Krystian Saft

Poniżej przedstawiam krótkie historie o błogosławionych męczennikach z Peru, zamordowanych przez terrorystów ze Świetlistego Szlaku.

Błogosławiona María Agustina Rivas López (Aguchita)

María Agustina Rivas López (Aguchita) (1920–1990) była peruwiańską zakonnicą ze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia Dobrego Pasterza.

• Początki: Urodziła się w Coracora w Peru. Wstąpiła do zakonu w Limie, śluby wieczyste złożyła w 1949 r.

• Misja: Znaczną część swojego życia poświęciła pracy misyjnej, w szczególności w regionie Junín, gdzie angażowała się w katechezę, opiekę zdrowotną i pomoc najbiedniejszym, głównie rdzennej ludności Asháninka w dżungli amazońskiej.

• Męczeństwo: 27 września 1990 r. w wiosce La Florida (region Junín) została porwana i rozstrzelana przez terrorystów z maoistowskiej organizacji Świetlisty Szlak (Sendero Luminoso). W oczach terrorystów jej praca socjalna i ewangelizacyjna była formą „pomocy” rządowi, którą należało zwalczać.

• Beatyfikacja: Została beatyfikowana jako męczennica 7 maja 2022 r.

Błogosławieni Ojcowie Franciszkanie, Męczennicy z Pariacoto

Błogosławiony o. Zbigniew Strzałkowski OFM Conv.

Ojciec Zbigniew Strzałkowski (1958–1991) był polskim franciszkaninem konwentualnym.

• Początki: Urodzony w Zawadzie koło Tarnowa. Po ukończeniu technikum wstąpił do zakonu franciszkanów. Święcenia kapłańskie przyjął w 1986 r.

• Misja: W 1988 r. wyjechał na misje do Pariacoto w Andach w Peru. Jako proboszcz parafii prowadził intensywną pracę duszpasterską, organizował budowę kaplic, dróg i sieci wodociągowej, a także pomagał rolnikom.

• Męczeństwo: Razem z o. Tomaszekiem został porwany z plebanii w Pariacoto i zamordowany przez terrorystów ze Świetlistego Szlaku 9 sierpnia 1991 r. Terroryści zarzucali im, że głosząc Ewangelię, odciągają ludzi od rewolucji komunistycznej.

• Beatyfikacja: Został beatyfikowany jako męczennik 5 grudnia 2015 r. w Chimbote w Peru.

Błogosławiony o. Michał Tomaszek OFM Conv.

Ojciec Michał Tomaszek (1960–1991) był polskim franciszkaninem konwentualnym.

• Początki: Urodzony w Łękawicy koło Żywca. Po ukończeniu szkoły średniej wstąpił do zakonu franciszkanów. Święcenia kapłańskie przyjął w 1987 r.

• Misja: Dołączył do o. Strzałkowskiego na misji w Pariacoto w 1989 r. Pracował głównie jako katecheta i duszpasterz młodzieży. Jego praca koncentrowała się na niesieniu pomocy medycznej, głoszeniu pokoju oraz otwieraniu ludzi na Ewangelię.

• Męczeństwo: Został zamordowany wraz z o. Zbigniewem Strzałkowskim przez terrorystów ze Świetlistego Szlaku 9 sierpnia 1991 r. w Pariacoto. Byli jednymi z pierwszych męczenników beatyfikowanych z tego konfliktu.

• Beatyfikacja: Został beatyfikowany jako męczennik 5 grudnia 2015 r. w Chimbote w Peru.

Święty Marcin to postać symbolizująca miłosierdzie, znany z legendy o podzieleniu się połową swojego żołnierskiego płaszcza z zziębniętym żebrakiem. Jego życie, od rzymskiego legionisty po biskupa Tours, jest wzorem chrześcijańskiej miłości bliźniego i hojności.
Lokalne Koło DFK w Zimnicach Wielkich, kultywując tradycje mniejszości niemieckiej, zorganizowało spotkanie z okazji Dnia Świętego Marcina (Martinstag).
Wydarzenie to miało charakter integracyjny i rodzinny. Uczestnicy, po uroczystym korowodzie ze świętym Marcinem na koniu, zgromadzili się na wspólnym świętowaniu, podczas którego:

• Serwowano tradycyjne rogale marcińskie, wypiekane na kształt podkowy, co jest kulinarnym symbolem tego dnia.

• Podawano kiełbasę z grilla, co stanowiło poczęstunek dla uczestników spotkania.

• Świętowano w atmosferze nawiązującej do przesłania świętego, jakim jest dzielenie się z innymi.

Pierwszym z nich jest gotowość do rezygnacji ze wszystkiego. „Nikt z was, kto nie wyrzeka się wszystkiego, co posiada, nie może być moim uczniem”. Te twarde i radykalne słowa Jezusa odnoszą się do wszystkich, którzy przez chrzest zostali włączeni do grona chrystusowych uczniów. Bóg po to daje nam rodziców – ojca i matkę – byśmy ich kochali. Po to daje życie, byśmy się nim cieszyli. Pragnie jedynie, abyśmy ponad to wszystko cenili sobie kontakt z Nim. Św. Paweł powie: „Dla Niego wyzułem się ze wszystkiego i uznaję to za śmieci, bylebym pozyskał Chrystusa”. Tak było w życiu św. Franciszka z Asyżu, który dosłownie przyjął wezwanie do pójścia za Chrystusem. Zostawił bogactwa swojego domu rodzinnego, a towarzyszką swojego życia uczynił „Panią Biedę”.

Drugi warunek to twórcze wykorzystanie życia. Każdy człowiek do czegoś dąży, chce coś w życiu osiągnąć, czegoś ważnego dokonać. Najczęściej tym dziełem jest wychowanie dzieci, zabezpieczenie warunków życia, budowanie kochającej się rodziny. Czasem ten wysiłek twórczy dotyczy dobra ojczyzny, innego człowieka, Kościoła. „Czy nie traci Matka odwagi, widząc ogrom ubóstwa i zdając sobie sprawę, jak niewiele w rzeczywistości może zrobić?” – zapytał kiedyś założycielkę misjonarek miłości św. Teresę z Kalkuty pewien amerykańskie senator. „Bóg nie powołał mnie, bym odnosiła sukcesy, lecz bym Mu była wierna” – odpowiedziała zakonnica. Podobne pytanie zadał jej kiedyś jakiś dziennikarz: „Czy nie uważa Matka, że to, co robicie to kropla w morzu potrzeb? Tak – odparła – ale gdyby nie było kropli, nie byłoby oceanów”.

Trzeci warunek charakteryzujący ucznia Jezusa, obok gotowości na rezygnację z wszystkiego dla Mistrza i twórczej pasji wykorzystania życia to wielka roztropność. Jest ona szczególnie potrzebna w walce ze złem. To jest najtrudniejszy punkt naszego życia. Zło rośnie obok nas, trzeba codziennie się z nim mocować, ale jeśli się człowiek do tego zabierze nieroztropnie, zginie.

Naśladowanie Jezusa nie jest wcale łatwe. Potrzeba tu powagi, rozumienia i zdolności do długofalowego planowania. Potrzeba chęci podjęcia wysiłku, zdecydowania, aby wytrwać do końca. Niejednokrotnie będziemy musieli dokonać generalnych porządków w naszej życiowej hierarchii wartości, zrezygnować z wszelkich półśrodków, kompromisów czy ustępstw na rzecz jedynie wygodnego i przyjemnego życia. Warto już dziś złożyć na ołtarzu ofiarnym to, co nam przeszkadza w głębszym oddaniu dla Chrystusa. Może jest to przeszkoda, która znajduje się na naszej drodze już od wielu lat. Jezus taki dar przyjmie, bo to może stać się momentem świadomego i wolnego opowiedzenia się za Nim. Jemu na tym zależy, abyśmy szli przez życie szczęśliwi i dobrze czyniąc.

Leszek Smoliński

Złota myśl tygodnia
Wiary trzeba trzymać się z całych sił; bez niej czymże byłoby nasze życie? Niczym, byłoby spędzone bez żadnego pożytku.

św. Piotr Jerzy Frassati

Patron tygodnia – 9 września
Błogosławiona Aniela Salawa, dziewica
Aniela Salawa urodziła się 9 września 1881 r. w wielodzietnej, ubogiej rodzinie chłopskiej w Sieprawiu pod Krakowem. Jej rodzice byli bardzo pobożni, a matka mimo wielu zajęć i obowiązków nie zaniedbywała wspólnej modlitwy rodzinnej, głośnego czytania książek i czasopism religijnych. Aniela odznaczała się niezwykłą urodą. Ukończyła jedynie dwie klasy szkoły elementarnej, ponieważ musiała pomagać matce przy gospodarstwie. Mimo wątłego zdrowia zawsze była bardzo chętna do pracy.
Jako młoda dziewczyna, jesienią 1897 r. udała się do Krakowa, gdzie podjęła pracę jako służąca. W dwa lata później bardzo przeżyła śmierć swojej dwudziestopięcioletniej siostry. Uświadomiła sobie wówczas, jak bardzo kruche jest życie. Po głębokim namyśle zdecydowała się na złożenie ślubu dozgonnej czystości. W 1900 r. przystąpiła do Stowarzyszenia Sług Katolickich św. Zyty, którego zadaniem było niesienie pomocy służącym. Miała więc okazję, aby bardzo owocnie prowadzić apostolstwo w gronie koleżanek, dla których była przykładem chrześcijańskiego życia. Wywierała bardzo silny wpływ na otoczenie. Dzieliła się pożywieniem i pieniędzmi z biedniejszymi od siebie. Garnęły się do niej zwłaszcza najmłodsze służące, dla których była matką i przyjaciółką.
W 1912 r. Aniela Salawa wstąpiła do III zakonu św. Franciszka i złożyła profesję. Zafascynowana duchowością Biedaczyny z Asyżu, okazywała niezwykłą wrażliwość na działanie Ducha Świętego. Modlitwa umacniała ją w cierpliwym dźwiganiu codziennego krzyża. Wszelkie urazy i poniżenia składała w ofierze Bogu za grzeszników. Umiała przebaczać i odpłacać dobrem za zło.
W czasie I wojny światowej – mimo że bardzo pogorszył się jej stan zdrowia, nasiliły się dolegliwości płuc i żołądka – pomagała w krakowskich szpitalach, niosąc pomoc i wsparcie rannym żołnierzom. Opiekowała się także jeńcami wojennymi. W 1916 r. podupadła jednak na zdrowiu tak, że konieczna stała się hospitalizacja. Po wypisaniu ze szpitala nie mogła już podjąć pracy zarobkowej. Ostatnie pięć lat życia spędziła w nędzy, z pogodą ducha dźwigając krzyż choroby. Swoje cierpienia ufnie ofiarowała Chrystusowi jako wynagrodzenie za grzechy świata. W tym czasie wiele też modliła się, czytała, rozmyślała. Obdarzona została przeżyciami mistycznymi.
Zmarła na gruźlicę 12 marca 1922 r. w krakowskim szpitalu św. Zyty. Umierała samotnie, opuszczona przez wszystkich, wśród straszliwych cierpień, ale w głębokim zjednoczeniu z Chrystusem jako tercjarka franciszkańska. Beatyfikowana została 13 sierpnia 1991 r. przez św. Jana Pawła II na krakowskim Rynku.

Opowiadanie
O zachodzie słońca
Wiele lat temu pewien misjonarz przeprawiał się przez Góry Skaliste wraz z młodym Indianinem, który był jego przewodnikiem.
Codziennie wieczorem, dokładnie w chwili, gdy tarcza słońca chowała się za horyzontem, młody Indianin oddalał się od misjonarza, odwracał się w stronę słońca i zaczynał rytmicznie poruszać nogami. Śpiewał przy tym półgłosem słodką, nostalgiczną piosenkę.
Ten młodzieniec, tańczący i śpiewający do zachodzącego słońca, wzbudzał podziw i ciekawość misjonarza.
Pewnego dnia misjonarz zapytał swojego przewodnika:
– Co oznacza ta dziwna ceremonia, którą odprawiasz co wieczór?
– Nic nadzwyczajnego – odpowiedział przewodnik. – Tę piosenkę ułożyłem razem z moją żoną. Gdy nie możemy być razem, każde z nas, gdziekolwiek się znajduje, zwraca się w kierunku zachodzącego słońca i zaczyna tańczyć i śpiewać. W ten sposób, nawet gdy jesteśmy daleko od siebie, śpiewamy i tańczymy wspólnie.

Prostotę i otwartość Pan Jezus obrazuje nam w bardzo prostych słowach zaraz na początku 18. rozdziału Ewangelii Mateusza. Pozwolę sobie je przytoczyć: „W tym czasie uczniowie przystąpili do Jezusa z zapytaniem: «Kto właściwie jest największy w królestwie niebieskim?» On przywołał dziecko, postawił je przed nimi i rzekł. «Zaprawdę, powiadam wam: Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego. Kto się więc uniży jak to dziecko, ten jest największy w królestwie niebieskim. I kto by przyjął jedno takie dziecko w imię moje, Mnie przyjmuje»”. Zatem Pan Jezus wzywa nas do tego, aby się uniżyć jak dziecko – i tu jest ta prostota, pokora – a równocześnie przyjąć dziecko – czyli otwartość.

„Prostota i otwartość” – to pierwsza z Chrystusowych zasad ku odnowie Kościoła, jako wspólnoty wiary. Sam Pan Jezus jest doskonałym wzorem prostoty i otwartości. Przyszedł w stajni ubóstwie i chłodzie. Ogołocił się ze swego boskiego majestatu. W czasie ziemskiego pielgrzymowania, realizacji misji zwiastowania Dobrej Nowiny, też wszędzie z prostotą posługiwał, przemawiał. Nie dbał o jakiś blichtr ani o imponowanie innym. Wręcz odwrotnie, w cichości – tak, jak zwiastował to prorok – przeszedł przez ziemię wszystkim dobrze czyniąc (por. Dz 10, 38). Nie zgasił ledwo tlącego się płomyka, nie złamał trzciny nadłamanej, a ponadto ogołocił się z majestatu, „uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym, aż do śmierci […] krzyżowej” (Flp 2, 8). I po swoim zmartwychwstaniu, kiedy właściwie zatriumfował, zwyciężył śmierć, piekło i szatana, znowu nie ma w Jego chwalebnym przychodzeniu jakiegoś triumfalizmu. Nie ma tam w ogóle nic z takiego objawiania mocy, jak uczyniłby to człowiek. Tylko w prostocie przychodzi i dialoguje, choćby z Marią Magdaleną: „Mario, kogo szukasz?”, i to proste: „Mario!”; czy potem nad Morzem Tyberiadzkim do uczniów: „Czy macie coś do jedzenia?”; albo ten dialog w drodze z uczniami do Emaus. Prostota Jezusa – zadziwiająca – a przy tym Jego otwartość na każdego człowieka. I choć przyszedł – jak zaplanował to Bóg Ojciec – do dzieci Izraela, to jednak kto tylko do Niego się zwracał, otrzymywał odpowiedź, zyskiwał zdrowie, a przede wszystkim odchodził umocniony w wierze. Nikogo Jezus nie odprawił – że tak powiem – „z kwitkiem”. Może jest jeden, jedyny wyjątek – Herod, z którym Pan Jezus nie zamienił słowa, ale to było bardzo znamienne, ponieważ Herod potraktował Jezusa instrumentalnie – chciał się Nim zabawić.

bp Andrzej Czaja

1. Dziękujemy wszystkim panom i paniom zaangażowanym w wystrój i liturgię w naszych kościołach z okazji dożynek oraz po malowaniu. Elektrykom składamy Bóg zapłać za wszystkie prace nad odnowieniem instalacji elektrycznej i oświetlenia w kościele parafialnym.

2. Księdzu Januszowi składamy Bóg zapłać za wygłoszone słowo Boże i przewodniczenie Mszy św. dziękczynnej za tegoroczne zbiory oraz w intencji rolników naszej gminy.

3. W tym roku upływa 80 lat od śmierci śp. ks. Karola Brommera. Z tej okazji zapraszamy w czwartek do kościoła parafialnego o godz. 8.30 na uroczystą Mszę św. z okazji XVI rocznicy nadania imienia ks. Karola Brommera Publicznej Szkole Podstawowej w Zimnicach Wielkich. Naszymi gośćmi będą przedstawiciele władz samorządowych, gminnych, oświatowych, byli uczniowie i nauczyciele naszej szkoły oraz rodzina ks. Karola. Na zakończenie Eucharystii dokonamy poświęcenia tornistrów pierwszoklasistów, po czym odbędzie się w kościele część artystyczna w wykonaniu uczniów naszej szkoły zakończona pochodem do grobu śp. ks. Brommera.

4. W przyszłą niedzielę obchodzić będziemy dożynki parafialne. Uroczysta Msza św. dziękczynna za tegoroczne plony odprawiona zostanie o godz. 10.30 a tegorocznymi starostami są państwo: Grzegorz Skrzypczyk i Sylwia Sawulska.

5. Nasza kolekta na fundusz remontowo-budowlany osiągnęła sumę 4 178 zł. Bóg zapłać za złożone ofiary oraz za kolejne dwie darowizny na witraż św. Franciszka. Stan konta ZM wynosi na dzień dzisiejszy 38545 zł. Koszt malowania kościoła w ZW nie uległ zmianie. Zgodnie z ustaloną na początku ceną, firma malarska „Piontek” wystawiła rachunek na 55 tys. zł.

6. W przyszły poniedziałek 15.09 we wspomnienie Matki Boskiej Bolesnej popołudniowa Msza św. o 17.00 odprawiona zostanie na cmentarzu. Kartki na zalecki za zmarłych wyłożone są na stolikach i można je składać w ciągu tygodnia do koszyczka lub w zakrystii.