Aktualności

Liturgia Niedzieli Palmowej, zwanej Niedzielą Męki Pańskiej, przybliża nam zbawcze wydarzenia z życia Jezusa. Przypomina uroczysty wjazd Króla izraelskiego do Jerozolimy. To wydarzenie stanowi bezpośrednie przygotowanie do Jego męki i śmierci na Krzyżu. Dzisiejsza niedziela jest więc pełna dostojeństwa i zadumy, a entuzjazm i euforia wiwatującego tłumu zwiastuje bliską już zdradę. Tłum witający wkraczającego do Jerozolimy Pana, zapowiadanego przez proroków Mesjasza, rzuca na drogę płaszcze i gałązki, wołając: „Hosanna Synowi Dawidowemu”. Triumf Chrystusa i Jego ofiara są ze sobą nierozerwalnie związane. Podobnie jest też z naszym ludzkim i chrześcijańskim losem. Nasza codzienność jest uczestnictwem w życiu Boskiego Mistrza. Patrząc na zapowiedź zbawczych wydarzeń, możemy odnaleźć w sobie zarówno porywczego Piotra, zrozpaczonego Judasz czy wykrzykujący tłum.

Historia męki i śmierci Jezusa pogłębia naszą świadomość, że w trudach zmagania się o ewangeliczny kształt naszej codzienności nie jesteśmy sami. Bóg nas wspomaga. ukazuje nam konkretną drogę, która jest wyjściem z kręgu zła. To droga pięknej i konsekwentnej miłości, połączonej z ofiarą. Chrystus pokazuje, jak zwyciężać zło siłą dobra, piękna i prawdy. Sam nie jest poszukiwaczem taniej sensacji, ani poklasku wśród wiwatującego tłumu.

Nasza miłość i jej siła wynika z naszego zawierzenia Bogu. Im więcej zaufamy, tym łaska Boża bardziej może działać w naszym życiu i przemieniać nas w dar dla innych. Odnówmy dziś nasze zaufanie wobec Ojca w niebie, który nieustannie troszczy się o każde ze swoich dzieci. Umacniajmy naszą wiarę, nadzieję i miłość zawierzeniem Bogu słowami Klemensa XI: „Chcę tego, czego Ty chcesz, chcę dlatego, że Ty chcesz, chcę, jak Ty chcesz i jak długo chcesz”.

ks. Leszek Smoliński

Święty Dyzmas (w prawosławiu Rach) to jeden z dwóch łotrów, powieszonych na krzyżu obok Jezusa. Informację o nim przekazuje św. Łukasz w swojej Ewangelii. Kiedy drugi z ukrzyżowanych z Jezusem łotrów urągał Mu, Dyzmas skarcił go mówiąc, że oni umierają słusznie, za swe zbrodnie, ale Jezus nic złego nie uczynił. Zwrócił się do Jezusa, prosząc, żeby wspomniał na niego, kiedy już przyjdzie do swego królestwa. A Jezus obiecał Dobremu Łotrowi – bo tak go od tego czasu nazywamy – że jeszcze dziś będzie z Nim w raju. Był to pierwszy swoisty akt kanonizacji, którego jeszcze na Krzyżu dokonał Chrystus.

O Dobrym Łotrze pisało wielu Ojców Kościoła i świętych. Jego imię – Dyzmas – pochodzi z pism apokryficznych. Kościół wschodni czci go nawet jako męczennika. W Bolonii, w kościele św. Witalisa i w bazylice św. Stefana, oddawano cześć częściom krzyża, na którym Dobry Łotr miał ponieść śmierć. Pielgrzymi, udający się do Ziemi Świętej, chętnie nawiedzali miejscowość Latrum w pobliżu Emaus, która im przypominała postać Dobrego Łotra.

Dobry Łotr jest symbolem Bożego Miłosierdzia; pokazuje, że nawet w ostatniej chwili życia można jeszcze powrócić do Boga. Św. Dyzmas jest patronem Gallipoli (Apulii), skruszonych złodziejów, więźniów, umierających, skazanych na śmierć i dobrej śmierci oraz kapelanów więziennych, pokutujących i nawróconych grzeszników. Stanowi wzór doskonałego żalu za grzechy.

W ikonografii przedstawiany jest jako młodzieniec, również w wieku dojrzałym, a nieraz też jako starzec. Jego strojem jest opaska na biodrach lub krótka tunika. Atrybutami św. Dyzmy są krzyż, łańcuch, maczuga, miecz lub nóż.

Warto wiedzieć, że dolna (trzecia) ukośna belka prawosławnego krzyża symbolizuje skazańców ukrzyżowanych z Chrystusem. Jej prawy kraniec, uniesiony do góry, wskazuje niebo, do którego poszedł Dobry Łotr. Lewy kraniec wskazuje piekło, do którego trafił ten, który nie wyraził skruchy.

Episkopat Polski zdecydował w 2009 r, że dzień wspomnienia św. Dobrego Łotra obchodzony jest w Polsce jako Dzień Modlitw za Więźniów.

Strach na wróble
Mały szczygieł został kiedyś postrzelony przez jakiegoś myśliwego w skrzydło. Przez jakiś czas udawało mu się przeżyć tym, co odgrzebywał w ziemi. Potem jednak nastała straszna zima.

Pewnego mroźnego poranka, kiedy szczygieł poszukiwał swoim dziobem czegoś do zjedzenia, napotkał na polu stracha na wróble. Był to bardzo wytworny pan, który słynął w całej okolicy ze swojej wielkiej przyjaźni do srok, wron i innych ptaków. Jego zrobione ze słomy ciało otulone było w stary świąteczny garnitur; głowa wykonana była z wielkiej pomarańczowej dyni; zęby z ziarenek kukurydzy; nos z marchwi, a oczy z dwóch orzechów.
– Co ci się stało, szczygle? – zapytał jak zwykle uprzejmie strach na wróble.
– Nic dobrego – westchnął szczygieł. Doskwiera mi strasznie zimno i nie mam się gdzie ukryć, nie mówiąc już o jedzeniu. Wydaje mi się, że nie ujrzę już następnej wiosny.
– Nie martw się. Schroń się pod moją marynarkę. Moja słoma jest sucha i ciepła.
W ten sposób dzięki słomianemu sercu stracha na wróble szczygieł znalazł znów dom. Pozostawał jeszcze problem jedzenia. Za każdym razem było mu coraz trudniej znaleźć jakieś nasiona lub jagody. Pewnego dnia, kiedy wszystko było pokryte białym welonem szronu i przeraźliwie drżało, strach na wróble odezwał się słodko do swojego przyjaciela:
– Szczygle, czy nie zjadłbyś moich zębów: są zrobione ze smakowitych ziarenek kukurydzy.
– Ale wtedy zostaniesz szczerbaty.
– To nic, przynajmniej wszyscy będą myśleli, że jestem bardzo mądry.
W ten sposób strach na wróble pozostał bez zębów, ale był bardzo szczęśliwy, że dzięki niemu jego mały przyjaciel mógł ocalić swe życie. Strach uśmiechał się do niego swoimi orzechowymi oczyma.
Po kilku dniach przyszła kolej na jego marchwiany nos.
– Zjedz go sobie. Nie wiesz nawet, jak dużo ma w sobie witamin – mówił do szczygła strach na wróble.
A jeszcze później ten sam los przyszedł na orzeszki, które służyły za oczy:
– Nie martw się o mnie, mój szczygle, zastąpią mi je twoje opowieści – mówił.
W końcu strach na wróble ofiarował szczygłowi swoją głowę zrobioną z dyni.
To prawda, że kiedy nadeszła wiosna ze stracha na wróble nic już nie pozostało, ale szczygieł był żywy i nie brakowało mu sił, by wzbić się w niebieskie niebo.

Sobór Watykański II wskazał na trzy stany obecne w Kościele: duchowny, świecki i zakonny, oraz na dwie podstawy ich wyodrębnienia: posługę ministerialną duchownych i sposób życia osób zakonnych.

Hierarchię w Kościele tworzą wierni, którzy przyjęli sakrament święceń. W ten sposób otrzymują oni od Chrystusa dar Ducha, mocą którego dają to, czego nie mogą czynić i dawać sami z siebie. Ich posługa ma charakter na wskroś służebny.

Znamię sakramentu święceń konstytuuje w człowieku status reprezentanta Chrystusa. Akt święceń oznacza również konsekrację, czyli wyłączenie ze wspólnoty wiernych i przyjęcie przez Chrystusa w służbę Kościołowi. Jej owocem jest status reprezentowania Kościoła.

Pasterski urząd ma potrójny charakter: służebny, kolegialny i personalny, jak również zobowiązany jest do realizacji potrójnej funkcji: nauczania wiernych, uświęcania ich i przewodzenia powierzonej wspólnocie. Pierwszym i zasadniczym zadaniem kapłana jest jednak modlitwa.

Struktura władzy w Kościele przedstawia się następująco: biskup Rzymu wraz z kolegium biskupów oraz prezbiterzy.

bp Andrzej Czaja

1. Dziękujemy wszystkim, którzy zadbali w tym tygodniu o nasze kościoły i liturgię. Dziękujemy tym, którzy podjęli się zorganizowania kiermaszu wielkanocnego w ZM. Dochód wyniósł 2410 zł. Bóg zapłać za ofiarowane produkty oraz zakup pamiątek. Dziś o 14.00 zapraszam do Zimnic Wielkich na nabożeństwo Gorzkich Żalów z ostatnim kazaniem pasyjnym.

2. W Wielką Środę o godz. 16.00 zapraszam na spowiedź dzieci i młodzież szkolną. Proszę rodziców, aby dopilnowali obowiązku spowiedzi wielkanocnej u swoich dzieci, zwłaszcza u młodzieży, która przystąpi do bierzmowania 04 kwietnia. Spotkanie z ich rodzicami w Wielką Środę po Mszy św.

3. Obrzędy Triduum Paschalnego rozpoczniemy w Wielki Czwartek o 18.00 Mszą św. Wieczerzy Pańskiej z obrzędem umywania nóg. Po Eucharystii zachęcam wszystkich do adoracji w ciemnicy do godz. 21.00. O godz. 10.00 spotkanie z ministrantami w kościele.

4. W Wielki Piątek: obowiązuje nas post jakościowy (wstrzemięźliwość od spożywania potraw mięsnych) i ilościowy (dorośli i zdrowi mogą spożywać jeden posiłek do syta). Post zwyczajowo można zachować do Wigilii Paschalnej w Wielką Sobotę.
– godz. 08.00: Odwiedzanie chorych
– godz. 15.00: Droga Krzyżowa
– godz. 18.00: Liturgia Męki Pańskiej zakończona adoracją do 21.00. Ofiary w tym dniu na Ziemię Świętą.

5. Wielka Sobota:
• Adoracja Najśw. Sakramentu od 10.00 w ZW i od 10.30 w ZM
• Święcenie pokarmów o 12.00 w ZW i o 13.00 w ZM. Na zakończenie obrzędu można złożyć dobrowolną ofiarę w ramach wielkopostnego uczynku miłosierdzia.
• Zakończenie adoracji o 17.00 w Zimnicach Małych i o 17.30 Zimnicach Wielkich. O 18.00 rozpoczęcie liturgii Wigilii Paschalnej.

6. Spowiedź wielkanocna:
• Wielka Środa: dzieci i młodzież szkolna o godz. 15.00, dorośli od godz. 16.00
• Wielka Czwartek: 15.00 do 17.00 – ks. Paweł Stotko, emeryt., od 17.00 do 17.30 – ks. proboszcz oraz po Mszy św. Wieczerzy Pańskiej (podczas adoracji)
• Wielki Piątek: 16.30 – 17.30 – ks. proboszcz
• Wielka Sobota: 16.30 – 17.30 – ks. proboszcz

7. Procesja rezurekcyjna z Mszą św. o 6.00 w Zimnicach Wielkich, o 8.00 w Zimnicach Małych. Z góry dziękujemy panom niosącym w tym roku baldachim oraz insygnia wielkanocne: krzyż, paschał i figurę Chrystusa zmartwychwstałego. W Niedziele Zmartwychwstania przypada nasza miesięczna kolekta na fundusz inwestycyjny. W Poniedziałek Wielkanocny kolekta na KUL. Bóg zapłać za opłacenie grobów. Opłaty można uiszczać także przelewem na konto cmentarne lub w kancelarii.

8. Druga zapowiedzi ślubna: Do stanu małżeńskiego zamierzają wstąpić: Rafał Janetzko w Folwarku i Sara Cebula z Zimnic Wielkich.

Ewangelia nazywa świętego Józefa człowiekiem sprawiedliwym. – Sprawiedliwy jest bowiem ten, kto się modli, kto żyje wiarą i stara się czynić dobro w każdej konkretnej sytuacji życiowej – czytamy w Ewangelii świętego Mateusza.

Święty Józef kojarzy nam się przede wszystkim z pierwszymi latami życia Pana Jezusa. Święty Józef widziany jest przez nas przede wszystkim jako starzec, cieśla, człowiek, który razem z Maryją opiekował się Jezusem. W rzeczywistości święty Józef był młodym, silnym mężczyzną. Zaufał Bogu i poświęcił całe swoje życie, by wypełnić wszystkie obietnice dane przez Boga.

19 marca w całej Polsce obchodzona jest Uroczystość św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny.W naszej parafii o godz. 18:00 odbyła się uroczysta msza św. w intencji stolarzy, cieśli i mężczyzn naszej parafii. Po uroczystości rada sołecka zaprosiła wszystkich mężczyzn na plac plebanijny na mały poczęstunek.

„Nie samym chlebem żyje człowiek, lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych” (por. Mt 4,4b). Słowo Boże wprowadza nas w scenerię Wielkiego Postu. Ukazuje pojedynek Jezusa z Szatanem, czyli przeciwnikiem, który na każdym kroku będzie sprzeciwiał się Jezusowi.

Walka dobra ze złem trwa także dziś. Obejmuje ona zarówno zmaganie się z naszymi własnymi skłonnościami do grzechu, jak i odrzucenie Szatana i jego uwodzicielskich postępów (KKK 2752). Tę prawdę dobrze ilustruje film Patryka Vegi pt. „Oczy Diabła” (2021). Znany reżyser udostępnił w sieci szokujący dokument o handlu dziećmi w Polsce i na terenie innych państw Europy. Rozmawiał m.in. z matką, która chciała sprzedać swoje dziecko i z handlarzem. Vedze udało się uratować dziecko, które chciała sprzedać kobieta. Oddała je pod opiekę katolickiej organizacji zajmującej się adopcją dzieci. Pod koniec filmu reżyser wygłasza znamienny monolog z głębokim przesłaniem. „Człowiek z diabłem nie ma żadnych szans. Bo diabeł jest milion razy od nas inteligentniejszy. Mamy do czynienia z potworną, manipulacyjną, bezlitosną siłą. Ale gdy człowiek jest blisko Boga, to diabeł nie ma żadnych szans. I wówczas ryczy wściekle jak lew, bo wie, że już przegrał”.

Szczególnie twórczym sprawdzianem tej miłości, która „nie daje się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwycięża” jest miłosierdzie. To również „miara wyznaczona złu”, która pokazuje, że „zło nie odnosi ostatecznego zwycięstwa”. Orędzie o Bożym miłosierdziu przypomniał Bóg światu przez życie i misję św. Faustyny, którą Jan Paweł II nazwał „darem Bożym dla naszych czasów”. Dnia 22 lutego 1931 r., w pierwszą niedzielę Wielkiego Postu, 26-letnia Faustyna miała pierwsze objawienie Jezusa Miłosiernego. W duchowym „Dzienniczku” zapisała Jezusowe wezwanie: „Wymaluj obraz według rysunku, który widzisz, z podpisem: Jezu, ufam Tobie. Pragnę, aby ten obraz czczono najpierw w kaplicy waszej i na całym świecie” (Dz. 47). „Obiecuję, że dusza, która czcić będzie ten obraz, nie zginie. Obiecuję także, już tu na ziemi, zwycięstwo nad nieprzyjaciółmi, a szczególnie w godzinę śmierci. Ja sam bronić ją będę jako swej chwały” (Dz. 48).

Naśladując przykład Jezusa, który podjął walkę z diabłem na pustyni, umocnieni przez Ducha Bożego, mamy odpierać wroga przez modlitwę i wytrwałość. I nieustannie przypominać sobie, że „nie samym chlebem żyje człowiek, lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych” (por. Mt 4,4b).

Zenobiusz był lekarzem i kapłanem w Sydonie w Fenicji (dzisiejszy Liban). Historyk kościelny Euzebiusz z Cezarei (+ 340) zapisał: „W Antiochii chrześcijanie przez swą wytrwałość, posuniętą do śmierci, uwielbili Boże Słowo. […] Zenobiusz, najlepszy z lekarzy, śmierć poniósł wśród strasznych męczarni, zadawanych mu w boki”. Stało się to około 310 roku. Według tej relacji św. Zenobiusz miał ponieść śmierć męczeńską wraz ze swoim biskupem w Antiochii Syryjskiej, która była wówczas stolicą prowincji rzymskiej. Niestety, nie zachowała się data tego wydarzenia.
Razem z Zenobiuszem Słowo Boże uwielbili i zginęli jednocześnie: Tyranion (Tyranios), biskup Tyru, Sylwan, biskup z okolic Emesy, oraz dwaj biskupi egipscy: Peleusz i Nil.

Pewien książę w dzień swojego ślubu pokazał się w stolicy swojego królestwa ze stojącą przy swoim boku nową małżonką. Dwoje nowożeńców przejeżdżało powoli przez miasto w cudownej karecie, a po obu stronach ulicy olbrzymi tłum gotował im owacje. Kiedy jednak dojeżdżali do głównego placu, przerazili się. Na wysokiej szubienicy stał jakiś złoczyńca i czekał na wykonanie wyroku. Kat zarzucił mu już pętlę na szyję. Księżna wypchnęła płaczem. Król zapytał sędziego, czy może uchylić wyrok, co byłoby prezentem ślubnym dla małżonki. Ten jednak odpowiedział mu stanowczo «nie».

– Czy to znaczy, że istnieją zbrodnie, które nie mogą być przebaczone? – zapytała cichym głosem księżna. Jednak dwóch książęcych doradców przypomniało mu, że według starego miejskiego zwyczaju każdy złoczyńca może uniknąć wyroku, płacąc grzywnę w wysokości tysiąca dukatów. Była to niezwykle wielka suma. Gdzie można było ją znaleźć? Książę otworzył swoją sakwę i wysypał z niej wszystko. Naliczył osiemset dukatów. Księżna przeszukując swoją elegancką torebkę znalazła w niej pięćdziesiąt.

-Czy nie wystarczyłoby osiemset pięćdziesiąt dukatów? – zapytała.

– Prawo mówi o tysiącu – odpowiedziano.

Zmartwiona księżna wyszła z powozu i zaczęła robić składkę wśród paziów, rycerzy i przechodniów. Potem znów przeliczyła dukaty. Było ich dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć. Nikt nie posiadał już ani jednego.

– Czy to znaczy, że człowiek ten zostanie powieszony z powodu braku jednego dukata? – krzyknęła z przerażeniem księżna.

– Takie jest prawo – odparł nieugięcie sędzia i dał katowi znak, aby rozpoczął wykonanie wyroku.

W tym momencie księżna zawołała:

– Przeszukajcie kieszenie skazańca, może on sam coś posiada.

Kat usłuchał jej prośby i po przeszukaniu jego kieszeni wyciągnął z niej jednego złotego dukata. Tego ostatniego, którego brakowało, aby ocalić mu życie.

W sercu każdego człowieka znajduje się wszystko to, czego potrzebuje do ocalenia swego życia. Jednak dobroć, miłość i szczęście są w niektórych ludziach jak zgaszony knot. Wystarczy jednak mały płomień, aby go znów zapalić.

Wierzę w Kościół – katechezy o Domu Bożym dla nas cz. 65.

bp Andrzej Czaja