Krystian Saft

Rodzina chrześcijańska, na wzór Świętej Rodziny, ma wzrastać w świętości, przez pełnienie woli Ojca. Jak zauważa ks. prof. Stanisław Urbański, „świętość polega na rozwoju miłości między rodzicami i na dawaniu jej dzieciom. Im pełniejsza miłość do Boga w Chrystusie, tym większy postęp w świętości rodziców, a tym samym większa miłość wobec dzieci i troska o ich uświęcenie. Stąd też osobiste zjednoczenie w miłości z Bogiem rodziców, staje się źródłem uświęcenia członków rodziny, ponieważ wychowanie dzieci jest współpracą z łaską Boga”. Jak rozwijać świętość? Pomocą w umacnianiu kontaktu z Bogiem i pomiędzy członkami rodziny jest modlitwa rodzinna, która obdarza rodzinę mocą Ducha, daje siłę miłości i umacnia nierozerwalności rodziny. Jest również duchowym filarem jej życia codziennego. Stanowi przy tym źródło błogosławieństwa Boga i źródło wzajemnej miłości, która także promieniuje poza rodzinę na życie parafialne, i relacje międzyludzkie.

Szczególnym dniem, który pozwala trwać w Bogu jednoczy rodzinę, jest Dzień Pański. Stąd troska, aby wziąć czynny udział w Eucharystii, która jest sercem niedzieli. Św. Jan Paweł II w Liście apostolskim „O świętowaniu niedzieli” zachęca również, by spotkania w gronie rodziny, przyjaciół oraz różne formy rozrywki „odznaczały się pewnym stylem, który pomaga wyrażać pośród zwyczajnego życia pokój i radość Zmartwychwstałego. Na przykład nawet zwykłe spotkanie rodziców i dzieci może stać się sposobnością nie tylko do wzajemnego otwarcia się na siebie i do dialogu, ale także do wspólnej, głębszej refleksji, która pozwala wprowadzić pewne elementy formacyjne” (nr 52).

Zatem w niedzielę warto spędzić czas na opowiadaniu budujących historii z własnego życia oraz na poznawaniu najbliższych. To także doskonała okazja do przebaczenia, czas na duchową lekturę i refleksję nad życiem, na wspólną modlitwę w gronie rodzinnym. Świętowanie niedzieli to także pielęgnowanie kontaktów z dalszą rodziną, z sąsiadami zrobienie czegoś wspólnie. W ramach rodzinnego świętowania można przeżyć przygodę wspólnej wycieczki albo odwiedzić osobę, która szczególnie ucieszy się z naszej obecności. To czas na gesty szacunku, miłości i wdzięczności, okazja do zrobienie komuś miłej niespodzianki. Świętowanie niedzieli ma nam przypomnieć, że „świętość łączy człowieka z Bogiem, egzystencję ludzką z istnieniem Boga, słabość z możliwą mocą, a poprzez nadzieję – teraźniejszość z przyszłością oraz doczesność z wiecznością” (ks. Bogusław Drożdż).

Chodzi o świętość życia, której Chrystus jest doskonałym Nauczycielem i Wzorem i do której wyraźnie wzywał: „Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski” (Mt 5,48). W tym duchu Paweł napomina wyznawców Chrystusa, aby żyli „jak przystoi świętym” (Ef 5,3), aby przyoblekli się „jako wybrańcy Boży – święci i umiłowani – w serdeczne współczucie, w dobroć, pokorę, cichość, cierpliwość” (Kol 3,12) i aby mieli owoce Ducha na uświęcenie (por. Ga 5,22; Rz 6,22).

Z tą świętością życia trudno pogodzić doświadczenie grzechu w Kościele. Eklezjologia wyjaśnia ten problem, wychodząc z zasady: Kościół jest święty świętością Boga, a grzeszny grzesznością ludzi. W myśl tradycyjnej interpretacji, szeroko rozpowszechnionej, świętość Kościoła przewyższa grzechy chrześcijan. Chodzi o świętość Chrystusa, Ducha Świętego i świętość tych, którzy już osiągnęli pełnię życia w Chrystusie.

Kościół bynajmniej nie wyrzekał się grzeszników. Teologia zawsze stanowczo przeciwstawiała się wyłączaniu człowieka grzesznego z Kościoła. Kościół grzeszników nie oznacza jednak grzesznego Kościoła, bo grzech jest „własnością” jego członków. Ponieważ nie ma grzechu w samej istocie Kościoła, Kościół jest bez grzechu i nie potrzebuje oczyszczenia. Jeśli wzywa do pokuty i czyni pokutę oraz prowadzi ludzkie serca do nawrócenia, to z tej racji, że troszczy się o los swoich dzieci i bierze odpowiedzialność za ich zbawienie.

Nietrudno zauważyć, że taki sposób interpretacji odnosi świętość Kościoła do jego sfery transcendentnej, a więc poza osoby, które go tworzą na ziemi. Wynika z apriorycznego założenia, że grzech sprzeciwia się świętości i obydwie rzeczywistości nie mogą istnieć obok siebie. Tymczasem, co innego zdaje się wynikać choćby z Janowego pouczenia: „Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, to samych siebie oszukujemy i nie ma w nas prawdy. Jeżeli wyznajemy nasze grzechy, [Bóg] jako wierny i sprawiedliwy odpuści je nam i oczyści nas z wszelkiej nieprawości. Jeśli mówimy, że nie zgrzeszyliśmy, czynimy Go kłamcą i nie ma w nas Jego nauki” (1 J 1,8–10).

bp Andrzej Czaja

1. Dziękujemy osobom, które zadbały o czystość w naszych kościołach, ich wystrój świąteczny oraz zaangażowanie w oprawę liturgiczną. Dzieciom i dorosłym dziękujemy za gorliwy, liczny i wierny udział w roratach, które zakończymy jutro o 18.00.

2. Dziś w miejsce popołudniowego nabożeństwa będę w konfesjonale od 14.00 do 16.00. Zachęcam zatem do skorzystania z sakramentu pojednania już dzisiaj. Jutro rozpoczynamy spowiedź o 15.30. Ks. Paweł Stotko spowiadać będzie w nowym konfesjonale od 16.00. Ostatnia okazja do spowiedzi będzie we wtorek, ale nieco wcześniej z racji wigilii: od 12.00 do 14.00. Również we wtorek zbiórka ministrantów i kandydatów w kościele o 10.00.

3. We wtorek przypada Wigilia Narodzenia Pańskiego. Do udziału w Pasterce zachowujemy nakazany post i abstynencję od pokarmów mięsnych. Zapraszam na Pasterkę do ZM o godz. 22.00 i do ZW o 24.00. Msze św. poprzedzi procesja z błogosławieństwem stajenki betlejemskiej i złożeniem figury Dzieciątka Jezus w żłóbku. U stóp bocznych ołtarzy i chrzcielnicy w ZM można złożyć figurki Dzieciatka Jezus, rodzinne stajenki i opłatki celem ich poświecenia.

4. W Uroczystość Narodzenia Pańskiego dwie Msze św.: o 9.00 w ZM i 10.30 w ZW. Po południu o 14.00 zapraszam na nabożeństwo ze śpiewem kolęd. W drugie święto porządek Mszy świętych jak w niedzielę. W święto św. Szczepana świecimy owies.

5. W piątek, 27 grudnia, we wspomnienie św. Jana Ewangelisty w oktawie Bożego Narodzenia, biskup opolski udziela wszystkim diecezjanom oraz wiernym przebywającym na terenie diecezji opolskiej dyspensy od obowiązku zachowania wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych. W sobotę obchodzimy Święto Świętych Młodzianków, Męczenników. Msza za dzieci i młodzież z błogosławieństwem o 9.00 w ZM i o 18.00 w ZW.

6. W przyszłą niedzielę, w Święto Św. Rodziny rozpoczynamy obchody Roku Jubileuszowego. Zgodnie z tradycją ma to być dzień wolny od jakiejkolwiek aktywności duszpasterskiej oprócz zwyczajowych Mszy św. niedzielnych. Kolekta w tym dniu na fundusz remontowo budowlany. Natomiast kolekta w Pasterkę na Fundusz Ochrony Życia.

7. Pierwszym dniem tegorocznej kolędy będzie poniedziałek 30 grudnia. Podczas odwiedzin duszpasterskich Msza św. w tygodniu odprawiana będzie o 7.00, natomiast kolęda od 11.00 w ZW i od 12.00 w ZM. Plan kolędy podany jest w gablotkach.

8. Szkolne Koło Caritas organizuje świąteczną zbiórkę słodyczy dla dzieci z porażeniem mózgowym w Centrum Rehabilitacji im ks. bpa Józefa Nathana w Opolu. Słodyczami można się podzielić składając je pod choinkę w kościele w dniach 25 i 26 grudnia.

9. Intencje wolne w ostatnim tygodniu roku: 25.12 g. 10.30, pt. 27.12. g. 18.00 i 01.01.25 wszystkie Msze św.

Właśnie teraz, kiedy jesteśmy u szczytu naszych przygotowań do świąt – w czwartą niedzielę Adwentu – Kościół ukazuje nam św. Józefa. Znany to, a jednocześnie tajemniczy święty. Biblia nie podaje ani jednego wypowiedzianego przez niego słowa. Trochę informacji znajdujemy o nim w ewangelicznych historiach dzieciństwa Jezusa. Podają one m.in., że św. Józefowi kilkakrotnie ukazał się anioł. Za pierwszym razem objawił mu we śnie fakt cudownego poczęcia Dziecięcia przez Maryję za sprawą Ducha Świętego, a za drugim kazał mu uciekać z rodziną do Egiptu przed prześladowaniem Heroda. Dzisiejsza Ewangelia dotyczy tego pierwszego objawienia.

Nie wiemy dokładnie, ile lat miał św. Józef, gdy Jezus narodził się w Betlejem. Biorąc pod uwagę ówczesne zwyczaje, mógł mieć co najwyżej dwadzieścia kilka lat. Przeczytany fragment Ewangelii określa go jako człowieka prawego. W perspektywie biblijnej człowiek prawy to ten, który realizuje wolę Bożą, zwłaszcza jeśli wymaga to szczególnej pokory, prostoty i zaufania. Św. Józef nie rozumiał pewnych rzeczy. Wiedział, że nie jest ojcem Dziecka, które się poczęło, a za takiego będzie uchodził w społeczności. Jako człowiek prawy był jednak przekonany, że w życiu duchowym nie można wszystkiego zrozumieć, bo Bóg przewyższa zdecydowanie możliwości naszego rozumu.

Św. Józef, człowiek głębokiej modlitwy i nauczyciel milczenia z Jezusem, zaufał Bogu i uczynił tak, jak mu polecił Anioł Pański. Zapatrzeni w jego postać, oczekujemy Bożego Narodzenia. Świąt, w czasie których imię Jezus wybrzmi z ubogiej stajenki, by na nowo obudzić w świecie pokój i dobro, by napełnić ludzkie serca radością i nadzieją. Dlatego wspólnie z psalmistą tęsknie wołamy dziś z wiarą: „Przybądź, o Panie, Tyś jest Królem chwały”. Warto powtarzać te słowa w swoim sercu.

Leszek Smoliński

Złota myśl tygodnia

Któż nie widzi kochanego, małego Dzieciątka Betlejemskiego, na spotkanie którego idziemy, przygotowując się; któż nie widzi, pytam się, Jego nieporównywalnej miłości do dusz? Przychodzi Ono, aby umrzeć dla naszego zbawienia i jest takie pokorne, słodkie i zasługujące na miłość.

Św. Ojciec Pio

Patron tygodnia – 28 grudnia
Święci Młodziankowie, męczennicy

Dwuletnim, a nawet młodszym chłopcom zamordowanym w Betlejem i okolicy na rozkaz króla Heroda św. Ireneusz, św. Cyprian, św. Augustyn i inni ojcowie Kościoła nadali tytuł męczenników. Ich kult datuje się od I wieku po narodzinach Chrystusa.
Wśród Ewangelistów jedynie św. Mateusz przekazał nam informację o tym wydarzeniu (Mt 2, 1-16). Dekret śmierci dla niemowląt wydał Herod Wielki, król żydowski, kiedy dowiedział się od mędrców, że narodził się Mesjasz, oczekiwany przez naród żydowski. W obawie, by Jezus nie odebrał jemu i jego potomkom panowania, chciał w podstępny sposób pozbyć się Pana Jezusa.
Za czasów Heroda panowało przekonanie, że wszystko w państwie jest własnością władcy, także ludzie, nad którymi władca ma prawo życia i śmierci. Jeśli mu stoją na przeszkodzie, zagrażają jego życiu lub panowaniu, może bez skrupułów w sposób gwałtowny się ich pozbyć. Historia potwierdza, że Herod był wyjątkowo ambitny, żądny władzy i podejrzliwy. Sam bowiem doszedł do tronu po trupach i tylko dzięki terrorowi utrzymywał się u władzy. Był synem Antypatra, wodza Idumei. Za cel postawił sobie panowanie. Dlatego oddał się w całkowitą służbę Rzymianom. Dzięki nim jako poganin otrzymał panowanie nad Ziemią Świętą i narodem żydowskim z tytułem króla. Wymordował żydowską rodzinę królewską, która panowała nad narodem przed nim: Hirkana II, swojego teścia; Józefa, swojego szwagra; Mariam, swoją żonę; ponadto trzech swoich synów – Aleksandra, Arystobula i Antypatra; arcykapłana Arystobula; Aleksandrę, matkę Mariamme i wielu innych, jak to szczegółowo opisuje żyjący ok. 70 lat po nim historyk żydowski, Józef Flawiusz (Dawne dzieje Izraela).
Bibliści zastanawiają się nad tym, ile mogło być tych niemowląt? Betlejem w owych czasach mogło liczyć ok. 1000 mieszkańców. Niemowląt do dwóch lat w takiej sytuacji mogło być najwyżej ok. 100; chłopców zatem ok. 50. Jest to liczba raczej maksymalna i trzeba ją prawdopodobnie zaniżyć. Szczegół, że Herod oznaczył wiek niemowląt skazanych na śmierć, jest dla nas o tyle cenny, że pozwala nam w przybliżeniu określić czas narodzenia Pana Jezusa. Pan Jezus mógł mieć już ok. roku. Herod wolał dla „swego bezpieczeństwa” wiek ofiar zawyżyć.
Czczeni jako flores martyrum – pierwiosnki męczeństwa, Młodziankowie nie złożyli świadomie swojego życia za Chrystusa, ale niewątpliwie oddali je z Jego powodu. Zatriumfowali nad światem i zyskali koronę męczeństwa nie doświadczywszy zła tego świata, pokus ciała i podszeptów szatana.

Opowiadanie
Patrz

Pewna młoda kobieta pozostawiła swojej matce taki liścik:
„Gdy myślałaś, że ja tego nie widzę, powiesiłaś mój pierwszy rysunek na lodówce, a ja zapragnęłam malować.
Gdy myślałaś, że ja tego nie widzę, nakarmiłaś kota włóczęgę i wtedy zrozumiałam, że dobrze jest troszczyć się o zwierzęta.
Gdy myślałaś, że ja tego nie widzę, przygotowałaś specjalnie dla mnie tort urodzinowy i zrozumiałam, że niewielkie rzeczy mogą być wyjątkowe.
Gdy myślałaś, że ja tego nie widzę, modliłaś się, a ja zaczęłam wierzyć w istnienie Boga, z którym można zawsze rozmawiać.
Gdy myślałaś, że ja tego nie widzę, pocałowałaś mnie na dobranoc i zrozumiałam, że mnie kochasz.
Gdy myślałaś, że ja tego nie widzę, widziałam łzy, które spływały z twoich oczu, i nauczyłam się, że czasem źle się dzieje, ale płacz pomaga.
Gdy myślałaś, że ja tego nie widzę, uśmiechałaś się, a ja miałam chęć być uprzejmą jak ty.
Gdy myślałaś, że ja tego nie widzę, martwiłaś się o mnie i miałam chęć być sobą.
Gdy myślałaś, że ja tego nie widzę, patrzyłam i miałam ochotę dziękować ci za wszystkie rzeczy, które robiłaś, gdy myślałaś, że ja nie mogłam widzieć”.

Wierzę w Kościół – katechezy o Domu Bożym dla nas cz. 108.

1. Bóg zapłać wszystkim, którzy w tym tygodniu angażowali się w sprzątanie, wystrój i utrzymanie naszych kościołów oraz za oprawę liturgiczną. Na stoliczku wystawione są opłatki wigilijne ostatnie świece Caritasu, jakimi dysponujemy oraz tekst Modlitwy Jubileuszowej do wspólnego odmawiania na zakończenie Mszy św. Dziś o 14.00 zapraszamy na nabożeństwo adwentowe a o 15.00 Mniejszość Niemiecka zaprasza na Weihnachtsfeier do Sali Wiejskiej.

2. Dzieciom i dorosłym dziękujemy za gorliwy udział w roratach, które kontynuować będziemy do piątku włącznie. Po Mszy roratniej w dalszym ciągu zapisywane będą w kancelarii intencje mszalne na nowy rok.

3. W piątek od 8.00 przedświąteczne odwiedzanie chorych. Dodatkowe osoby starsze lub chorujące zainteresowane odwiedzinami prosimy zgłaszać w zakrystii. Również w sobotę o 15.00 obowiązkowa spowiedź przedświąteczna dla dzieci i młodzieży szkolnej. Okazja do spowiedzi dla dorosłych będzie w poniedziałek i wtorek (23 i 24 grudnia) o godz. 16.00. W poniedziałek pomocą posłuży nam ks. Paweł Stotko. Nie chce widzieć na spowiedzi dorosłych żadnego ucznia szkoły podstawowej.

4. W środę po Mszy św. roratniej zapraszam na spotkanie Radę Parafialną na plebanii.

5. W czasie zbiórki specjalnej na Kościoły na Wschodzie w ubiegłą niedzielę zebrano 745 zł. Bóg zapłać za wsparcie tej inicjatywy. W przyszłą Niedziele Świętej Rodziny przypada comiesięczna kolekta na fundusz parafialny.

6. W Wigilię Uroczystości Bożego Narodzenia – 24 grudnia br. – Ojciec Święty Franciszek rozpocznie obchody Roku Świętego 2025 w Kościele powszechnym. Zgodnie z wolą Papieża, Rok Święty w diecezjach zostanie zainaugurowany w Święto Świętej Rodziny – 29 grudnia. Zgodnie z życzeniem naszego biskupa niedziela ta ma być wolna od odwiedzin kolędowych w parafii, koncertów kolęd i innych popołudniowych wydarzeń. Z tego też powodu i innych okoliczności szczegółowy program tegorocznej kolędy podam w Święto Bożego Narodzenia.

7. Z dniem dzisiejszym obowiązują prawnie w naszej diecezji tzw. Standardy Ochrony Dzieci w Duszpasterstwie Parafialnym. Dekret Biskupa w tej sprawie, tzw. Klauzula Informacyjna oraz ogólne Zasady Bezpiecznych Relacji Pomiędzy Dziećmi opublikowane są w naszych gablotkach informacyjnych, natomiast ze szczegółami można się będzie zapoznać w najbliższych dniach na parafialnej stronie internetowej.

W trzecią niedzielę Adwentu Kościół wzywa nas słowami św. Pawła do radości: „Radujcie się zawsze w Panu; jeszcze raz powtarzam: radujcie się”. Czym jest radość i jak należy ją rozumieć, by nie pomylić jej z płytką wesołością, zabawą czy dobrym humorem? Św. Franciszek z Asyżu uczył, że prawdziwa radość jako dar Ducha Świętego pochodzi z czystości serca. Zdobywa się ją przez pobożną modlitwę. Jej owocami są: gorliwość i troskliwość, nastawienie oraz gotowość duszy i ciała do pełnienia z radosnym duchem wszelkiego dobra.

Kiedy patrzymy na naszą codzienność, to przynosi nam ona konkretne przykłady osób, które odkryły w życiu radość i potrafiły dzielić się nią z innymi. Jedną z nich jest Sługa Boża Marta Robin (1902 – 1981), francuska mistyczka i stygmatyczka, duchowa matka wspólnot świeckich pod nazwą „Ogniska Miłości”. Tę sparaliżowaną kobietę, przez ponad pół wieku leżącą w łóżku, odwiedziło przeszło 100 tysięcy osób. Dla każdego spotkanie z Martą w jej pogrążonym w półmroku pokoju, było nową nadzieją, inspiracją do lepszego życia. Każdy, kto opuszczał jej pokój, wychodził już inny. Ta cierpiąca kobieta wyznała: „Jedna rzecz pozostaje zawsze, i jest ona dostępna dla każdego: radość innych…. dać im trochę więcej spokoju, otuchy, nadziei, wywołać uśmiech, to wszystko jest słodka praca i nie trzeba do tego koniecznie stać na nogach ani mieć dobrego zdrowia. Wręcz przeciwnie. Nikt inny nie zrozumie tego lepiej jak ten, kto wiele przecierpiał”. Dla wielu z nas życie Marty Robin może wydawać się czymś odległym, a jej cierpienia czymś nierealnym. Patrząc jednak w duchu wiary, możemy dostrzec radość, która była związana z nieustanną wspólnotą tej kobiety z Bogiem. Świadczy o tym choćby fakt, że przez pół wieku karmiła się tylko Komunią Świętą.

Co mamy czynić? To pytanie, które stawiali Janowi nad Jordanem celnicy i żołnierze, pozostaje aktualne również dla nas, „ludzi adwentowych”. I warto szukać na nie odpowiedzi w czasie tegorocznego Adwentu, kiedy odczuwamy, że zbliżamy się do spotkania z Panem. Pięknie wyglądają w Adwencie oświetlone ulice. Światło prowadzi wielu ludzi na poranne msze roratnie. Ale jakże wiele światła rozbłyska w sercach ludzi, którzy dokonują dzieła pojednania z Bogiem i wspólnotą Kościoła; kiedy klękają u kratek konfesjonału i odnawiają wewnętrzną radość. „z powodu tego, że zostaliśmy odnalezieni przez Jezusa, który jako Dobry Pasterz przyszedł, żeby nas szukać, bo się zagubiliśmy” (papież Franciszek).

W tym czasie adwentowego oczekiwania na spotkanie z Panem częściej obdarowujmy się uśmiechem, który szczególnie w trudnych chwilach dodaje otuchy. I podejmijmy wezwanie św. Pawła: „O nic się już zbytnio nie troskajcie, ale w każdej sprawie wasze prośby przedstawiajcie Bogu w modlitwie i błaganiu z dziękczynieniem”.

Świętość Kościoła jest również darem Boga i nie może być inaczej, gdyż jedynie Bóg jest naprawdę święty, jako doskonałość bytowa górująca ponad wszechświatem (por. Iz 6,3). W świętości Boga Kościół partycypuje dzięki dziełu Chrystusa i Ducha Świętego.

Chrystus bowiem jako Syn Boży, który wraz z Ojcem i Duchem doznaje czci jako «sam jeden Święty» (Mszał Rzymski, Gloria in excelsis; por. Łk 1,35; 4,34; Mk 1,24; J 6,69 [ho hagios tou Theou]; Dz 3,14; 4,27.30; Hbr 7,26; 1 J 2,20; Ap 3,7), umiłował Kościół jako swoją oblubienicę, wydając zań samego siebie, aby Kościół uświęcić (por. Ef 5,25). Złączył go ze sobą jako swoje ciało i hojnie obdarzył darem Ducha Świętego (…). [Stąd] wyznawcy Chrystusa, powołani przez Boga i usprawiedliwieni w Panu Jezusie nie ze względu na swe uczynki, lecz według postanowienia i łaski Bożej, w chrzcie wiary zostali prawdziwymi dziećmi Bożymi i uczestnikami natury Bożej, a przez to rzeczywiście stali się święci (KK 39–40).

Kościół jest więc „świętym Ludem Bożym” (KK 12), a jego człon¬kowie są od samego początku nazywani „świętymi” (Dz 9,13; 1 Kor 6,1; 16,1). Celem wyjaśnienia tej kwestii teologia rozróżnia świętość Kościoła obiektywną i subiektywną. Pierwsza oznacza obecność Chrystusa i Ducha Świętego w Kościele oraz obecność rzeczywistości pochodzących od Boga, czyli z natury świętych: obecność depozytu Objawienia Bożego i sakramentów. Świętość subiektywna oznacza zgodność postępowania członków Kościo¬ła z normą moralności, jaką jest przede wszystkim prawo miłości Boga i bliźniego. Ta (moralna) świętość członków, czyli życie zgodne z przykazaniami Bożymi, jest zadaniem Kościoła.