoro doba ma 96 kwadransów, to ile z nich poświęcam na mój kontakt z Bogiem? Czy ja w ogóle walczę o niebo? Nieba nie zdobywa się bowiem przy okazji, o nie trzeba świadomie zabiegać.

W określaniu uwarunkowań urzeczywistniania się „Kościoła domowego” trzeba też wziąć pod uwagę kryteria kościelności małych wspólnot w Kościele. Takowe zakreślił papież Paweł VI w adhortacji Evangelii nuntiandi (nr 58) oraz bł. Jan Paweł II adhortacjach: Catechesi tradendae (nr 13, 47, 67) i Christifideles laici (nr 20, 32). Można je odnieść do rodziny chrześcijańskiej, bo jest ona zrzeszeniem, wspólnotą religijną. Wówczas ujawnia się swego rodzaju pakiet dalszych wskazań ku realizacji „Kościoła domowego” w chrześcijańskiej rodzinie. Mam na myśli: stawianie na pierwszym miejscu powszechnego powołania do świętości i troskę o jego realizację; odpowiedzialne wyznawanie wiary katolickiej, jej głoszenie i wychowywanie w wierze, zgodne z jej autentyczną wykładnią Magisterium Kościoła; świadectwo trwałej i autentycznej komunii z Kościołem w postaci łączności z papieżem i własnym biskupem oraz gotowości do wzajemnej współpracy z innymi; przepajanie duchem Ewangelii środowiska życia (własnego i obok), poprzez aktywny udział w dziele ewangelizacji, uświęcania ludzi, a także urabianie ich sumienia; zaangażowana obecność w ludzkiej społeczności z myślą o dobru każdego człowieka.

Rzecz jasna, wszystkie te wskazania muszą być równocześnie realizowane, jeśli w rodzinie ma urzeczywistniać się „Kościół domowy”.

W adhortacji Familiaris consortio bł. Jan Paweł II stwierdza, że według zamysłu Bożego rodzina stanowi „głęboką wspólnotę życia i miłości” (nr 49), która zmierzając ku swej pełni w Królestwie Bożym, o tyle jest „Kościołem domowym”, o ile realizuje cztery zadania: tworzy prawdziwą komunię osób, służy życiu, uczestniczy w autentycznym rozwoju społeczeństwa, a także w życiu i posłannictwie Kościoła. Z realizacją tych zadań wiążą się bardzo konkretne obowiązki i postawy. Kształtowanie trwałej wspólnoty osób domaga się stałego czerpania z miłości Pana oraz wierności złożonej sobie nawzajem, a także obietnicy obopólnego i całkowitego daru z siebie. Służba życiu oznacza nie tylko płodność miłości małżeńskiej, wyrażającą się w fizycznym rodzeniu dzieci, lecz także bogactwo wartości moralnych, duchowych i nadprzyrodzonych, które rodzice, z racji swego powołania, przekazują dzieciom. Zaangażowanie w rozwój społeczeństwa nie wyczerpuje się w prokreacji i wychowaniu dzieci, lecz zakłada świadome podejmowanie dzieł służby społecznej i zainteresowanie tzw. „polityką rodzinną”. Natomiast aktywny udział w życiu i posłannictwie Kościoła domaga się od członków rodziny stanowienia wspólnoty wierzącej i ewangelizującej, a w związku z tym życia sakramentalnego, ducha ofiary i wyrzeczenia, mozołu modlitwy, zwłaszcza modlitwy wspólnej.

bp Andrzej Czaja

W czasie wizyty św. Jan Pawła II na Jasnej Górze w 1983 roku padły znamienne słowa, skierowane do młodzieży w czasie Apelu Jasnogórskiego: „Musicie od siebie wymagać, nawet gdyby inni od was nie wymagali”. Czemu ma służyć stawianie wymagań? Mądry wychowawca odpowie, że prawidłowemu rozwojowi, ponieważ każą one iść do przodu i pokonywać napotykane przeszkody i trudności.

Żeby wiara mogła zapłonąć żarem, płomień wiary musi być nieustannie podtrzymywany i podsycany. Pewną analogię możemy zobaczyć w ogniu olimpijskim, który jest wzniecany przy pomocy promieni słonecznych w ruinach świątyni Hery w starożytnej Olimpii na Peloponezie. Stamtąd sztafeta olimpijska przekazuje pochodnię olimpijską kolejnym biegaczom. Tradycja zapalania ognia sięga Igrzysk z 1928 roku, a jego przenoszenia w sztafecie – 1936 roku. Na koniec ogień niesiony w pochodni przybywa do miasta-gospodarza igrzysk. Tutaj w trakcie ceremonii otwarcia zapalany jest znicz olimpijski, który płonie przez cały czas trwania zawodów.

Płomień ognia olimpijskiego może zgasnąć, jak zdarzyło się to trzykrotnie wyniku oberwania chmury czy problemów technicznych. Podobne niebezpieczeństwo grozi płomieniowi wiary, który może zmniejszyć swoją intensywność lub zupełnie zagasnąć pod wpływem trudnych wydarzeń życiowych czy własnych zaniedbań, które mają wpływa na osłabienie wiary.

Wiara, która jest dynamizmem otrzymanym na chrzcie, nie jest wolna od znaków zapytania czy różnego rodzaju wątpliwości. Częsta bywalczyni jednego z forów internetowych napisała m.in.: „Niepokoi mnie jakość mojej wiary. To, że moja wiara jest słaba, że nie potrafię dawać świadectwa. Staram się kierować w życiu wiarą, ale widzę, że postępuję nie tak jak powinnam – jaka jest wola Boża, chociaż nie wiem często jak powinnam. Niepokoi mnie, gdy widzę, że ktoś czyni coś niezgodnego z przykazaniami, ale nie umiem podjąć tematu, porozmawiać z kimś o tym tak, aby go do Boga przybliżyć. Staram się kierować w życiu katolickimi zasadami, ale coraz wyraźniej widzę, że to, co dla mnie jest oczywiste, nie jest oczywiste dla innych, nawet dla tych, którzy chodzą do kościoła co niedzielę”.

Wiara domaga się od nas dociekliwości w poznawaniu, stawianiu pytań, jak i poszukiwaniu odpowiedzi. Ale człowiek wiary powinien mieć również odwagę i żar Ducha Bożego, aby żyć wiarą na co dzień. Andrea Bocelli, najpopularniejszy tenor świata a jednocześnie człowiek głębokiej wiary, wyznał w jednym z wywiadów prasowych: „Sądzę […], że każdy z nas ma wielki przywilej, ale i konkretny obowiązek bycia żywym, pulsującym i pełnym radości świadkiem wiary chrześcijańskiej. Mało tego, mamy ją nieść, gdzie tylko możemy, poprzez przykład życia i propozycję dzielenia się z innymi, dawania siebie”.

Nie da się żyć i rozwijać właściwie bez stawiania wymagań sobie i innym. Wzorem jest dla nas Syn Boży, który jako największe kryterium pozostawił nam miłość do końca. Uobecnia się ona w Eucharystii, jak również jest wezwaniem, by zapalać miłością spotkanych po wyjściu ze świątyni ludzi. Będzie to możliwe tylko wtedy, gdy każdego dnia będziemy pogłębiali naszą osobistą więź z Jezusem.

3. Warunki urzeczywistniania się Kościoła w rodzinie chrześcijańskiej
Z tego, co powiedziano wyżej, wynika, że rodzina chrześcijańska, wskutek zakorzenienia w sakramencie małżeństwa i wpisana w tajemnicę Kościoła, ma stale niesamowity potencjał bycia „Kościołem domowym”. Innymi słowy, może być „Kościołem domowym” i staje się oraz jest nim w tej mierze, w jakiej realizuje swą naturę ludzko-boską i zbawczą misję, wynikające z sakramentu małżeństwa, tzn. w miarę jak urzeczywistnia się jako wspólnota życia i miłości, czerpiąc stale z miłości Chrystusa do Kościoła i podejmując realizację Jego potrójnej misji: świadectwa wiary, uświęcania i służby.

W Kompendium Katechizmu Kościoła Katolickiego stwierdza się: „W Chrystusie rodzina staje się «Kościołem domowym», ponieważ jest wspólnotą wiary, nadziei i miłości” (nr 456). Nietrudno z tego zapisu wyczytać, że bez żywej więzi z Chrystusem, bez żywej wiary członków rodziny nie może być mowy o urzeczywistnianiu się „Kościoła domowego” (por. KKK 1656, 1666). Częstokroć też podkreśla się, że w stawaniu się rodziny „Kościołem domowym” konieczne jest, aby jej członkowie, zwłaszcza rodzice, żyli w stanie łaski uświęcającej i świadomie dążyli do doskonałości zgodnej z ich powołaniem.

W przekonaniu Ojców Soboru Watykańskiego II rodzina okaże się jakby domowym Kościołem „przez wzajemną miłość członków i wspólnie zanoszoną do Boga modlitwę” i „jeśli cała rodzina włączy się w liturgiczny kult Kościoła, jeśli okazywać będzie czynną gościnność, przyczyniać się do sprawiedliwości i pełnienia innych dobrych uczynków w służbie wszystkich braci znajdujących się w potrzebie” (DA 11). Innymi słowy, nie ma mowy o urzeczywistnianiu się „Kościoła domowego” bez ciągłego brania od Boga (z Bożego słowa i sakramentów), bez życia tym, co Boże (Bożą łaską i prawdą) oraz bez dzielenia się Bogiem, Jego Dobrą Nowiną. Wynika to z faktu, że nie ma komunii Kościoła i jakiejkolwiek wspólnoty w Kościele bez świadectwa życia Ewangelią, bez udziału w liturgii i bez służby bliźnim, tzn. dzieła szeroko rozumianej caritas.

bp Andrzej Czaja

1. Bóg zapłać za przygotowanie naszych świątyń do niedzielnej liturgii oraz za przygotowanie i prowadzenie Liturgii Słowa.

2. W pn. wt. i śr. intencje mszalne pozostają jeszcze wolne. Również Msza św. o 7.30 w Uroczystość Wniebowzięcia oraz w niedziele 17 i 24 sierpnia pozostają bez intencji od parafian. Zachęcam do skorzystania.

3. W piątek 15.08 obchodzimy Wniebowzięcie NMP. Porządek Mszy św. z błogosławieństwem ziół i kwiatów jak w niedzielę. W Zimnicach Małych we Wniebowzięcie przed kościołem będzie można zakupić bukiety z kwiatów i ziół. Dochód ze sprzedaży przeznaczony jest na witraż św. Franciszka.

4. Od soboty 16.08 do czwartku 28.08 włącznie z racji mojego wyjazdu z pielgrzymką do sanktuariów maryjnych Europy, Msze św. odprawiać będzie ks. Edward Cichoń. Również Msze św. wtorkowe odprawiane będą w tym czasie o 18.00. Ewentualne intencje mszalne, pogrzeb lub wezwanie do chorego proszę zgłaszać u księdza Edwarda, który dostępny będzie pod telefonem podanym w ogłoszeniach i gablotkach:
Ks. Edward Cichoń, kom. 603 875 987

5. W tym miesiącu przypadają:
• dzień fatimski w środę 13.08. Zapraszam na Mszę i nabożeństwo różańcowe z procesją o 18.00, które poprowadzi tym razem ks. Piotr Burczyk, proboszcz parafii św. św. Ap. Ap. Piotra i Pawła w Nysie, czyli dawnego kościoła seminaryjnego
• wspomnienie św. Rocha w sobotę 16.08 i odpust w Dąbrówce w niedzielę
• Uroczystość św. Jacka, Głównego Patrona Metropolii Górnośląskiej z odpustem w Kamieniu Śl. w niedziele 17.08.
• Uroczystość MB Częstochowskiej we wtorek 26 sierpnia.

6. W sobotę 30 sierpnia o godz. 10.00 zapraszam dzieci do spowiedzi św. z okazji nowego roku szkolnego i katechetycznego.

7. Nasze kolekty specjalne wyniosły: 4 099 zł. na fundusz parafialny, w tym 1 117 zł. na witraż św. Franciszka w ZM oraz 4 448 zł na MIVA Polska. Serdeczne Bóg zapłać za waszą hojność.

8. Trochę mniej hojni jesteśmy w ofiarowaniu czasu na sprzątanie kościoła. Brakuje zarówno ludzi jak i kwiatów z niektórych rejonów. Sugeruję, aby w poszczególnych rejonach spotkały się rodziny i ustaliły między sobą porządek sprzątania w danym miesiącu oraz zaopatrywania kościoła w kwiaty. Problem naszej parafii jest taki, że jesteśmy pobożną wspólnotą, ale nie u wszystkich ta pobożność przekłada się na podejmowanie konkretnych zadań na chwałę bożą i dla dobra Kościoła.

9. Wczoraj oddano dwie odnowione stacje drogi krzyżowej za łączną sumę 9800 zł., którą udało się spłacić dzięki dwom hojnym darowiznom. Zachęcam do sponsorowania pozostałych stacji. Ostateczny koszt stacji, jaki możemy porównać to 4900 zł. W dniu 25 sierpnia rozpocznie się również malowanie wnętrza kościoła. Na czas malowania wszystkie akty liturgiczne w tygodniu i w niedziele sprawowane będą w Zimnicach Małych.

10. Kandydatów na ministrantów, proszę, zgłaszać u Patryka Adolf, a na marianki u p. Edyty Barwitzki