Krystian Saft

Drodzy parafianie, z całego serca dziękujemy za zaangażowanie i hojność w zbiórce darów dla poszkodowanych przez powódź. Mamy nadzieję, że przekazane produkty choć w części pomogą przetrwać ciężkie tygodnie powodzianom.

Dziękujemy także wolontariuszom i członkom Parafialnego Zespołu Caritas.

Przedstawiamy małą relację z akcji pomocy, parę fotek.

Kiedy Chrystus mówi Apostołom o czekającej Go męce, oni spierają się, który z nich jest ważniejszy. Pycha czyni z człowieka istotę bardzo słabą, egocentryczną, szukającą wygody, uciekającą od trudu i cierpienia. Jezus uczy, że prawdziwa wielkość człowieka polega na służbie, na oddaniu siebie Bogu. Aby otrzymać tę „mądrość zstępującą z góry”, trzeba trwać na modlitwie i stać się jak dziecko.

W sakramencie chrztu doznaliśmy tak radykalnej przemiany, tak ścisłego zjednoczenia z Bogiem, że staliśmy się Jego dziećmi. Być dzieckiem Bożym, znaczy uczestniczyć w nadprzyrodzony sposób w życiu Trójcy Świętej. Nikt przy pomocy swoich naturalnych sił nie potrafi przemienić siebie w dziecko Boże. Dokonuje tego tylko Duch Święty. Przekształceni przez Ducha Świętego w dzieci Boże powinniśmy przyjąć wobec Ojca niebieskiego dziecięcą postawę zaufania Mu, posłuszeństwa Jego woli, pokornego uznania swojej niewystarczalności. Powinniśmy także rozmawiać z Nim jak najczęściej i spotykać się w sakramentach. Jeśli Boga uznamy za jedynego Ojca, ludzi powinniśmy uznać za braci i nie wywyższać się ponad nikogo, nikim nie pogardzać ani nikogo nie poniżać.

Co innego widać w postawie infantylnej niedojrzałości. Na zewnątrz przesadnie miła, łagodna, kryje w głębi dużo lęku, agresji i egocentryzmu, co ostatecznie budzi niepokój i agresję u osób najbliższych. Trudność z zakorzenieniem w chwili obecnej, każe szukać w przeszłości albo w marzeniach obiecuje lepszą przyszłość. Ten brak przejrzystości ujawnia się także w życiu duchowym. Pewien mężczyzna zwierzał się: „Często myślę o Bogu, ale mało z Nim rozmawiam”. Niepewność swojej wartości wiąże się z niepewnością do prawa bycia przed Bogiem „tu i teraz”. Ukrywane uczucia, takie jak lęk, agresja, żal dosięgają także Boga. Powoduje to jeszcze większe poczucie winy i myślenie typu: „Stanę przed Bogiem wtedy, gdy będę dobrym człowiekiem – wtedy spojrzę Mu w oczy”. Oczywiste jest, że człowiek, który czeka, aż będzie bez skazy i grzechu, aby stanąć przez Bogiem, nigdy przed Nim nie stanie. U podstaw życia duchowego jest zapewnienie Boga: „Ty jesteś moim dzieckiem umiłowanym, w tobie mam upodobanie, jesteś wartościowy w moich oczach”.

Postawa dziecięctwa Bożego charakteryzuje się pragnieniem i umiejętnością budowania więzi – tworzenia wspólnoty. Dotyczy to relacji z człowiekiem, ale nade wszystko relacji z Bogiem.

Jan Twardowski

Patron tygodnia – 24 września
św. Tekla

Żył sobie kiedyś sławny linoskoczek. Wszyscy podziwiali jego niezwykłe umiejętności i nikomu nie udało się zobaczyć go w sytuacji, aby stracił równowagę czy upadł.

Jednak pewnego dnia cyrk, w którym pracował akrobata, przeżywał poważne kłopoty finansowe.

Dyrektor zaproponował mu, aby podwyższył swoją linę i zwiększył stopień niebezpieczeństwa w swoim numerze, który miał wykonać. Wszystko po to, aby bardziej przyciągnąć publiczność.

Pracownicy cyrku pokładali w nim wielką nadzieję oraz wierzyli, że uda mu się znów osiągnąć wielki sukces.

Linoskoczek zapytał swoich kolegów: «Jesteście pewni, że mi się uda?».

Ci odpowiedzieli: «Mamy do ciebie wielkie zaufanie i jesteśmy pewni, że i tym razem ci się uda».

Ryzykowny występ linoskoczka stał się rzeczywiście wielkim osiągnięciem. Każdego dnia ludzie kupowali bilety w cyrkowej kasie, by móc wziąć udział w tym niezwykłym widowisku zręczności i odwagi.
W rok później dyrektor postanowił odnieść jeszcze większe powodzenie i zażyczył sobie, aby linoskoczek wykazał się większymi umiejętnościami, a także przyciągnął liczną publiczność. Zaproponował, aby nad rzeką przepływającą przez wielki wodospad, przeciągnąć z jednej strony na drugą metalową linę, zaprosić telewizję i wszystkich zamieszkujących w okolicy ludzi na widowisko, jakiego nie było w przeszłości. Pracownicy cyrku znów pokładali w linoskoczku duże nadzieje. Linoskoczek im uległ i postanowił zmierzyć się z nowym zadaniem.
Chwilę przed rozpoczęciem swojej niebezpiecznej przeprawy, jeszcze raz zapytał swoich przyjaciół czy rzeczywiście w niego wierzą i mają do niego zaufanie.
«Tak!», krzyczeli wszyscy bez żadnego wyjątku.
Akrobata zwycięsko pokonał trudności, wywołując u publiczności wielki entuzjazm.
Po zakończeniu numeru, w pewnym momencie, cyrkowiec podniósł dłoń dając wszystkim do zrozumienia, że pragnie coś powiedzieć.
«Zaufanie, które we mnie pokładacie, jest nieograniczone», powiedział.
«Ma się rozumieć», odpowiedział, w imieniu zebranych widzów, jakiś człowiek.
«Pragnę więc wam zaproponować coś jeszcze bardziej niezwykłego, niż to co robiłem poprzednio!».
«Wspaniale. Powiedz nam, co to ma być. Nasze zaufanie do ciebie nie ma granic: zgadzamy się na wszystko, co tylko zaproponujesz!».
«Pragnę przejść po tej metalowej linie tam i z powrotem prowadząc przed sobą taczkę. A ponieważ zaufanie, które we mnie pokładacie nie ma granic, chcę posadzić na niej kogoś z was. Tej przeprawy dokonamy we dwóch».
Tymczasem nikt nie zgłosił się na tę przeprawę.

Wierzę w Kościół – katechezy o Domu Bożym dla nas cz. 96.

Kongregacja Wychowania Katolickiego w dokumencie z 1998 roku, pt. Wytyczne dotyczące formacji, życia i posługi diakonów stałych wzywa „do odpowiedniego dowartościowania daru Ducha Świętego, jakim jest posługa diakońska” (nr 90). Chodzi o przyjęcie Bożego daru, przywrócenie stopnia hierarchicznego i dobro wiernych. Nie można się więc zgodzić z opinią, że do pełnienia różnych posług w Kościele nie potrzeba święceń diakonatu. To mniej więcej tak, jakby mówić narzeczonym, że wystarczy im ślub cywilny, bo się kochają. Analogicznie, jak sakrament małżeństwa, „(…) sakramentalny akt święceń jest czymś więcej niż zwykłe wybranie, nominacja, delegacja lub ustanowienie (…), ponieważ wyposaża w Ducha Świętego, pozwalającego na sprawowanie świętej posługi” (Wytyczne, 1).

Apostołowie wprowadzili posługę diakona, gdy zaistniała konkretna potrzeba posługi charytatywnej, aby sami mogli się oddać głoszeniu Ewangelii. W tym ujawnia się specyfika powołania diakona. Powołuje go Bóg, ale rozeznaje to powołanie Kościół i komunikuje je powołanemu. Dlatego nie można udzielać święceń diakonatu chętnym, ale tylko tym, których wezwie Kościół, tzn. których wskaże sam biskup lub przedstawią prezbiterzy, rozpoznawszy konkretną potrzebę we wspólnocie wiary, której przewodzą.

Diakonem stałym może zostać mężczyzna żonaty, po 35. roku życia, z minimum pięcioletnim stażem małżeńskim i za pisemną zgodą małżonki, a więc nie wystarczy jego własna wola przyjęcia święceń. Diakonem stałym może też zostać kawaler, ślubujący celibat, w wieku nie niższym niż 25 lat. Kandydaci muszą również ukończyć studia teologiczne i odbyć dwuletnią formację duchową.

1. Serdeczne Bóg zapłać osobom, które zadbały w tym tygodniu o czystość i wystrój naszych kościołów oraz za zaangażowanie w liturgii słowa. Dziś nabożeństwa popołudniowego nie będzie.

2. Dziękujemy dzieciom za udział we Mszy św. szkolnej i zapraszamy na kolejną w czwartek o godz. 14.00.

3. W tym tygodniu pozostaje kilka Mszy św. bez intencji od parafian. A mianowicie we wtorek o 7.00 (rano), w środę o 17.00 w Zimnicach Małych i o 18.00 w Zimnicach Wielkich oraz w czwartek o 18.00 w Zimnicach Wielkich. Zachęcamy do skorzystania również z pozostałych „wolnych Mszy św.” we wrześniu i październiku podanych w gablotce.

4. W przyszłą niedziele przypada nasza miesięczna kolekta na fundusz parafialny inwestycyjna – remontowy. Z góry dziękujemy za Waszą ofiarność.

5. Dziękujemy wszystkim, którzy do tej pory przekazali naszemu parafialnemu Caritas dary dla powodzian. Zachęcamy do kontynuowania akcji niesienia pomocy powodzianom. Dary materialne można składać codziennie w świetlicy wiejskiej w ZW w godzinach 8.00-10.00 i 16.00-18.00. Najbardziej pożądane przedmioty to: woda butelkowana (najlepiej butelki 5-litrowe); artykuły do higieny osobistej; środki czystości (proszki i płyny do czyszczenia), środki dezynfekujące, koce, śpiwory, karimaty, żywność z długim terminem przydatności, agregaty prądotwórczych, benzyna, osuszacze, sprzęt do sprzątania (wiadra, łopaty, taczki, miotły itp.) Dary te przekazywane są do Magazynu Caritas Diecezji Opolskiej w Opolu-Winowie (ul. ks. Pawła Buhla 15).

6. Dziękujemy również za dzisiejsze ofiary pieniężne złożone po Mszy św. przed kościołem. Ofiary można przelewać także na konto Caritas Diecezji Opolskiej 66 1240 1633 1111 0000 2651 3092 z dopiskiem „powódź”. Na prośbę ofiarodawców z zagranicy, Caritas Diecezji Opolskiej udostępnia rachunek bankowy dewizowy: Konto bankowe EURO: Bank Pekao S.A. I O. Opole: IBAN: PL, SWIFT: PKO PPLPW, nr konta: 53 1240 1633 1978 0010 1185 7474. Numery kont podane są w ogłoszeniach w gablotce.

7. Biskup opolski Andrzej Czaja dziękując wszystkim Wolontariuszom za każdą formę pomocy i zaangażowanie na rzecz poszkodowanych skierował do Diecezjan apel o pomoc dla ofiar powodzi o następującej treści.

W epoce badań, ankiet, plebiscytów popularności i sondaży łatwo możemy się przekonać, duże znaczenie w życiu ludzi odgrywa opinia. Można ją bardzo szybko zweryfikować na podstawie konkretnych słupków, wykresów i wyliczeń. Okazuje się, że pomimo błędu statystycznego, dane mogą okazać się jednak niewystarczające.

Jak przekazuje ewangelista św. Marek, Jezus „udał się ze swoimi uczniami do wiosek pod Cezareą Filipową. W drodze pytał uczniów: Za kogo uważają Mnie ludzie?”. Dopiero Piotr wyznaje „Ty jesteś Mesjasz”. Apostołowie ku takiej wierze szli powoli. Był czas, gdy pytali: „Co to za człowiek, któremu nawet wicher i jezioro są posłuszne?”. Czas niepewności jednak minął. Do takiej wiary musieli dojrzewać. Do wiary, która nie jest ludzkim przeświadczeniem, ale darem łaski. W swoistym sondażu, który pojawia się w dzisiejszym fragmencie Ewangelii widzimy, że w życiu Jezusa zachodzą istotne zmiany. Dotychczas usiłował On ukryć swoją najgłębszą tożsamość mesjańską, choć nie zawsze Mu się to udawało. Teraz jednak następuje zmiana: Jezus mówi, kim jest naprawdę, ale jednocześnie bez ogródek mówi o swej męce i zmartwychwstaniu.

Nierzadko nasza sytuacja jest podobna do sytuacji uczniów. Jesteśmy z Panem, spotykamy się z Nim na modlitwie, staramy się żyć po chrześcijańsku. Jednak gdy pada zasadnicze i fundamentalne pytanie: „Za kogo uważasz Jezusa? Kim On dla Ciebie jest?”, często nie umiemy na nie odpowiedzieć. Dlaczego? Pytanie o tożsamość Chrystusa jest nierozłącznie związane z pytaniem o naszą własną tożsamość. Niejednokrotnie mamy problemy ze znalezieniem odpowiedzi na pytanie, kim jesteśmy. Im bliżej Jezusa jestem, im bardziej poznaję Jego osobę, tym bardziej zaczynam rozumieć siebie. Nie rozumiem siebie bez Chrystusa i nie rozumiem Jego, nie próbując odpowiedzieć na pytanie, kim jestem. To właśnie jest sztuka – odnaleźć swoją własną drogę do Chrystusa. Nasza odpowiedź na Chrystusowe pytanie nie ma być szybka, ale prawdziwa i ugruntowana.

Kim dla ciebie jest Jezus i Jego Ewangelia? Czy jesteś gotów przyjąć ją bez zastrzeżeń? Już prawie dwa tysiące lat staje Jezus ciągle pytając: „Kim ja jestem dla ciebie?” Nie zadowala Go cytowanie najbardziej uczonych odpowiedzi na Jego temat. Bo dla Jezusa liczy się nasza osobista odpowiedź. To pytanie wybija nas z bycia badaczem opinii publicznej. Musimy odpowiedzieć, sięgając do własnego serca. Dopiero wtedy staniemy się autentycznymi świadkami Jego miłości w świecie, umiejętnie łącząc wyznawaną wiarę z uczynkami.

Nie chodzi bynajmniej o zastępowanie pasterzy diakonami, w sytuacji, gdy tych pierwszych zaczyna brakować. Pasterzy nie da się zastąpić diakonami czy referentami pastoralnymi, ponieważ tylko oni mogą sprawować świętą władzę w Kościele, jako mający udział w kapłaństwie hierarchicznym. Ojcowie Soboru Watykańskiego II przywrócili posługę diakona stałego, kierując się przede wszystkim dobrem wiernych, tak jak to miało miejsce w pierwszej gminie chrześcijańskiej. W Konstytucji dogmatycznej o Kościele Lumen gentium jednoznacznie orzekli: „Na niższym szczeblu hierarchii stoją diakoni, na których nakłada się ręce «nie dla kapłaństwa, lecz dla posługi». Umocnieni bowiem łaską sakramentalną, w posłudze liturgii, słowa i miłości służą Ludowi Bożemu w łączności z biskupem i jego prezbiterium” (KK 29).

Dobro Kościoła opolskiego, całej wspólnoty i poszczególnych wiernych stanowi więc pierwszą rację wprowadzenia diakonatu stałego. Chodzi o to, że w sytuacji wielu wyzwań, które niesie z sobą nasza codzienność, nie możemy lekceważyć posługi, którą z Bożego natchnienia ustanowili Apostołowie i która może okazać się wielkim dobrodziejstwem w życiu i funkcjonowaniu naszego Kościoła.

Diakon stały może wspomagać pasterzy w posłudze liturgicznej i duszpasterskiej. Może udzielać chrztu, błogosławić małżeństwa, rozdzielać komunię świętą, wygłaszać kazania, prowadzić pogrzeby. Może być bardzo pomocny w różnych formach parafialnej i ponadparafialnej aktywności: w pracy z młodzieżą, w szkolnictwie, w służbie zdrowia, w działalności charytatywnej, w animowaniu dzieła nowej ewangelizacji czy w formowaniu różnego rodzaju grup zawodowych.