Aktualności

Od dzieciństwa uczymy się znaczeń różnych słów. Jedne z nich są łatwe do przyswojenia i wyjaśnienia, przy innych napotykamy na trudności. Tak się dzieje m. in. ze słowem „miłość”, które odgrywa w naszym życiu szczególną rolę. Kard. Martini w zwraca się jednej ze swoich książek do dziewczynki o imieniu Sara: „Ty nie masz problemu, aby powiedzieć: kocham cię! I wyciągasz ramiona, aby pokazać jak wielka jest twoja miłość. Ale wystarczy, byś osiągnęła piętnaście lat i tego gestu już nie zobaczymy. Jaka szkoda!”. Pewne cechy miłości jak spontaniczność, wolność od lęku, charakterystyczne dla okresu dzieciństwa, niestety tracimy z biegiem lat, i trzeba je na nowo zdobywać.

Wielu sądzi, że miłość to przede wszystkim sfera uczuć. Tymczasem istotą miłości jest dawanie dobra drugiemu człowiekowi. A to może czynić każdy. Tak na przykład wielu ludzi deklarujących się jako niewierzący działa w organizacjach charytatywnych – czasami na bardzo szeroką skalę. A w dzisiejszej Ewangelii Jezus mówi: „To wam przykazuję, abyście się wzajemnie miłowali”. W ten sposób ukazuje, że wiara w jedynego prawdziwego Boga działa przez jasne świadectwo miłości bliźniego. Jezus pokazuje tę miłość w kolejnych godzinach, kiedy podda się męce i śmierci na krzyżu. Prawdziwa miłość nie jest więc zwykłą ludzką życzliwością czy filantropią. Prowadzi do utraty życia, okazuje dobro nawet nieprzyjaciołom. Jezus myje nogi także Judaszowi. Jezus umiera na krzyżu za grzeszników, czyli za nieprzyjaciół Boga. Tylko taka miłość jest nieśmiertelna. Jakby na przekór temu, co śpiewała przed laty Anna Jantar, że „nic nie może przecież wiecznie trwać”.

Człowiek bez miłości jest jak wyjałowiona ziemia, która nie jest w stanie rodzić żadnych owoców. Panie, dopomagaj nam dostrzegać konkretne potrzeby bliźnich i spraw, abyśmy przez miłość do nich otwierali nasze serca i umysły na tę Miłość, którą Ty nam proponujesz i która jedynie może zaspokoić nasze pragnienie pokoju i szczęścia.

Pewien misjonarz podróżując bardzo szybkim japońskim pociągiem, wypełniał czas modłami z brewiarza. Nagły ruch pociągu sprawił, że wyleciał z niego obrazek Madonny i upadł na podłogę.

Siedzące obok misjonarza dziecko schyliło się i podniosło go. Zanim zwróciło mu obrazek, tak jak wszystkie ciekawe dzieci, przyjrzało się mu.

– Kto to jest ta piękna pani? – zapytało misjonarza.

– To… moja mama – odpowiedział po chwili wahania kapłan.
Chłopiec przyjrzał się mu, a potem znów spojrzał na obrazek.
– Nie jesteś do niej wcale podobny – powiedział.
Misjonarz uśmiechnął się: To o prawda, a jednak muszę ci powiedzieć, że przez całe moje życie robię wszystko, aby się do niej upodobnić choćby odrobinę.
A ty, do kogo jesteś podobny?

Dlatego soborowy Dekret o apostolstwie świeckich ujmuje ten stan wiernych w kategoriach powołania, czyli jako stan z Bożego wezwania, a nie z „ustawienia” przez duchownych (por. DA 47). To Bóg powołuje chrześcijanina do zaangażowania w życie Kościoła i świata, zapraszając go do swojej winnicy. W przypadku wiernych świeckich tą „(…) winnicą jest cały świat (por. Mt 13,38), który winien zostać przemieniony zgodnie z Bożym planem w perspektywie ostatecznego przyjścia Królestwa Bożego” (ChL 1). Dla wiernych świeckich jest on „polem i narzędziem ich chrześcijańskiego powołania” (ChL 15). Dlatego, odpowiadając na otrzymane od Boga powołanie, wierni świeccy nie muszą wyrzekać się swego miejsca w świecie, albowiem „Bóg ich powołuje, aby wykonując właściwe sobie zadania, kierowani duchem ewangelicznym przyczyniali się do uświęcenia świata na kształt zaczynu, od wewnątrz niejako, i w ten sposób zwłaszcza przykładem swego życia, promieniując wiarą, nadzieją i miłością, ukazywali innym Chrystusa” (ChL 15).

W dekrecie Apostolicam actuositatem podkreśla się, że wierni świeccy powinni podejmować zadanie odnowy porządku doczesnego: dobra życia i rodziny, życia zawodowego, kultury, sztuki, spraw gospodarczych i polityki. Generalnie chodzi o przywracanie stworzeniu jego pierwotnej wartości. Zadanie to wierni świeccy powinni podejmować w sposób bezpośredni, prowadzeni światłem Ewangelii i nauką Kościoła, powodowani miłością chrześcijańską, która każe im współpracować ze sobą, działając z właściwą kompetencją i na własną odpowiedzialność, szukając wszędzie i we wszystkim sprawiedliwości Królestwa Bożego (por. DA 7). Kiedy piszę o tym, że powinni być w swoim zaangażowaniu powodowani miłością chrześcijańską, mam na myśli Chrystusowe, mocne podkreślenie, że daje nam przykazanie nowe, abyśmy się wzajemnie miłowali. Chodzi więc zaangażowanie całym życiem – dając całe życie.

W nawiązaniu do apelu, który Biskup Opolski wyraził w Liście na Wielki Post oraz do Jego prośby skierowanej do diecezjan podczas Mszy św. Krzyżma, nasza diecezja wstępuje na drogę odnowy Kościoła i życia rodzinnego oraz społecznego. Drogę tę wyznacza sześć kroków, które wskazał Jezus w 18 rozdziale Ewangelii św. Mateusza. Poszczególne kroki będziemy podejmować w najbliższych miesiącach:

I. Prostota i otwartość (kwiecień)

II. Dobry przykład (maj)

III. Troska o ubogich (czerwiec)

IV. Braterskie upomnienie (wrzesień)

V. Wspólna modlitwa (październik)

VI. Przebaczenie i pojednanie (listopad)

Krok I: Prostota i otwartość.
Biskup opolski Andrzej Czaja w przygotowanym nagraniu przybliża zamysł odnowy Kościoła opolskiego oraz omawia wyzwania, które wynikają z realizacji „kroku I” – postulatu praktykowania prostoty życia i otwartości na Boga i drugiego człowieka (zob. Mt 18, 1-5). Nagranie video ze słowem Biskupa Opolskiego jest dostępne poniżej.

1. Bóg zapłać za przygotowanie naszych świątyń do dzisiejszej liturgii i za jej prowadzenie.

2. Zapraszam na 14.00 na nieszpory wielkanocne z modlitwą do Miłosierdzia Bożego zamykającą Tydzień Miłosierdzia oraz modlitwą o prawo do życia dla dzieci nienarodzonych. W przyszłą niedzielę Dobrego Pasterza zapraszam o 14.00 na krótką modlitwę i prezentację II części książki mojego autorstwa pt. „Sekrety parafii Ligota Bialska na Górnym Śląsku” z licznymi odniesieniami do dawnych patronów Zimnic – hrabiów Pruszkowskich. Zachęcam do jej zakupu zwłaszcza osoby, które dwa lata temu nabyły I część. Cena egzemplarza 80 zł.

3. Nasza diecezja wstępuje na drogę odnowy Kościoła i życia rodzinnego oraz społecznego. Drogę tę wyznacza sześć kroków, które wskazał Jezus w 18 rozdziale Ewangelii wg św. Mateusza. Poszczególne kroki będziemy podejmować w najbliższych miesiącach. Z programem można zapoznać się zaglądając do naszej gablotki w przedsionku. Biskup opolski Andrzej Czaja w przygotowanym nagraniu przybliża zamysł odnowy Kościoła opolskiego i omawia wyzwania, które wynikają z realizacji „kroku I” – postulatu praktykowania prostoty życia i otwartości na Boga i drugiego człowieka (zob. Mt, 18, 1-5). Nagranie video ze słowem Biskupa Opolskiego jest dostępne na kanale YouTube dostępnym na stronie internetowej diecezji opolskiej.

4. Osoby, w tym dzieci, które wzięły udział w akcji Jałmużny Wielkopostnej, prosimy, aby składały swoje kartonowe, czerwone skarbonki w koszyku przy wejściu do kościoła. Bóg zapłać na złożone ofiary. Po Mszy św. przed kościołem można dobrowolnymi datkami wesprzeć hospicjum „Betania” w Opolu. W przyszłą niedziele kolekta przeznaczona jest na prezent i Feier z okazji złotego jubileuszu kapłaństwa ks. Jana Czeredy. Z góry dziękuję za Wasze wsparcie dla ks. emeryta.

5. W czwartek o 14.00 zapraszam dzieci na Mszę św. szkolną a dzieci komunijne na I spowiedź o godz. 15.00. Po Mszy św. wieczornej w kościele spotkanie z rodzicami dzieci pierwszokomunijnych.

6. Msze św. w czwartek i piątek o 18.00 pozostają na razie bez intencji parafian. Zachęcam do skorzystania.

7. Dzisiejsza niedziela rozpoczyna XVI Ogólnopolski Tydzień Biblijny, któremu w tym roku towarzyszy motto: „Powołani do Wspólnoty – Komunii z Bogiem i bliźnim w Kościele”. Zachęcam do lektury Pisma św. w rodzinie.

8. Do stanu małżeńskiego zamierzają wstąpić: Kamil Gabor z Kątów Opolskich i Kamila Rohn z Zimnic Wielkich.

św. Galdin
Galdin był biskupem Mediolanu przez 10 lat (1166-1176). Był zaufanym kanclerzem swojego poprzednika, biskupa Uberta. Wierny papieżowi Aleksandrowi III, wraz ze swoim pasterzem udał się na dobrowolną banicję, kiedy cesarz niemiecki, Fryderyk I Barbarossa, najechał miasto (1162). Był także stanowczo przeciwny narzuconemu przez cesarza antypapieżowi, Wiktorowi IV. W nagrodę za okazaną wierność papież Aleksander III po powrocie z wygnania (1165) w roku 1166 mianował Galdina kardynałem. Po śmierci zaś biskupa Mediolanu, Uberta, wyznaczył go na jego następcę, sam też udzielił mu sakry biskupiej (1066).
Kiedy Galdin przybył do Mediolanu, wyszło mu na spotkanie całe miasto, witając go jako swojego pasterza i legata papieskiego. Po uwolnieniu od wojsk cesarskich zawiązała się w mieście liga, która miała nie dopuścić do ich ponownego wejścia. Do tej ligi przyłączyło się szereg miast Lombardii.
Trzeba było teraz zabliźniać rany. Na skutek wojny z cesarzem zostało zniszczonych wiele kościołów i klasztorów, które trzeba było odbudować. Zaistniała jeszcze większa potrzeba zajęcia się ludźmi pozbawionymi dachu nad głową. Namnożyło się nędzy i różnych chorób. Galdin zorganizował pomoc dla bezdomnych, zakładał schroniska i przytułki-szpitale. Był w stałym kontakcie z zakonami i z osobami pobożnymi, które umiał wciągnąć do pomocy duszpasterskiej i charytatywnej. Niemniej troskliwie dbał o czystość wiary. Dlatego zwalczał herezję katarów, która w tym czasie powstała i znalazła w Lombardii wielu zwolenników.
Śmierć zastała Galdina na posterunku, kiedy na ambonie głosił do ludu słowo Boże. Stało się to 18 kwietnia 1176 roku. Napisano o nim, że był godnym następcą św. Ambrożego i wielkim poprzednikiem św. Karola Boromeusza. Dlatego też jego relikwie umieszczono w katedrze mediolańskiej na najbardziej eksponowanym miejscu – w głównym ołtarzu.

Opowiadanie

Hobby Pana Boga
Pewnego razu jakaś rzymska księżniczka zapytała rabina Jossi ben Chalafta:
A co robi Bóg przez cały dzień?
Dobry rabin odpowiedział: Związuje ze sobą pary. Decyduje, kto z kim ma się pobrać. Ten mężczyzna z tą kobietą, ta kobieta z tym mężczyzną i tak dalej.
Nic to szczególnego – zauważyła księżniczka. – Coś takiego mogłabym robić i ja sama. W ciągu jednego dnia mogę połączyć ze sobą tysiąc par.
Rabin Jossi nic nie odpowiedział.
A co uczyniła księżniczka? Wróciła do swojego zamku, wezwała tysiące sług i służebnic i rozkazała, kto z kim ma się pobrać.
Powiedziała stanowczym głosem: – Ty masz się ożenić z tą, a ty masz wziąć za męża tego!
W czasie nocy wszystkie pary zaczęły się ze sobą kłócić, a niektóre nawet bić do krwi. O świcie zaś udali się do księżniczki.
Jeden miał rozbitą głowę, druga podbite oko, jeszcze ktoś inny spłaszczony nos…
Bezradna księżniczka zawołała rabina Jossi, opowiedziała mu całą historię po czym powiedziała:
– Miałeś rację. Teraz widzę, że jedynie Bóg jest w stanie połączyć ze sobą kobietę i mężczyznę.
W tym momencie rozległ się głos z Nieba, który powiedział:
– Dla mnie też nie jest to łatwe.

To znaczy, że świeccy tworzą w Kościele określony stan, równolegle do stanu kapłańskiego i zakonnego. Podstawą ich godności i bycia w Kościele i Kościołem jest chrzest jako źródło sakralnego charakteru całego ludu Bożego przez wszczepienie w Chrystusa; udział w potrójnej misji Chrystusa, czyli w sposobie Jego egzystencji; realizacja zleconego ludowi chrześcijańskiemu posłannictwa w Kościele i w świecie. Dopiero wtórnie, niejako na drugim planie, wskazuje się na swoistość tożsamości laikatu w Kościele. Specyfiką tożsamości duchownych jest to, że występują w imieniu Chrystusa wobec Kościoła i w imieniu Kościoła wobec Chrystusa. Specyfiką tożsamości osób konsekrowanych jest to, że są znakiem Królestwa Bożego w Kościele i dla świata. W odniesieniu do wiernych świeckich Ojcowie Soboru stwierdzają: Specyficzną właściwością laików jest ich świecki charakter. (…) Zadaniem ludzi świeckich, z tytułu właściwego im powołania, jest szukanie Królestwa Bożego przez zajmowanie się sprawami świeckimi i kierowanie nimi po myśli Bożej. Żyją oni w świecie (…). Tam powołuje ich Bóg, aby pełniąc właściwą sobie misję, kierowani duchem ewangelicznym, jak zaczyn, od wewnątrz niejako przyczyniali się do uświęcenia świata, i tak przede wszystkim świadectwem życia, promieniując wiarą, nadzieją i miłością, ukazywali innym Chrystusa (KK 31).