Krystian Saft

1. Dziękujemy dorosłym i Mariankom za przygotowanie i prowadzenie wczoraj i dziś Liturgii Słowa. Apeluję do poszczególnych regionów, aby zorganizowały się lepiej i z odpowiedzialnością spełniały zadanie sprzątania naszych kościołów, kiedy wypadnie kolejka. Zaraz po Mszy św. można przystąpić do błogosławieństwa gardła ku czci św. Błażeja.

2. Dziś o 14.00 zapraszam na tradycyjne nieszpory niedzielne z modlitwą za osoby konsekrowane w ramach dzisiejszego Światowego Dnia Życia Konsekrowanego. Również dziś o godz. 17.00 w Sali PKiS w Prószkowie w ramach Spotkań z historią ks. prof. Andrzej Hanich zaprasza na prelekcję zatytułowaną: „Losy ludności śląskiej na ziemi prószkowskiej podczas wejścia Armii Czerwonej przed 80 laty”.

3. W środę wspominamy św. Agatę. Na koniec Mszy św. ku jej czci poświęcimy chleb i wodę. W tym tygodniu przypadają pierwszy czwartek i piątek miesiąca. W czwartek zakończymy Mszę św. modlitwą o powołania a w piątek wystawieniem Najśw. Sakramentu i Litanią do Najśw. Serca PJ. W piątek od godz. 8.00 odwiedzanie chorych z namaszczeniem tych, którzy nie będą mogli uczestniczyć we mszy św. w Dzień Chorego przypadający we wtorek 11 lutego. Msza św. z namaszczeniem i błogosławieństwem lourdzkim odprawiona zostanie w ZW o godz. 10.00. Już teraz zapraszamy do udziału i poczęstunku w świetlicy wszystkie osoby schorowane, starsze, odbywające częste i dalekie podróże oczekujące potomstwa lub czekające na interwencję chirurgiczną. Namaszczenie chorych powinno być przyjęte w stanie łaski uświęcającej, czyli bez grzechu ciężkiego.

4. Na naszym stoliku z materiałami informacyjnymi i czasopismami leży od tygodnia publikacja zatytułowana „Edukacja seksualna wkracza do polskich szkół”. Zachęcam przede wszystkim rodziców do zapoznania się z jej treścią. A oto jeden z powodów, dlaczego powinniśmy się zainteresować i zareagować na przygotowywany przez Ministerstwo Edukacji program edukacji seksualnej. Cyt. „Niech Państwa nie zmyli…”

5. Dziękuję serdecznie za złożone w ubiegłą niedzielę ofiary na Fundusz Inwestycyjny, które sięgnęły sumy 4633 zł. Stan naszego konta wynosi aktualnie 44 905,02 zł. Do sfinansowania projektu malowania wnętrza kościoła brakuje ok. 30 tys. Dziękujemy za ewentualne darowizny składane w gotówce lub wpłacane na nasze konto inwestycyjne podane w gablotce i stronie internetowej parafii. Bóg zapłać także za złożone dziś do puszek przed kościołem ofiary na klasztory klauzurowe.

6. Intencje wolne w lutym w ZW o godz. 18.00: sob. 08; śr. 12; niedz. 16 o godz. 07.30; pn. 17 i śr. 19; pn. 24, śr. 26 i czw. 27 oraz wszystkie wtorki o 07.00.
W ZM o 16.30: pn. 03; śr. 05; pt. 07; pn. 10; pn. 17; śr. 19; pn. 24; śr. 26;
Intencje mszalne można zamawiać w poniedziałek po Mszy św. wieczornej w kancelarii a od wtorku w zakrystii po Mszach św.

W Liturgię dzisiejszej niedzieli wpisuje się święto Ofiarowania Pańskiego. Dzień ten z ustanowienia św. Jana Pawła II obchodzony jest w Kościele jako dzień życia konsekrowanego. Ofiarowanie Pańskie jest figurą – obrazem ofiarowania osób konsekrowanych na wyłączną służbę Bogu. To ofiarowanie sprawia, że nasi bracia i siostry, składając swoje życie w ofierze Bogu, stają się darem dla Kościoła, darem dla każdego z nas. Poprzez ślubowanie rad ewangelicznych: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, osoby konsekrowane ukazują nam prawdziwe oblicze bezinteresownej miłości, wolności od zniewolenia światem materialnym i dyspozycyjności w pełnieniu woli Bożej. Wspólnoty życia konsekrowanego są posłane, aby przez świadectwo swego życia ukazywać wartość chrześcijańskiego braterstwa i przemieniającą moc Dobrej Nowiny, która każe na wszystkich patrzeć jako na dzieci Boże i skłania do ofiarnej miłości do wszystkich, a zwłaszcza do najmniejszych. Wspólnoty te są miejscami nadziei i odkrywania ducha Błogosławieństw – miejscami, w których miłość, czerpiąca moc z modlitwy, źródła komunii, ma stawać się zasadą życia (por. VC 51).
Nasze dzisiejsze dziękczynienie za osoby konsekrowane wpisuje się w Rok Jubileuszowy – 2025, który z woli papieża Franciszka przeżywamy pod hasłem Pielgrzymi nadziei.
Zarówno pierwsze czytanie z Księgi Malachiasza, jak i drugie z Listu do Hebrajczyków naznaczone są zapowiedziami wielkiej nadziei dla każdego człowieka. Ta nadzieja spełnia się w Jezusie Chrystusie, który – jak słyszeliśmy w dzisiejszej Ewangelii – stał się spełnieniem nadziei Symeona. Tak Symeon, jak i prorokini Anna rozpoznają w małym Jezusie, Tego, Który jest wypełnieniem wszystkich Bożych obietnic. Takiej wiadomości nie sposób zatrzymać tylko dla siebie, dlatego prorokini Anna – napełniona radością, sławiła Boga i mówiła o Nim wszystkim, którzy wyczekiwali wyzwolenia Jerozolimy.
Świat bez nadziei potrzebuje nadziei
Choć od prorockiej zapowiedzi Malachiasza do czasu przyjścia Jezusa Chrystusa na świat minęło wiele czasu, to człowiek każdej epoki wyczekuje spełnienia swojej nadziei na wyzwolenie z cierpienia, ciemności i śmierci. Osoby konsekrowane – jak przed wiekami starotestamentalni prorocy – wskazują, że ostatecznym celem każdego ludzkiego życia jest Jezus Chrystus. Bo to w Nim spełnia się najgłębsze pragnienie ludzkiego serca – pragnienie MIŁOŚCI wolnej od bólu, cierpienia, niezgody, osamotnienia, niepewności jutra…

bp Jacek Kiciński CMF

Przewodniczący Komisji KEP ds. Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego

Złota myśl tygodnia
Cierpienie jest w świecie również po to, żeby wyzwolić w nas miłość, ów hojny i bezinteresowny dar z własnego „ja” na rzecz tych, których dotyka cierpienie.

Patron tygodnia – 3 lutego
Święty Błażej, biskup i męczennik

Błażej pochodził z Cezarei Kapadockiej, ojczyzny św. Bazylego Wielkiego, św. Grzegorza z Nazjanzu, św. Grzegorza z Nyssy, św. Piotra z Sebasty, św. Cezarego i wielu innych. Był to niegdyś jeden z najbujniejszych ośrodków życia chrześcijańskiego. Błażej studiował filozofię, został jednak lekarzem. Po pewnym czasie porzucił swój zawód i podjął życie na pustyni. Stamtąd wezwano go na stolicę biskupią w położonej nieopodal Sebaście (wcześniej w Armenii, dziś Sivas w Turcji). Podczas prześladowań za cesarza Licyniusza uciekł do jednej z pieczar górskich, skąd nadal rządził swoją diecezją. Ktoś jednak doniósł o miejscu jego pobytu. Został aresztowany i uwięziony. W lochu więziennym umacniał swój lud w wierności Chrystusowi. Tam właśnie miał cudownie uleczyć syna pewnej kobiety, któremu gardło przebiła ość, uniemożliwiając oddychanie. Chłopcu groziło uduszenie. Dla upamiętnienia tego wydarzenia Kościół do dziś w dniu św. Błażeja błogosławi gardła. W niektórych stronach Polski na dzień św. Błażeja robiono małe świece, zwane „błażejkami”, które niesiono do poświęcenia i dotykano nimi gardła. W innych stronach poświęcano jabłka i dawano je do spożycia cierpiącym na ból gardła.
Kiedy daremne okazały się wobec niezłomnego biskupa namowy i groźby, zastosowano wobec niego najokrutniejsze tortury, by zmusić go do odstępstwa od wiary, a za jego przykładem skłonić do apostazji innych. Ścięto go mieczem prawdopodobnie w 316 roku. Jest patronem m.in. kamieniarzy i gręplarzy, mówców, śpiewaków oraz wszystkich innych osób, które muszą dbać o swoje gardło i struny głosowe; jest także patronem chorwackiego miasta Dubrownik. Jego kult był znany na całym Wschodzie i Zachodzie. Przyzywany podczas chorób gardła, opiekun zwierząt, jeden z Czternastu Świętych Wspomożycieli.

Opowiadanie
Oblicze Jezusa

Pewnego dnia, na Sycylii, mnich Epifaniusz odkrył w sobie dar Pana: potrafił malować piękne ikony. Zapragnął namalować jedną, która stałaby się arcydziełem: zapragnął namalować oblicze Chrystusa. Gdzie znaleźć odpowiedniego modela, zdolnego wyrazić równocześnie cierpienia i radość, śmierć i zmartwychwstanie, boskość i człowieczeństwo?
Epifaniusz nie mógł zaznać już spokoju. Wyruszył w podróż, przemierzył Europę, obserwując każdą twarz. Niestety, nie istniało oblicze mogące przedstawiać Chrystusa. Pewnego wieczoru zasnął powtarzając słowa psalmu: «Twego oblicza szukam Panie. Nie ukrywaj przede mną Twego oblicza.».
Miał sen: anioł prowadził go do spotykanych osób i wskazywał na jeden szczegół, który czynił tę twarz podobną do Chrystusowej; radość młodej żony, niewinność dziecka, siłę wieśniaka, cierpienie chorego, strach skazańca, dobroć matki, przestrach sieroty, surowość sędziego, wesołość kuglarza, miłosierdzie spowiednika, zabandażowane oblicze trędowatego. Epifaniusz powrócił do swego klasztoru i wziął się o pracy.
Po roku ikona przedstawiająca Chrystusa była gotowa. Pokazał ją opatowi i współbraciom, którzy zdumieli się i rzucili się na kolana. Oblicze Chrystusa było cudowne, wzruszające, stawiające pytania.
Na próżno pytano Epifaniusza, kto posłużył ma za modela.

Wierzę w Kościół – katechezy o Domu Bożym dla nas cz. 114.

Każdego dnia jesteśmy bombardowani cudownymi receptami na szczęście. Wystarczy kupić jakiś produkt, skorzystać z wyjątkowej promocji czy udać się po poradę do eksperta. Wydaje się, że kupno poradnika za kilkanaście złotych to niebyt wielki wysiłek. W tym miejscu pojawiają się jednak ważne pytania: skoro tak łatwo jest zdobyć w życiu szczęście, to czemu tylu ludzi wokół nas czuje się samotnych, opuszczonych, pozbawionych miłości? Czym jest prawdziwe szczęście i kto tak naprawdę się o nie troszczy? Czy jest ktoś, komu tak naprawdę zależy na naszym szczęściu? W czym możemy odnaleźć prawdziwe szczęście?

Jezus, który jest gościem na weselu w Kanie Galilejskiej, dokonuje uświęcenia miłości ludzkiej i ziemskiej. Ten, który jest Miłością, czyni pierwszy cud, czyli pouczający znak dla uczniów, a potem dla całego Kościoła. Chrystus pokazuje w ten sposób, że jeżeli człowiek nie chce, aby jego szczęście trwało tylko przez chwilę, musi zacząć budować go od mocnych fundamentów. Jezus przypomina, że miłość nie ogranicza się do sentymentu, uczuć, emocjonalnej bliskości, ale wyraża się w konkretnym czynie. Pokazuje, że chrześcijanin w dążeniu do szczęścia nie może pominąć miłości, która poszukując dobra ukochanej osoby staje się wyrzeczeniem i jest gotowa do poświęceń.

Wydarzenie z Kany Galilejskiej ma mieć swoje odbicie w życiu chrześcijańskiej rodziny. Jezus pokazuje, że rodzina jest czymś pełnym, jeśli w niej jest obecny Bóg. Nigdzie Bóg nie chce tak mieszkać, jak w rodzinie, w sercach każdego z jej członków. Nieobecność Boga w rodzinie oznacza jej klęskę, zatracenie jej istotnego celu. Dramaty wielu współczesnych rodzin są tego wymownym przykładem. Ojciec i matka są pierwszymi znakami samego Boga na ziemi. Bóg wybrał te znaki, by przez nie objawiać człowiekowi swoją miłość. Ilu klęsk uniknęłyby rodziny, gdyby żyły według tej Bożej myśli. „W moim domu rządził tylko pieniądz. Wszyscy żyli w nim dla pieniędzy. Ja popełniłem zbrodnię” – pisze w swoim pamiętniku jeden z więźniów na krótko przed egzekucją. „Nie daliśmy nic naszym dzieciom, jeśli nie nauczyliśmy ich wartości, dla których trzeba żyć – mówi w dyskusji pewien wspaniały ojciec. Czyż pod tymi słowami nie powinien się podpisać każdy ojciec rodziny i każda matka?

Dla „sprowokowania” cudu potrzebne jest posłuszeństwo Jezusowi, który jest autentycznie zatroskany o szczęście człowieka, o moje szczęście. Słudzy weselni wykonali absurdalne polecenie napełnienia stągwi wodą, choć pewnie w ich mniemaniu nie przybliżało to ani o krok rozwiązania problemu. Ze strony Jezusa możemy spodziewać się nakazów równie absurdalnych: „kochaj nieprzyjaciół”, „przebacz krzywdzicielowi”, „wspomóż ubogiego”, „szanuj wrednych rodziców”, „zachowaj czystość przedmałżeńską”, „bądź uczciwy wśród skorumpowanych”, „nie kłam tym, którzy ciebie okłamują”, „pójdź za Mną”. Takie wezwania zawsze wydają się „nie na czasie”. Usłyszysz je w momencie, kiedy wolałbyś zapomnieć o Dekalogu i Ewangelii. A może dziś Jezus zwraca twoje oczy na cud, który w czasie Eucharystii dokonuje się na ołtarzu. Jaki wpływ będzie miał on na życie twoje i twoich bliskich?

ks. Leszek Smoliński

Złota myśl tygodnia
Najwyższym celem wychowania jest, aby człowiek stał się obrazem i podobieństwem Boga na ziemi

Bł. Edmund Bojanowski

Patron tygodnia – 22 stycznia
Święty Wincenty, diakon i męczennik

Stan człowieka w takiej sytuacji oznacza upływ Bożego życia i dobrze go ilustruje sytuacja kobiety cierpiącej na krwotok (Mk 5,25–34). Podobnie, jak w jej przypadku, człowiekowi grzesznemu nie są w stanie pomóc żadni kościelni znachorzy ani jakiś program odnowy. Trzeba podejść do Chrystusa tak blisko, by Go dotknąć i by wyszła zeń uzdrawiająca moc. To wymaga nawrócenia, tzn. radykalnej zmiany myśli, że nasze zdrowie nie leży w ludzkich wysiłkach i projektach, lecz w Bogu. Wyłącznie dzięki Niemu możemy stać się znów tym, kim jesteśmy od dnia chrztu. Trzeba tylko – jak owa niewiasta – podejść do Jezusa, wyjawić Mu całą prawdę o sobie, bez obaw i lęku, w postawie całkowitego zawierzenia Mu swego życia.

Tak okazuje się, że zadanie wdrażania w życie darowanej Kościołowi świętości oznacza dla nas wszystkich zadanie kroczenia drogą uświęcenia. Chodzi o kroczenie „drogą żywej wiary, która wzbudza nadzieję i działa przez miłość” (KK 41). Na tej drodze wszyscy członkowie Kościoła muszą uznawać się za grzeszników i stale podejmować pokutę i odnowienie, otwierając się na pełnię środków zbawienia przekazanych Kościołowi. Celem nie jest tylko poprawne życie, na miarę Bożych przykazań, ale rozwój życia Bożego w nas, rozwój duchowości, czyli tego wszystkiego, co z Chrystusowego Ducha, odpowiednio do Pawłowego pouczenia, że kto nie ma Ducha Chrystusowego ten do Niego nie należy (por. Rz 8,9). Szczególna odpowiedzialność w tym wszystkim spoczywa na tych, którzy posługują środkami zbawienia, czyli na pasterzach. Służbę swoją powinni pełnić „zbożnie i ochoczo, z pokorą i męstwem” (KK 41).

bp Andrzej Czaja