Krystian Saft

Całe kolegium biskupów, pod przewodnictwem papieża, cieszy się nieomylnością, jeśli autorytatywnie i jednomyślnie naucza w sprawach wiary i moralności. Nauczanie to może mieć formę uroczystą (na soborach powszechnych) oraz formę zwyczajną, gdy biskupi zgodnie nauczają w swych diecezjach. Biskup Rzymu cieszy się nieomylnością, gdy przemawia ex cathedra, tzn. gdy sprawując urząd pasterza i nauczyciela wszystkich wiernych, swą najwyższą apostolską władzą określa zobowiązującą cały Kościół naukę w sprawach wiary i moralności . Takie orzeczenia papieża są niezmienne same z siebie, tzn. nie wymagają konsultacji, ale nie trzeba się ich obawiać, ponieważ – z powodu asystencji jednego i tego samego Ducha, który sprawia, że cała trzoda Chrystusa utrzymuje się w jedności wiary i w niej wzrasta – nie może im nigdy zabraknąć uznania ze strony Kościoła, (por. KK 25).

Rzecz jasna, że choć rozróżnia się nieomylność ogółu wiernych w wierzeniu i nieomylność głowy i całego kolegium biskupów w nauczaniu, to zachodzi między nimi ścisła współzależność i ma miejsce aktywne współdziałanie podmiotów, którym przysługują. Ogół wiernych podąża za oficjalnym nauczaniem papieża i biskupów, a papież i biskupi odnoszą się do wyrosłych w oparciu o wiarę przekonań ogółu wiernych. Przykładem może być reforma liturgii dokonana przez Sobór Watykański II, poprzedzona przez tzw. ruch liturgiczny, rozwijający się wśród ogółu wiernych, co najmniej pół wieku wcześniej.

W ten sposób, na poziomie przekazywania apostolskiego depozytu wiary, urzeczywistnia się szeroko rozumiana tradycja Kościoła. Niestety, jej rozwój napotyka dziś wiele trudności. Chodzi o proces przyswajania treści depozytu wiary przez całą wspólnotę wierzących, czyli tzw. recepcję eklezjalną i o krytyczne odniesienie do tradycji, ponieważ mogą istnieć tradycje wypaczające wiarę, wymagające oczyszczenia. Aby oczyścić tradycję i ubrać ją w nowe formy wyrazu, potrzebne są kryteria weryfikujące słuszność i poprawność naszego działania. Rzecz jest ważna, aby nie doprowadzić do zerwania ciągłości tradycji.

Coraz większym problemem jest też brak należytego wartościowania tradycji Kościoła. Widać w tym negatywny wpływ dzisiejszego świata, który upatruje w tradycji siłę wiążącą człowieka z przeszłością, przeszkadzającą mu w zwrocie ku przyszłości. Wskutek tego w życie Kościoła wdziera się coraz więcej relatywizmu, subiektywizmu, lekceważenia kościelnego nauczania. Cierpi na tym interpretacja depozytu wiary, która ma czasami niewiele wspólnego z nauczaniem Magisterium Kościoła, a bywa, że stoi doń w wyraźnej opozycji. Ujawnia się to dość często w wielu pozycjach z zakresu literatury dewocyjnej. Stąd potrzeba zarówno rzetelnych wykładni, jak i rzetelnego nadawania nihil obstat (łac. nic nie stoi na przeszkodzie), czyli pozwolenia na publikację ze strony cenzora czy imprimatur (łac. niech będzie odbite), czyli aprobaty władz kościelnych na druk.

1. Dziękujemy osobom z rejonu w kolejce za posprzątanie naszych kościołów oraz za przygotowanie i prowadzenie liturgii słowa.

2. Dziś o 14 zapraszam do kościoła parafialnego na Gorzkie Żale z kazaniem pasyjnym ks. Cichonia o prawdach wiary.

3. W poniedziałek o 14.00 i 15.00 zapraszam dzieci komunijne na katechezę do kościoła a kandydatów do bierzmowania na plebanię o 19.00.

4. W poniedziałki w dalszym ciągu zapisujemy intencje mszalne na bieżący rok. Jest jeszcze dosyć sporo Mszy św. do dyspozycji parafian w kwietniu. Natomiast w marcu w ZM wolne pozostają Msze św. w czasie rekolekcji, czyli:
ZIMNICE MAŁE: wt. 25 godz. 17.00
śr. 26 godz. 17.00

ZIMNICE WIELKIE: śr. 26 godz. 08.00 i 18.00
niedz. 30 godz. 7.30

5. W środę odwiedzi nas siostra Karolina, aby spotkać się z Dziećmi Maryi w sali wiejskiej: z grupą młodszą o 16.00 a gr. starszą o 17.00.

6. Dziękujemy dzieciom za ich udział w nabożeństwach Drogi Krzyżowej i zachęcamy do udziału w tym tygodniu w piątek: w ZM o 16.30 w ZW o 18.00. W ramach przypomnienia informuję, iż nabożny udział w Gorzkich Żalach i Drodze Krzyżowej w stanie łaski uświecającej pozwala nam na zyskanie odpustu zupełnego, czyli uwolnienia z pośmiertnej pokuty czyśćcowej za grzechy już odpuszczone w sakramencie pokuty. Ten akt łaski mogę zdobyć dla siebie lub osoby zmarłej z grona moich bliskich również poprzez odwiedzenie kościołów jubileuszowych wyszczególnionych gablotce kościelnej i na parafialnej stronie internetowej.

7. Na naszych stoliczkach pod chórem wystawione są czerwone skarbonki na tzw. jałmużnę wielkopostną celem niesienia materialnej pomocy seniorom, a więc osobom starszym poszkodowanym przez ubiegłoroczną powódź. Dobrowolne ofiary można składać do skarbonek w kościele a w przyszłą niedzielę skarbonki będzie można zabrać do domu, aby składać do nich własne wielkopostne oszczędności na ten cel. Serdeczne Bóg zapłać za dzisiejsze ofiary złożone przed kościołem na Dzieło Pomocy Misjom Ad Gentes wspierające różne projekty realizowane m.in. przez opolskich misjonarzy diecezjalnych.

8. Dziękuję wszystkim, którzy w minionym tygodniu złożyli tegoroczną opłatę za groby oraz osobom, które prowadziły zbiórkę. Część pieniędzy (na pewno kilka tysięcy) wydamy na przycinkę gałęzi na cmentarzu oraz wycięcie suchych, pustych brzóz grożących przewróceniem w przypadku silniejszego wiatru. Prace przewidziane są na początek kwietnia. Opłaty za groby w ZM będzie można uiszczać w przyszłą niedziele po Mszy św. w salce na zapleczu kościoła.

9. W sobotę o 18.00 rozpoczniemy nasze doroczne ćwiczenia duchowe, czyli rekolekcje wielkopostne. Poprowadzi je dla nas kapłan diecezji gliwickiej ks. dr. Janusz Czenczek. Pierwsze nauki wygłosi podczas niedzielnego kazania a w przyszły poniedziałek, wtorek i środę na Mszach św. o 8.00 i 18.00 w ZW oraz o 17.00 w ZM. W poniedziałek po Mszy świętej wieczornej zaprasza na naukę stanową wszystkie młode małżeństwa, natomiast we wtorek również po Mszy św. wieczornej nauka dla wszystkich rodzin. O szczegółach rekolekcji ks. Janusz poinformuje nas w niedzielę. Kolekta w przyszłą niedzielę niech będzie wyrazem naszej wdzięczności za jego posługę. Już teraz zachęcam wszystkich do zorganizowania sobie czasu w sposób ułatwiający udział w Mszach św., kazaniach i naukach rekolekcjonisty. Potraktujmy rekolekcje jako czas łaski i skorzystajmy z duchowego pokarmu, jakim Bóg pragnie nas karmić i umocnić. Podziękowałbym również za uratowaniem nam życia podczas rekolekcji zaproszeniem na obiady.

10. Dziękujemy za usługi serwisowe przy naszym piecu grzewczym. Mam nadzieję, iż interwencja ta poprawi efektywność naszego pieca i nasze samopoczucie w kościele.

Słowo Boże zaprasza nas dziś na górę Tabor, gdzie razem z Piotrem, Janem i Jakubem stajemy się świadkami wydarzenia niezwykłego. Rozmowa o nieuchronności ofiary Mesjasza toczy się w scenerii iście niebiańskiej. Widzimy odmienionego Jezusa, którego twarz jaśnieje jak słońce, a szaty stają się lśniąco białe. A obok Niego dwóch mężczyzn – Mojżesza i Eliasza – których na ziemi nie widziano od tysięcy lat, i którzy objawiają nam się w chwale. Rozmowa ta ukazuje, że decyzja o śmierci Chrystusa nie jest wynikiem ziemskiego rozumowania. Podjęta została dla naszego zbawienia. „On był światłem”. Nie jednym z proroków, nie jednym światłem więcej, ale „światłem”, które przyszło na ten świat. To z powodu zniszczenia tego światła On umrze. Na Taborze uczniowie doświadczyli olśnienia Bożą chwałą, kiedy twarz Jezusa „zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło. Święty Piotr całe życie pozostanie naznaczony tym szczególnym spotkaniem. To właśnie wspomnienie Przemienienia, które stało się dla niego podstawowym doświadczeniem jego wierności, daje zatrwożonemu Piotrowi siłę i pewność.

A teraz spróbujmy spojrzeć na naszą rzeczywistość. Tym razem bohaterem ostatniej sceny jestem ja, tzn. uczeń Jezusa, chrześcijanin trzeciego tysiąclecia, w każdej Eucharystii oświecany światłem Jego łaski. Czym dla mnie jest polecenie Boga Ojca, który nakazuje „słuchać” Chrystusa? Słuchać, tzn. doświadczać, uczestniczyć, przyjąć i także naśladować. W okresie Wielkiego Postu, uprzywilejowaną formą przemawiania Boga do ludzkiego serca, swoistą Górą Tabor i odnowieniem osobistego przymierza ze Stwórcą, jest czas rekolekcji, jakie odbywają się w tysiącach parafii. Rekolekcje to nic innego, jak słuchanie Boga i doświadczanie Jego obecności, to porządkowanie i uzupełnianie posiadanej hierarchii wartości, to odnowienie osobistej przyjaźni z Bogiem i umocnienie wiary. Żadne rekolekcje, bez względu na ich długość i metodę nie są procesem automatycznym. Raczej moglibyśmy utożsamiać je z pewną walką, pewnym trudem i oczekiwaniem. Jeśli spojrzymy na Piotra, Jakuba i Jana, to mimo niesprzyjających i tajemniczych, zewnętrznych okoliczności nie wątpimy, że ich wejście na Górę Tabor było potrzebne. Warto było tam być, aby zobaczyć „blask Nieba” i usłyszeć głos Stwórcy: „To jest Syn mój, Wybrany, Jego słuchajcie!”.

Wobec światła odsłania się nasz grzech. Umysł ludzki bywa jednak na tyle przebiegły, by nie wchodzić do jasności. Wszyscy mamy skłonność do omijania prawdy. Mamy tę fantastyczną moc usypiania, filtrowania tego, co pochodzi z rzeczywistości, aby zachować tylko to, co odpowiada naszym osądom. Każdy człowiek ma swój filtr, który pozwala mu się chronić. „Będę panem samego siebie” – to dewiza piekła! Przed nami jeszcze pięć tygodni Wielkiego Postu. To czas na towarzyszenie Jezusowi od agonii w Ogrójcu aż na Golgocie. To czas na opłakiwanie męki Pana z Matką Bolesną i Aniołami. Bez tego nasza radość w Niedzielę Zmartwychwstanie nie mogłaby być pełna. Ufni w moc przychodzącego Boga, wsłuchujmy się w słowa: „To jest mój Syn wybrany, Jego słuchajcie”. On nas przemieni.

Źródłem nieomylności jest charyzmat prawdy, będący skutkiem działania Ducha Świętego. Z uwagi na zlecone Kościołowi Boskie posłannictwo, Jezus zapewnił Apostołów, że ześle im Ducha Prawdy, i dlatego św. Paweł nie zawahał się nazwać Kościół „podwaliną i fundamentem prawdy” (1 Tm 3,15). Nieomylność Kościoła oznacza, że przez wieki niezmiennie zachowuje i przekazuje Boże Objawienie, prowadząc do coraz głębszego rozumienia jego treści w zmieniających się uwarunkowaniach kulturowych i historycznych. Ten rozwój rozumienia Objawienia w Kościele dokonuje się „(…) dzięki kontemplacji oraz dociekaniu wiernych, (…) dzięki głębokiemu pojmowaniu przeżywanych rzeczywistości duchowych, (…) dzięki przepowiadaniu tych, co wraz z sukcesją biskupią otrzymali niezawodny charyzmat prawdy” (KO 8).

Nieomylny w wierze jest cały Kościół jako wspólnota wierzących, jednomyślnie wyznających swą wiarę. Chodzi o zmysł wiary (sensus fidei) całego ludu Bożego, wzbudzany i podtrzymywany przez Ducha Prawdy. Jako taki stanowi dar Boży, posiada charakter bardziej zbiorowy niż indywidualny i oznacza swoistą duchową intuicję, trafnie odróżniającą prawdę od błędu w wierze. Dzięki niemu lud Boży, pod przewodem urzędu nauczycielskiego, niezachwianie trwa w wierze raz podanej świętym (por. KK 12).

Nieomylnością w nauczaniu cieszą się biskupi, sprawujący tzw. Magisterium, czyli posługę oficjalnego nauczania w Kościele. Chodzi tu o całe kolegium biskupów i biskupa Rzymu, głowę kolegium. Prawda o ich nieomylności wynika z wypowiedzi Chrystusa dotyczących misji nauczania i rządzenia, jaką mieli spełniać w Jego imieniu Piotr i Dwunastu (por. Mt 16,18-20; 28,19–20; Mk 16,15–18; Łk 22,32; J 20,22; 21,15-17) oraz z historycznych relacji o roli, jaką faktycznie spełniali w Kościele od samego początku. Nieomylność kolegium biskupów znajduje swój wyraz w autorytatywnych decyzjach soborów powszechnych. Natomiast nieomylność biskupa Rzymu wyraża się w odwoływaniu się do niego jako ostatecznej instancji oraz w przekonaniu biskupów i soborów o ostatecznym i nieomylnym charakterze jego rozstrzygnięć . Bardzo wymowne jest stwierdzenie św. Augustyna: „Rzym przemówił, sprawa skończona” (Roma locuta, causa finita), a także przekonanie ojców Soboru Chalcedońskiego wyrażone słowami: „Przez Leona papieża Piotr przemówił”.