Krystian Saft

XXXII Spotkania Trzeźwościowe na Górze św. Anny

5-7.09.2025 r.

Temat: Rozwijanie relacji.

Piątek 5 września 2025 r.
16.00 – Przywitanie w auli DP
16.30 – Droga krzyżowa na kalwarii
19.00 – Kolacja
20.00 – Adoracja i modlitwa o przebaczenie w kaplicy DP
20.30 – Spotkanie grup AA, Al-Anon i DDA

Sobota 6 września 2025 r.
8.00 – Śniadanie
9.00 – Piesza Pielgrzymka środowisk trzeźwościowych ze Zdzieszowic PKP na
Górę Św. Anny.
– Oprowadzanie po sanktuarium, pomnik i muzeum Czynu Powstańczego
10.45 – Uroczyste powitanie pielgrzymów na schodach przed bazyliką.
12.00 – Obiad,
12.30 – Poradnia – Teresa Brandys (psycholog, terapeuta, przyjaciel AA)
13.30 – Wykład mgr Agata Kik „Rozwój relacji” wykład I cz.
Spotkanie w grupach.
15.00 – Prezentacja trzeźwościowej twórczości artystycznej – Lech Dyblik, Hania, Dariusz Czarny i inni
18.00 – Kolacja
19.00 –Msza św. w bazylice – kazanie: ks. Piotr Brząkalik
20.30 – Spotkanie grup AA, Al-Anon, Al.-anon DDA i NA.
22.00 – Ognisko i zabawa taneczna.

Niedziela 7 września 2025 r.
8.00 – Śniadanie
9.30 – Msza św. w Domu Pielgrzyma. Mszę św. odprawi i homilię wygłosi ks. Mirosław Żak, duszpasterz trzeźwościowy – Kraków
10.30 – Przerwa kawowa
11.15-11.45 – Joanna Bijok – wykład II
11.00 – Indywidualne konsultacje –
12.00 – Ks. Mirosław Żak – wykład III
13.00 – Pytania i odpowiedzi/ mityng AA
14.00 – Podsumowanie i zakończenie.
14.30 – Obiad

Czym jest wiara? Autor Listu do Hebrajczyków naucza, że „Wiara jest poręką tych dóbr, których się spodziewamy, dowodem tych rzeczywistości, których nie widzimy”. Wiara jest Bożym darem i jest postawą człowieka. To Duch Święty uzdalnia nas do tego, że rozumem i wolą staramy się przylgnąć do tego, co Bóg nam objawił, najpełniej w swoim Synu. Skoro wiara jest łaską, trzeba o nią prosić i za nią dziękować.

Biskup Jan Szkodoń zauważa, wiara jest postawą człowieka: jego rozumu i woli oraz są to czyny człowieka. Wierzymy w Boga i wierzymy Bogu. Wierzymy w Boga, który objawił się nam jako Trójca Osób – Ojciec, Syn i Duch Święty. Wierzymy Bogu, to znaczy uznajemy za prawdę to, co Bóg objawił, ale także w pełni Bogu ufamy. Wiara jest aktem świadomym i wolnym. Człowiek może powiedzieć Bogu „nie”. Może Boga wykluczyć ze swojego życia. Może żyć tak, jakby Boga nie było. Może powiedzieć: „Bóg nie istnieje”.

Znane jest powiedzenie: „Jeśli nie będziesz czynił, jak wierzysz, zacznij wierzyć, jak czynisz”. Jeżeli człowiek nie stara się postępować według wiary, wtedy zaczyna swoje grzeszne życie usprawiedliwiać i to usprawiedliwianie może prowadzić aż do niewiary.

Matką wszystkich wierzących jest Kościół. Św. Cyprian powiedział: „Nie może mieć Boga za Ojca, kto nie ma Kościoła za Matkę”. Wierzymy w to, co jest objawione w Bożym słowie, spisanym i przekazanym, a co Kościół podaje nam do wierzenia jako objawione przez Boga. Nasz wiara wzrasta natomiast, gdy dzień po dniu się modlimy. Modlę się, ponieważ wierzę, wierzę, ponieważ się modlę. Wierzę, więc rozwijam swoją wiarę przez kontakt ze słowem Bożym. Wierzę, więc się spowiadam. To się odnosi do Komunii św. i do każdego czynu. Warto zwrócić uwagę na to, że wiara, jeśli jest coraz głębsza, wyraża się w trosce o wiarę innych. Wierzę, dlatego chcę, by inni też wierzyli.

Na jakie zagrożenia wiary warto byłoby zwrócić uwagę? Największym grzechem przeciwko wierze jest niewiara, świadome, dobrowolne odrzucenie Boga, ale także subiektywizm. Jeśli ktoś mówi, że wierzy, ale nie praktykuje, jest niekonsekwentny, ponieważ wiara bez uczynków jest martwa (por. Jk 2, 20). Często jest tak, że ludzie mówią: „wierzę w te prawdy, w tamte nie wierzę. To przyjmuję, co Kościół głosi, a tamtego nie przyjmuję. Ja mam swoją wiarę”. W tym może się zawierać niewiedza, ale może się też wyrażać pycha człowieka. Jeśli wierzę w Boga i Bogu, to znaczy, że wiem, iż Pan Bóg nie może się mylić i kłamać.

Wiara jest filarem życia chrześcijańskiego. W naszym życiu bywają chwile trudne. Chwile, przez które to właśnie wiara pomaga przejść obronną ręką. Czasem, gdy po ludzku nie możemy sobie z czymś poradzić, czujemy, że mamy oparcie u Boga. Wiemy, że ktoś nad nami czuwa. Wiara jest dla nas natchnieniem i nadzieją. Przypomina nam, że Bóg kocha każdego z nas takim, jacy jesteśmy. Jeśli mówisz przyjacielowi: „Wierzę ci”, znaczy, że mu ufasz. Ale gdyby od jego wierności zależało twoje życie, być może zadrżałbyś w obawie przed zdradą. A jeśli miałby w imię waszej przyjaźni narażać życie, czy także wtedy ufałbyś mu do końca? Nadal byś mu wierzył?

Leszek Smoliński

Złota myśl tygodnia
Diabeł goni za hałasem, Chrystus szuka ciszy.

W encyklice Deus caritas est Benedykt XVI daje do zrozumienia, że zasadniczym darem dla małżonków, łaską sakramentalną otrzymaną przy ołtarzu Pańskim, jest zanurzenie miłości ludzkiej w miłości Boga. Zanurzenie w tej miłości staje się udziałem człowieka w chwili chrztu św. Natomiast w sakramencie małżeństwa następuje zanurzenie w miłości Boga oblubieńczej miłości do siebie konkretnej niewiasty i konkretnego mężczyzny, a więc nie tyle zanurzenie ich obojga, co zanurzenie ich wzajemnej miłości. I to jest początek czegoś zupełnie nowego, źródło nadprzyrodzonego wymiaru związku mężczyzny i niewiasty. W ten sposób okazuje się, że u początku sakramentalnego przymierza małżeńskiego nie ma tego wszystkiego, co małżonkowie wnoszą w swój związek. Bardzo ważna jest ich dojrzałość, osobowe zintegrowanie, wszelkie owoce związane z odpowiedzialnym podjęciem trudu dorastania do miłości małżeńskiej. Początek nowego jest jednak od Boga. Zanurzenie miłości małżonków w Jego miłości nadaje związkowi mężczyzny i niewiasty charakter zbawczy, umożliwia małżonkom drogę wzajemnego uświęcenia.

bp Andrzej Czaja

[1] A. Czaja, Sakramentalne małżeństwo, w świetle encykliki Benedykta XVI „Deus caritas est”, w: Sens i wartość sakramentu małżeństwa, red. A. Czaja, M. Wyżlic, Lublin 2008, s. 50–53.

„Panie, Jezus w dzisiejszej Ewangelii zwraca uwagę na istotę chciwości, którą stanowi lęk o siebie. Chciwość, która jest oznaką braku zaufania do Boga, jakimś rodzajem bałwochwalstwa, zajmuje drugą pozycję w katalogu grzechów głównych. Sprzeciwia się miłości, która uczy, by móc się dzielić, dawać i ubogacać innych. Chciwy człowiek chce tylko brać, zagarniać i odbierać.

„Uważajcie i strzeżcie się wszelkiej chciwości, bo nawet gdy ktoś opływa [we wszystko], życie jego nie jest zależne od jego mienia”. Następnie Jezus opowiada przypowieść o bogaczu, który woli budować spichlerze niż zatroszczyć się o swe zbawienie. Jest to przypowieść o nienasyceniu. Gdy masz trochę, chcesz więcej! Gdy masz więcej, brakuje ci jeszcze trochę! I tak w koło! Zdumiewający jest egoizm tego chciwca. Cały swój dorobek i urodzaj wykorzystał tylko dla siebie, dla poprawienia swego losu.

W jakich sytuacjach mamy dziś do czynienia z chciwością? Spójrzmy choćby na łapówki, które biorą się z chciwości i prowadzą do korupcji. Często gorszymy się, że inni je dają i przyjmują, a jak jest z nami? Czy nie chcemy wpłynąć przez nie na jakość załatwianych przez nas spraw w urzędzie, szpitalu czy na uczelni?

Inny przejaw chciwości to skąpstwo, czego dowodem są choćby katastrofy budowlane. Ktoś chce zaoszczędzić, jak ów pracownik, który miał wybudować piękny dom. Nie wiedział, że jest to podziękowanie od szefa firmy za jego dobrą pracę. Gdy skończył, a budował „nadmiernie oszczędzając – dowiedział się, że to dla niego. Owocem chciwości są kradzież to też owoc chciwości. Cóż to takiego zagarnąć coś, co się nam przyda lub mogłoby się przydać. A przecież to czyjaś własność i w ten sposób pozbawiamy kogoś jego prawa do posiadania.

Inna forma chciwości prowadzi do bezrobocia. Bo oto chciwi szefowie firm, korporacji i prywatnych fortun windują swoje uposażenia kosztem pracowników oraz rozpadu firmy. A za bezrobociem często idzie rozbicie rodzin, bo ktoś pracuje daleko i w domu nie ma go całymi miesiącami.

Widzimy więc, że jeżeli człowiek pozwoli się opanować chęci posiadania za wszelką cenę, to chciwość staje się bogiem, a człowiek jej sługą, niewolnikiem. I jako niewolnik musi robić wszystko, byle tylko służyć wiernie swojemu bożkowi.

Widzimy również dziś, że wielu „wydaje się nieustannie uganiać za takim zajęciem, które pomoże mu pomnożyć posiadany majątek. Niekiedy osiągnięcie owego celu doprowadza do tego, że jest przemęczony i rozdrażniony, budując wokół siebie niezauważalny mur wrogości i niedostępności.

Chciwość więc niejedno ma imię. Nie zawsze materialne. Wielu ludzi pożąda doznań duchowych. Każdy chce czuć się szczęśliwie i bezpiecznie, nie mieć żadnych zmartwień. Dlatego coraz więcej ludzi wędruje do psychoterapeutów, bierze różne lekarstwa, aby móc się sztucznie wyzwolić od trosk. Bo chciwość to nienasycona chęć posiadania więcej. Dlatego Jezus Chrystus daje nam receptę na nieuleganie pokusie chciwości „Gromadźcie sobie skarby w niebie”. Bądźmy więc świadkami Jezusa przez nasze hojne serce i wyciągnięte w pomocnym geście dłonie.

Sens analogiczny kościelności rodziny chrześcijańskiej wiąże się z tym, że Kościół domowy nie jest tożsamy z Kościołem diecezjalnym lub powszechnym. Istotową różnicę, która nie pozwala utożsamiać Kościoła domowego z powszechnym Kościołem Chrystusa, pomimo tego samego fundamentu Chrystusowego misterium, i która każe mówić jedynie o bliskiej analogii, upatruje się najczęściej w tym, że o ile Kościół powszechny spełnia potrójną misję Chrystusa, o tyle Kościół domowy uczestniczy w jej wypełnianiu. Ponadto, o ile Kościół jest Oblubienicą Chrystusa, to małżeństwo chrześcijańskie stanowi sakramentalną realizację miłości Chrystusa do Kościoła.

Trzeba też zauważyć, że o ile Kościół jest wspólnotą boskoludzką, o tyle rodzina chrześcijańska jest wspólnotą ludzko-boską. Niewątpliwie w rodzinie chrześcijańskiej mamy do czynienia ze wspólnotą osób (communio personarum) z Bogiem: „(…) miłość jednoczy osoby małżonków, a także pozostałych członków między sobą i równocześnie jednoczy ich z Bogiem i to z podwójnego tytułu, najpierw dlatego, że miłość zespalająca małżonków wywodzi się z Boga, a po wtóre dlatego, że została ona przez Chrystusa uświęcona osobnym sakramentem” .

Chodzi jednak o to, że mężczyzna i niewiasta kształtują osobową więź między sobą, stają się jednym ciałem na bazie ludzkiej miłości oblubieńczej, którą Stwórca wpisał w ich naturę (por. Mulieris dignitatem, nr 7). To oznacza, że oblubieńczy związek mężczyzny i niewiasty jest najpierw wspólnotą ludzką, a Boską o tyle, o ile urzeczywistnianie się ich miłości stanowi otwarcie na Boga, jako źródło miłości, i Jego odwieczny zamysł. Tak otwarta na Boga wspólnota nie jest jeszcze zbawcza, nie darzy zbawieniem sama z siebie. Dopiero przez sakrament małżeństwa dokonuje się jej zanurzenie w miłości Bożej i wtedy staje się w pełni wspólnotą ludzko-boską i jak najbardziej zbawczą, tzn. dostępującą zbawienia i zdolną zapośredniczać zbawienie innym. Dlatego określenie „domowy niejako Kościół” ma sens głównie duszpasterski. Jest wezwaniem, aby rodzina chrześcijańska stawała się tym, czym jest w zamyśle Boga, a więc wspólnotą ludzko-boską, na wzór bosko-ludzkiej wspólnoty Kościoła.